ВИРИВОК З РЕЦЕНЗИЇ

У єдней писнї єст стихи:...алє смуток, жаль и терху/ сануєм дац другим. Вичне женске плєцо порихтане шицко витримац, як Атлас тримац живот. Зато нїжней лирики у стихох нє може буц, муша моцни чувства правиц ровновагу чежини на плєцох и хрибце. Так стац спрам живота/жвератка – ту ошмиху мало єст. И кед поетеса закруци свойо писнї до наслову „Ошмих у молги”, то нїяки нє ошмих, анї на твари, анї у шерцу, то спреводзка, у молги нїч нє видно, нїкого, нїкому ошмих нє дати. Молга – то осаменосц цо гартуши шерцо и плюца. У молги ше мож страциц, у нєй нє видно других, мож лєм себе омацац. Пре способ уцагнуц читача до вшелїяких роздумованьох хтори надбудовюю думку у писнї, лєгко мож прейсц прейґ дирґацих звичайних и вельо хаснованих метафорох у поезиї Ксениї Макаї Орос.

КСЕНИЯ МАКАЇ ОРОС народзена 16. фебруара 1959. року у Руским Керестуре. Поезию пише од ґимназийских дньох. Обявйовала у шицких виданьох НВУ „Руске слово”. По тераз обявела кнїжки поезиї: „Нє мож здогонїц”, 1997. року и „Дакому на ґамбох”, 2000. року. У рускей културней явносци є позната и як одлична рецитаторка и ґлумица. За анґажман у култури достала припознанє „Зраки култури” хторе додзелює Културно-просвитна заєднїца Кули

Наталия Канюх