РЕДАКТОРСКА ПРИЗНАЧКА

После Тамашовей Рускей литератури, обявеней 1984. року, конєчно ше зявює нова кнїжка хтора ма претензиї спатриц и толковац розвойни процеси нашей литератури, и то нє лєм гевти фактоґрафски, алє и процеси семантичного уметнїцкого узреваня. Як и при векшини националних литературох, так и при Руснацох, преход зоз усней до уметнїцкей литератури означую творителє окремних творчих и интелектуалних капацитетох. При Руснацох Бачкей, Сриму и Славониї то Гавриїл Костельник. Окрем Костельника, Константинович анализує и прозну творчосц Осифа Костелника, Михайла Ковача и Евґения М. Кочиша, як авторох хтори фундаментовали уметнїцку прозу на руским язику.
Константинович свидоми зложеносци студийней ситуациї до якей ше лапел. На єдним боку руску литературу дефинує як найспецифичнєйшу часц українскей литератури зоз котру нє иснує аж анї язикова истозначносц, а на другим боку то литература творена на наймладшим стандарним славянским язику. Тота двойносц, и апатридносц ше у творчим смислу познєйше укаже як окреме продуктивна.
Константинович провадзи розвой рускей прози од самого зачатку, од єй народней творчосци. Описує стан на Закарпатю пред селїдбу Руснацох, селїдбу до долнїх крайох, присуство горских архетипох у народней прозней творчосци, фраґментарну присутносц епскей традициї, Гнатюкову нащиву Бачкей хтора од ключного значеня, а вец окреме пошвецує увагу сказком у хторих “зачувана горска швижосц и пастирска мрия”, християнским леґендом, новелом и анеґдотом. Ключне место у кнїжки, опис дружтвеного и културного амбиєнту у котрим настала уметнїцка литература Руснацох Бачкей, Сриму и Славониї. То час у хторим узрева потреба за зложеншим виразом националного и дружтвеного єства хторе ше пребива зоз простору колективней подсвидомосци.
За руску литературу би було барз хасновите кед би др Стеван Константинович предлужел зоз виучованьом сучасней рускей прози як лоґични шлїд тей кнїжки.

Микола Шанта