После дванац рокох Централна преслава Националного швета Руснацох отримана у Новим Орахове, у крашнє ушореней сали Дома култури зоз яку ше нє може похвалїц кажди валал, та анї векши места.
Цо ше дотика Централней преслави Националного швета Руснацох, хтора була всоботу, 17. януара у Доме култури у Новим Орахове, мож повесц же академия, етно-стол и промоция кнїжки були отримани у просторе хтори ушорени так як швечи храму култури, нє пахло на нову фарбу и фирнайз, бо ше Дом култури нє билєло прето же у нїм ма буц отримана академия. Будинок ше поряднє отримує.
Домашнї, углавним члени КУД „Петро Кузмяк”, на чолє зоз предсидательку Татяну Дудаш мешацами пошвецели свой час же би указали же и малочислени припаднїки нашей заєднїци можу поднєсц одвичательносц орґанизованя Централней преслави Националного швета Руснацох, можебуц и лєпше як численши места дзе жиє наш народ. Окреме треба похвалїц же у тим щиро участвовали, без надополнєня. Благодарна Служба Божа, хтору служели двоме владикове зоз нашима священїками доказ же у мултиконфесийним валалє, дзе жию римокатолїки и грекокатолїки, постої почитованє розличносцох. Kнїжка „Вично тирва 13. май”, шведоченє о преселєню Руснацох зоз Руского Керестура до Нового Орахова пред 80 роками и то памятка нє лєм на тот ювилей, алє и на отримованє Централней преслави праве кед тота рочнїца у Новим Орахове. Медзисобне руске помаганє, кед помага свой свойому, було и на етно-столу хтори порихтал Актив женох КУД „Жатва” з Коцура. Академия була добре обдумана, та госци хтори нє зоз нашей заєднїци здобули упечаток же Руснаци наисце таки за яких ше их трима – културни, образовани, умерени и вредни.
После швета остала вична дилема, чи о дванац роки ознова будзе Орахово домашнє централней преслави? Бо, боїме ше докля нас будзе. Алє слова владики кир Георгия Джуджара даваю надїю, на Служби гварел же „и перши нашо приселєнци себе нє могли, вироятнє, задумац же ше их потомки, после єдней штварцини тисячрочя буду зоз подзековносцу здогадовац. Франц де Редл нє могол анї подумац же ше його мено будзе споминац и после 275 рокох. И же нас Бог чува, алє мушиме чувац и ми сами себе”.
На нас ше стої.