Тоту сказку пошвецуєм Рускому Керестуру у чаше кед є подзелєни, кед мож почувствовац нєприємносц и у предавальнї, та и опрез церкви, кед у валалє озда нєт особи з хтору дахто нє бешедовал о тим же як гласац на виберанкох. Знам же єст и вас хтори думаце же лєм най цо скорей прейдзе, бо шицко будзе исте. Думайце о тим же прецо гевто найсвятше цо маме, а то традиция и култура, положене на килаши политичних збуваньох.
Були раз два шестри Ам и Лї. Жили худобно и нє жадали вельо вецей, лєм им родичи хибели, бо часто були на єдней, або другей роботи, у полю… Дзивчата ше питали родичом же чом тельо вельо робя, а вони одвитовали же муша купиц поживу, обуй, кнїжки, плациц рахунки, алє и же койцо знаю робиц и людзе их волаю, та додали: „Кед учиш – та знаш, кед робиш – та маш”. Видзели дзивчата же други родичи и менєй робя, нє волаю их муровац, преберац, або робиц гоч цо, а маю сучаснєйши и красши хижи, авта. Понеже були мудри и схопни, ришели презнац ше о тим у других городох. Стретли вони у драже статкарох и парастох и вони им гварели же робя чежко и вельо, алє же їх роба кошта барз мало, а кед ше опитали же чом нє подзвигню цену, людзе им гварели же нє одлучую о тим вони, алє компетентни. Ишли вони далєй и наишли на автомеханїчарох, шлосерох, тапетарох та им вони гварели же робя чежко, бо тото цо вони робя брудне и мало хто зна добре поробиц, а кед ше опитали же чом нє направя фирми и науча и других, людзе им гварели же лєм даєдни фирми добре робя и же ше о тим радза компетентни. Стретли и инжинєрох, архитектох, технолоґох и кед им ше опитали же чом нє маю роботу кед телї школи позакончовали, гварели им же єст таких цо нє закончели школи, алє робя на їх месце, бо так одредзели компетенти. Наишли и на науковцох, просвитних и културних роботнїкох – и вони им толковали же робя вельо, алє су нєдосц почитовани, а кед ше дзивчата опитали же чом, гварели им же компетентни думаю же то нє важне. Дзивчата рушели вец ґу компетентним – були то исти гевти з новима автами и хижисками… И наисце, вони тримали же вони наймудрейши и же ше нїч нїкому нє буду питац, за нїх ремесельнїцтво застарене, жем и статок їх и з нїма можу тарґовиц, култура и образованє нє важни. Понеже були мудри и схопни, дзивчата шицко тото записали и похопели же их звладаю з тим цо компетентни нє маю – знанє, злога и робота. А кажда дацо знала: єдна мала идеї, друга чувство за правду, перша була сиґурна, друга емпатична… Зложели свойо моци и предлужели ходзиц, алє тераз ишли толковац людзом же може буц иншак, алє же компетентни вецей нє шму одлучовац о їх живоце. Же єдини компетентни то гражданє. Перше потолковали родичом и вони их потримали, вец сушедом, пайташом и так людзе потримали идею о дружтве у хторим ше робота и знанє почитує. Слова наших родичох „Кед учиш – та знаш, кед робиш – та маш” знова постали правда.
Керестуру, потримаш и ти? Нє забудз же кед тот валал дацо мал – мал зложних, схопних, роботних людзох, нє забудз же ши колїска, же ши жридло напаваня, же мир до себе врациш кед врациш и людзох.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.