За младого дохтора и професора Славка Будинского єден угядни дохтор гварел же є успишни, змирени и нательо пошвецени своєй роботи же є уж єден з найлєпших хирурґох хторих маме, а, так повесц, на початку є своєй драги. Вон скромни, а то ше указало кед першираз одбил розгварку за новини, обгрунтуюци же ище вчас о себе бешедовац… На щесце, чи на нагварянє, други раз якош пристал.
Знаюци же Славко и його брат Златко з Руского Керестура двойнята, же су обидвоме успишни дохторе, же оцец интерниста, а мац медицинска шестра, интересантне було дознац чи го дахто унапрямовал на драгу у медицини, и кеди у себе освидомел одвит на гевто познате питанє „цо будзем док вирошнєм”…
– Наисце нас нїхто нє нагварял и нє прицискал же бизме були дохторе, брат аж и сцел пойсц по другей драги, интересовало го право, криминалистика и стоматолоґия, а я якош знал же медицина то тото цо сцем. На концу ше и брат и я уписали на Медицински факултет у Новим Садзе, вон после ґимназиї, а я после Стреднєй медицинскей школи у Зомборе. Нашо родичи нам оможлївели же би нам єдина обовязка була школованє, а їх потримовка у каждим поглядзе, мало повесц, була огромна – гвари Славко, хторого ище у стреднєй школи на пракси прицагла хирурґия, та як студент сцел волонтирац. Волонтерску роботу започал на Клинїки за васкуларну хирурґию 2013. року, попачелa ше му, та после дипломского стажу подписал и перши волонтерски контракт. Нажаль, теди були таки часи же нє було дошлєбодзене достац роботу у здравстве, у явним секторе, та велї поодходзели до иножемства.
– Оцец бул вше з боку, нє уплївовал на нас, умишал ше лєм теди кед зме пре забрану длуго волонтирали. Предкладал нам же бизме ,,дзвигли руки” од хирурґиї, а прешли на интерне до других местох. Було иншак – гвари Будински.
Лєм кус хибело же би спаковал куфри
Славков брат, хтори волонтирал на ортопедиї, пошол до Швайцарскей и по своєй драги у медицини. Бул розчаровани до тедишнєй системи. Нєшка гвари же нє банує, и же є задовольни пре свою одлуку.
– Чежко ми було кед вон пошол и подумал сом себе теди же кед ме по конєц мешаца нє приму, и я оталь пойдзем. Нє прешол тидзень, а я подписал контракт на одредзени час после двох рокох волонтираня як дохтор, и рок и пол волонтерскей роботи як студент. Виборел ше за мнє професор Драґан Николич, и ище вше ми мило кед на тото подумам. Правда, дакеди зоз супругу роздумуєме и о живоце хтори бизме, можебуц, мали у Швайцарскей, при братови, алє коцочки ше теди якош иншак поскладали – гвари наш собешеднїк. Славко ше там упознал и зоз свою терашню супругу Милицу кед робели вєдно, хтора теди була студент медицини, а нєшка є асистент на Факултету и специялизант на микробиолоґиї.
– Упознали зме ше док стажирала, вєдно зме робели, видзела цо робим, розумела мою роботу, и наисце ми є велька потримовка. Прешвечени сом же бим нє посцигнул тото цо сом, кед би єй нє було – гвари Славко.
Од студенских дньох у операцийней сали
Кед 2022. року положел специялистични испит зоз васкуларней хирурґиї, Славко ше предлужел академски усовершовац, перше як асистент на факултету, а 2024. року закончел докторски студиї и пошвидко постал доцент.
– Любим преношиц знанє студентом, алє ми, заш лєм, хирурґия на першим месце. Викладам студентом шицко з хирурґиї, и вше гварим же хирурґия то сала. На моєй Клинїки кажди хирурґ муши знац лїчиц кажду васкуларну патолоґию, алє мнє окреме интересантни и любим оперовац хороти артерийох у шиї (каротиди). З тей патолоґиї сом робел и дипломску роботу на концу факултета, алє и докторску дисертацию прешлого року у хторей ми тиж професор др Пастернак бул ментор, єднак так як и на специялизациї. Вельо обчековал одо мнє, а я ище як студент на пиятим року ходзел ґу ньому волонирац. Ходзел сом на урґенциї и на пол ноци, и на три, штири годзин рано, а нєшка видзим же нам студенти барз важни у нашей роботи. Почитуєме час кед муша учиц, алє кед сцу присц, чом би нє асистовали. Ученє и хирурґия тирва цали живот, а кажди совит, або критика од єдного искусного хирурґа можу буц лєм позитивни. Професор Пастернак найзаслужнєйши за мою едукацию, односно, за тото яки сом хирурґ – гвари Будински.
Млади хирурґ ше усовершовал у Мадярскей, Словениї и Швайцарскей, вецей раз до рока одходзи на Конґреси на хторих вше патри буц иновативни у медицини, но, часто то условия у тей держави нє дошлєбодзую. Нє поносує ше, вери же приду лєпши часи як нєшка, кед наука нє потримана.
– У Швайцарскей ше ми пачело и значело ми же вони баржей почитую чловекову ткань як ми, а дзепоєдни ствари робя цалком иншак. Алє, и ту ше нє поносуєм. Задовольни сом, окреме же сом у дипломскей роботи, та и у докторскей дисертациї увагу пошвецел преценьованю ранох на мозґу после операциї, т.є. васкуларизациї. Робел сом то з єдну дияґностичну методу, з маґнетну резонанцу, алє з єдну окремну секвенцу маґнетней резонанци, хтору ше нєкаждодньово хаснує. Ми то робели пред и после операциї и поровновали зме резултати, нашли зме нови ризични фактори хтори доприноша зявеню лезийох, мож повесц, ранох на мозґу. У Клинїчним центре маме шицко цо нам потребне од технолоґиї, нє можеме ше ровнац з даєднима жемами як цо то Нємецка, Норвежска, алє зме задовольни з тим цо маме. У менших местох то нє так – гвари Славко, хтори нє потримує и дзепоєдни стереотипи у своєй бранши.
– Скорей ше думало же швидки хирурґ найлєпши, а нєшка то нє так. Думам же барз важна добра екипа, на першим месце красна прецизна хирурґийна технїка, а на другим анестезиолоґ – гвари наш собешеднїк хтори припознава же чежко дакеди нє роздумовац о роботи кед ше придзе з нєй дому. Нє раз после операциї штудира о тим чи шицко добре поробел, чи могло иншак, и наздава ше же нє будзе компликациї.
Кажда робота пита и даяку розвагу, а Славко гвари же нєт лєпшого вентилу од спорту. Патри же би раз у тижню пошол на фодбал або плївац, и гвари же одкеди у їх живоце син Теодор, анґажман коло нього барз добри тренинґ, алє и же ище як при ньому и батериї наполнї.
– На коцу дня найважнєйше остац добри и почитовани дохтор, вирни свойому фаху. А я прешвечени же ми ше з потримовку моєй фамелиї уда у тим цо сом себе зарисовал – гвари на концу др Славко Будински.
Добра зомборска екипа
– У Зомборе у Стреднєй медицинскей школи сом бул з Борисом Варґом, з хторим сом ше дружел у основней и штреднєй школи. Вєдно зме ходзели до класи, и тиж єден другого потримовали. Зомбор нам остал у найкрасших памяткох. Раз рочнє там одходзиме и дружиме ше з приятелями, а велї з нїх дохторе. Думам же ридко хто так повязани як наша ґенерация, маме наисце добру екипу. Борис тиж хирурґ у Общим шпиталю у Вербаше и вельо од нього мож обчековац – гвари млади дохтор.
Добре нам ту дзе зме
– Пред двома роками ше народзел наш син Теодор, без нього би шицко було даремне. Вон найвекши мотив же бим крачал напредок и напредовал, наисце, а щиро, любел бим кед би ше єдного дня цешел зо мну так як цо ше я цешим з моїм оцом. Супруга з Крчедину, та одходзиме и до єдних, и до других родичох. Кед зме нє на валалє, вец зме на даєдним салашу, и то тото прецо за тераз нє думаме отадз пойсц – прешвечени др Будински.
