После школованя за дизайн звука и роботи на телевизиї, Йован Живкович одлучел финансийну сиґурносц и роботне искуство поглєдац на крузеру. Нєшка, док роби за компанию „Вайкинґ”, злучує роботу, путованя и упознаванє рижних културох, а живот на ладї му приноши и вельо векши заробок, як цо мал на копну.
После законченей Академиї за дизайн звука у Новим Садзе, Йован Живкович, родом з Руского Керестура, даскельо мешаци перше робел у Сербским народним театре, а потим прешол робиц до мобилней технїки на РТВ. Гоч, як припознал, тото роботне место го пре свою динамику и цикави виволаня баржей виполньовало, заш лєм и после трох рокох витирвалосци и труду нє доставал стаємну роботу. Трошки живота у Новим Садзе дзе Йован жил нагло почали роснуц, а плаца оставала иста. Теди ше почал вше вецей розпитовац за роботу на крузеру, односно на ладї, о чим слухал ище под час студийох, а нє тайна же ше о тим медзи роботнїками на РТВ часто бешедовало як єдна од опцийох за добри заробок.
– Вельо сом ше розпитовал о одходу на ладю, бо велї людзе зоз РТВ ишли там робиц. Од нїх сом позберал контакти, глєдал сом информациї по дружтвених мрежох, контактовал сом зоз єдну аґенцию, та ми вони на концу и нашли роботу. Нє знал сом хтори компаниї добри, а хтори нє, вошол сом до того „на шлєпо”, и знал сом лєм же сцем робиц звук – започина Йован о своїм искустве глєданя роботи на ладї.
Перше стретнуце зоз океанску ладю
Кед прешол на розгварки за роботу у компаниї „Вайкинґ” (Viking), ушлїдзело конченє з папиролоґиї, купованє карти, одход до Атини, до Греческей, а потим и одход на нове роботне место. Припознава наш собешеднїк же ше з крузерами по теди нїґда нє стретал, та свойо искуство пробує приблїжиц тим хтори тиж нє мали тоту нагоду:
– Мнє то було вельке, бо сом пред тим нє видзел нїяки крузер, алє наша ладя нє така барз велька. Ма 228 метери длужини, широка є 28 метери, а капацитет госцох коло 950 людзe. Нє ма тельо вельо поверхи и капацитет людзох, за розлику од даєдних крузерох хтори можу прияц и по 5-6 тисячи людзох. Но, нє любел бим робиц на такей велькей ладї – припознава Йован, и предлужує далєй о змистох хтори єдна така океанска ладя понука:
– Ма наисце рижни понукнуца – предавальнї драгоциних прикраскох, єдзеня, шматох, предаваю и свою „Вайкинґ” робу, и маю мали музей у хторим история Викинґох, базен у хторим ше мож купац и слунковац, рижни ресторани, а хто сцел, могол заплациц кухаром же би го подучовали вариц. Єст и окремна простория у хторей музичаре грали класичну музику, часто орґанизовали даяки квизи, живу музику и подобне… У каждим случаю, задовольни сом зоз фирму у хторей робим, медзи иншим и прето же, поведзме, на дзепоєдних ладьох єст и казино, дзе вец такой и одредзени ментални склоп людзох там ходзи, док ми таке нє маме. Малолїтних нє було, цо тиж добре, бо ше дзеци часто знаю мотац коло струї, цо нам роботнїком прави вельки стрес. Наш крузер бул баржей за виглєдованє швета, култури и ту углавним старши людзе приходзели. Найчастейше пензионере, Американци. Просек госцох бул даяки 57 роки, а найстарши дїдко мал аж 94 роки – толкує Йован, и додава же найтуньше дзешецдньове путованє на єдним таким крузеру кошта, скромни, 5-6 тисячи долари.
Метални конки, звук мотора и специфични правила живота
Спочатку, щиро приповеда Йован, страх од нєпознатого постоял, а окреме нєзвичайни му бул амбиєнт ладї хтори тераз мал буц його нови дом. Место улїцох, желєнїдла и хижох, коло нього безконєчне морйо, метални конки, мотори хтори нєпреривно робя и єден специфични ритем живота хтори ше одвива по правилох ладї.
– Требало часу звикнуц ше на нови амбиєнт. Вшадзи доокола метал, нєзвичайни пахи хемикалийох, шицко ше гойса, цо ґод робиш шицко мушиш притвердзиц зоз шпанерами, бо зме мали даскельо ситуациї кед морйо було нємирне, та чинели од буґнох повипадовали зоз фийовки. Морску хороту сом нє мал, алє ше ми спочатку досц круцело у глави, док сом ше нє звикнул. Тиж так, на ладї єст громаду правила хторих ше мушиш притримовац. Поведзме, нєт толеранциї на дроґу, такой „лєциш” з роботи, алкогол тиж лєм у барз малих количествох дошлєбодзене попиц, строги су и по питаню гиґиєни у кабини, єдзенє хторе ше лєгко може погубиц нє допущене тримац у кабини… У сущносци, поставени строги правила думам же и прето же би ше законски защицели од даяких злохаснованьох – толкує наш собешеднїк.
А кед слово о його роботи, як нам далєй приповеда, вона подрозумює старанє о звуку под час рижних програмох и збуваньох на ладї, технїчне пририхтованє и робота зоз опрему.
– Кажди вечар зме мали даяке случованє, дзе поведзме даяка продукция придзе поставиц шоу. Ту вец треба покапчац рижни инструменти, знїмки, виводзачох итд, так же я робел кажди дзень, алє лєм по дас 5-6 годзини дньово. Рано зме мали пробу за вечарши шоу, пополадню нам бешедовали о пристанїщу до хторого идземе шлїдуюцого дня же бизме були порихтани, вец була павза, а потим ше намесцаме за шоу. Намесци ше бенд, сценоґрафию, шицко ше випробує, вец ше чека же би почала програма, хтора углавним тирвала коло 45 минути, после шлїдзи пакованє технїки и то шицко – приповеда Живкович.
Робота нє чежка, а заробок добри
Гоч одлука же би пошол робиц на ладю за ньго була велька пременка и виход зоз комфору, Йован гвари же праве жаданє вецей заробиц була главна причина прецо ше упущел до тей авантури. Зоз заробком є задовольни, а як би и нє бул кед, як и сам припознава, робота у технїки нє така чежка, стресни ситуациї нєт вельо, а ґу тому мож добре и зашпоровац з оглядом на тото же и єдзенє и змесценє роботнїком на ладї плацени.
– Змесценє и єдзенє нам плацене цо, вшелїяк, барз значи. Вибор єдзеня добри, у предавальньох маме одредзени попусти, маме и бар дзе мож купиц основни ствари и шицко досц тунє, так же трошки нєт баш даяки. Но, у кабинох змесцени по два особи и досц су мали. Ми у технїки шицки мали коло 2500 долари. Цо ше других профилох дотика, келнере, поведзме, вельо робя, гоч доставаю бакшиш, алє думам же су мало плацени, коло 1600 долари. Главни келнер може мац векшу плацу, коло 3500 долари, алє вони ше наисце наробя. Масере добре зарабяю, главни електричаре тиж, но то шицко вимага досц искуства. Моя робота у даєдих других компанийох можебуц и плаценша, алє ше вец роби по цали дзень. Таки темпо як тераз ми цалком одвитує – задовольно констатує Йован.
Помали ше чловек звикнє на таки живот, приповеда вон далєй, постанє му нормалне видзиц виход слунка понад моря, приходи до нових пристанїщох и чувство же ше кажди дзень будзи у новей держави, а вец ше, после даякого часу, и такого мож засициц. Заш лєм, здобуте искуство остава занавше.
– На тей ладї зме обишли Италию, Греческу, Горватску, Чарну Гору, Турску, Шпанию, Малту, Франуцузку. Нє виходзели зме на копно кажди дзень, алє релативно часто зме мали за тото нагоду. Мали зме бициґлу на ладї хтору могло задармо виєднац, та сом ше вожел и обиходзел рижни места. Но, после трох мешацох ми уж дакус було цесно, бо вец уж кажди дзень постава исти, а ґу тому, на копну ше нє шмеш барз оддальовац, бо нєт часу за виглєдованя. Заш лєм, можем повесц же одличне искуство. Маш нагоду упознац други култури, интересантних людзох, випробовац нови єдла, научиш буц дисциплиновани, а вельке богатство и же маш нагоду напредовац у своєй роботи – поцешено за конєц наглашує Йован, визначуюци же його роботу и совисносц замерковал главни шеф департману, та му предложел закончиц тренинґ за менаджера и так прейсц на висшу позицию, цо му, як гвари, будзе шлїдуюци крочай.
Донєдавна Йован бул на одпочивку у Сербиї, а у медзичаше ознова „заплївал” по новей пейцмешачней рути, тераз спрам сиверу Европи и Скандинавиї.
