Кеди-нєкеди живот нє руши так як зме задумали, видзи ше нам же то нє тота драга, а вец видзе же то праве тот дильов на хтори зме оддавна сцели крочиц. Так почина и приповедка Лени Карлаварис, младей мацери и супруги хтора нєшка успишно водзи фирму, стара ше о фамелиї, щешлїва же ше сни о хторих давно шнїла, зисцели.
Ище як дзивка Лена ше уписала на Природно-математични факултет у Новим Садзе и гоч ше єй туризмолоґия видзела як тото цо єй найблїзше, уписала ше на ловни туризем рахуюци же ше пошвидко преруци на тото цо сце. Медзитим, плани ше пременєли. На преподаваньох одкрила тото цо нє очековала – швет животиньох, приповедки о їх защити, зожила ше зоз природу… Тот и таки швет полюбела, остала, и факултет закончела.
Камера, новинарство и препущени шанси
После студийох, Лена предлужела свойо образованє на Специялистичних студийох новинарства за локални и реґионални медиї. У исти час глєдала роботу, а мешаци преходзели. И праве у тей хвильки кед достала нагоду на телевизиї, сцигла и поволанка хтора єй пременєла живот. Чловек, власнїк австрийскей фирми хтора ше занїмалa з окулярами, понукнул єй роботу. Пристала. Єден добри час робела два роботи. Нєшка гвари же то бул период у хторим нє мала тот луксуз вибрац лєгчейшу драгу, алє мала моци витримац.
– Я на роботу пришла з уметнїцкей фамелиї и нє знала сом основне у тей бранши, нє знала сом аж анї цо то фактура. Наисце сом нє мала искуства у бизнису, алє сом мала дзеку – щира Лена. Фирма, Vip Eyewear, ше занїмала з предаваньом окулярох на велько, фокус бул на бренду Полароид, а з часом преширени асортиман од окулярох за слунко, по окуляри з диоптрию рижних продуковательох. Була сом совласнїк и директор фирми, а источасно сом робела на телевизиї емисиї о животиньох – гвари наша собешеднїца хтора тиж позната и по тим же зоз Весну Попович водзела и емисию НС Плус хтора була друга у Войводини по патреносци. Та, заш лєм, тот успих нїхто нє препознал – гвари Лена баржей як факт, а нє прето же ше сце поносовац. Добре розумела же то тота хвилька кед ше нашла медзи тим цо люби и гевтим з чого ше муши жиц.
После 17 рокох у фирми, Лена од влонї векшински власнїк и директор истей фирми хтору одкупела. Сотрудзую з оптиками у цалей жеми, а маю и власну предавальню у варошу.
– Без виволаньох у живоце, та и у роботи, просто нє мож. Так и я роками затрепана з паперами, и аж влонї освидомела сом же мушим дацо пререзац, превжац, лєбо пойсц. Удало ше ми, и тераз патрим опрез себе, нє оглядам ше, назадок нєт вецей. Правда, єст роботи, одвичательносц велька, а заш лєм ше ми видзи же найвекша борба отримац стабилносц – гвари вона, барз задовольна же знука фирми людски одношеня барз добри.
– Ми фамелийна фирма и добре ше розумиме, думам же то барз важне у каждей роботи, най нє повем, найважнєйше, и цешим ше же так – гвари Лена.
Одход на валал
Попри роботи, Лена жадала ище єдно – мац свой дом. Дванац роки з фамелию жили як подквартельоше наздаваюци ше же єдного дня купя квартель. Бирократия, нагли рост ценох квартельох у чаше кед уж скоро шицко було порадзене, нє ишли руку под руку. А вец ше шицко як през ноц преврацело. Прешлого року, вєдно зоз супругом, купели хижу у Змаєве. Нє єдну – два. Першу за живот, другу як часц будуцих планох.
На питанє, як то же ше становели у Змаєве, Лена нє оклєва – пре коня, гвари… – конї то моя константа, любов хтора нїґда нє прешла, аж анї теди кед ме живот цагал на сто боки. Паметам, дзешка на мойо пейц або шейсц роки, липицанерох у моєй прабаби и мойого прадїда. Паметам як сом родичом допивала, та ме одведли до Конїцкого клубу „Ґраничар”, алє сом нє могла шедлац коня, бо сом була барз дробна. Аж кед сом мала 10 роки ошедлала сом коня, кажди дзень сом ходзела до Клубу, и шицких коло себе малтретирала пре тоти одходи и мой час з коньми. Тренирала сом препонске шедланє и попри тим же сом нє мала свойого коня. А барз сом сцела. И тото жаданє остало и прежило ниа, шицки павзи, обовязки и роки – гвари Лена.
Ґита
Теди кед Карлаварисова почала робиц, єдного дня забренкал телефон хтори нє бул вязани за роботу. На вязи була супруга предсидателя Конїцкого клуба у хторим Лена, так повесц, одросла. Жена глєдала помоц, азил за єдного коня, знаюци же Лена пре емисиї на ТВ, у тим добре подкована.
– Шедла сом до авта и рушела до Клубу. И очи ше ми наполнєли зоз слизами. Була то кобула анґлийскей полнокревней раси. Чула сом приповедку, ознова шедла до авта, рушела до варошу и ознова заплакала. Знала сом же кобула будзе моя. Анї сом кобулу нє видзела, а уж була моя – гвари вона, нє толкує, лєм памета. Конь Ґита роками змесцени на Пеїчовим салашу, и барз длуго после цалодньовей роботи, Лена там одходзела.
– Ґита була клаустрофобична, нє церпела буц заварта. А кед була вонка, була добре. И я при нєй забувала на бриґи, та зме єдна другей були терапия. Кед сом ю вжала, мала два роки, нєшка ма осемнац.
Лена Карлаварис за себе зна повесц же жиє живот хтори нєсовершени, алє є єй. Ма фирму, супруга и два дзивчата, и огромну потримовку обидвох мацерох и єй, и супругову Браниславову кед слово о Сени и Лари. Ма плани хтори ше нє закончую на паперу, алє будую як цегла на цеглу.
– Хижа у Змаєве така же двор виходзи на Єґричку, и ище вше є нє ушорена, алє будзе. Я на ню патрим якош з другима очми и уж видзим же як ше ми будзе пачиц. Роботи почали, розуми ше, од хлїва, бо гоч то ище нїхто нє зна, любела бим мац ище два конї. Нє зна то ище анї мой супруг, хтори ше занїма з польопривреду и хтори наисце у цалей тей приповедки моя велька потримовка – гвари Лена и закончує:
– У Новим Садзе вше векши галайк, гужви и поправдзе вше чежше у нїм дихам. Приятель зоз Змаєва ми помогнул коло хижи, а вец ше зявели и други, и треци… Дом там дзе приятелє, а и сушедство барз добре. Плануєме ше на лєто преселїц, а я нє можем дочекац тот дзень на валалє, тото рано кед отворим облак, а на дворе будзе Ґита, и кед єй поздравкам – Добре рано, красавицо!
Дїдов стол
Ленов дїдо, а наш писатель, Михайло Ковач и його супруга Єлена, бивали у улїци Антона Чехова, дзе Лена и єй младша шестра Нина любели одходзиц.
– Баба була оперска шпивачка и мала тельо ланцущки и шицко цо вязане за сценски наступ, же зме у тим квартелю зоз шестру барз уживали. Добре паметам и дїда, його любов ґу жеми и роботох на нєй, и тото як нас вшадзи водзел. Його кривайла и роботни стол нєшка при мнє. Стол плануєм пренєсц до Змаєва дзе будзе часц мойого ентериєру – гвари Лена.