На читаня Вељкого пиятку у церкви, кеди ше зоз Нового завиту, Святого писма, чита виривки о остатнїх годзинох Исусового живота скорей як го розопли, остатнї роки ме на роздумованє порушує слика явного судзеня на котрим Исус осудзени на шмерц.
Пред вирски старешини и жидовски народ позберани на вељкей площи – литостротосу опрез будинку Понтия Пилата, римского префекта Юдеї, Пилат виводзи Исуса Назарянина, чловека котри обвинєни же ше видава за цара юдейского и Вараву, котри обвинєни же виволал буну процив Римянох и забил римского вояка. Понеже бул обичай же ше на найвекше жидовске швето Пасху єден осудзени пущи/амнестує, Пилат понука пред народом най виберу кого сцу ошлєбодзиц. И вони вибераю Вараву. А за Исуса крича Пилатови: „Крев Його на нас и на дзеци нашо” (Мт. 27,25). После того Христос бул мучени и розопяти на крижу.
Остатнї роки ме часто на роздумованє наводзи тота слика и питанє цо би ше случело кед би Исус нєшка ходзел медзи нами? И да ше таке судзенє одвива у терашнєй цивилизациї? Бо, гоч як да ше часи меняю, технолоґийно напредуєме, людски род ше нє пременєл. Чловек остал исти. Можебуц обтерховани з другима проблемами котри приноши тeхнолоґийне напредoванє, алє у сущносци з истима капацитетами, як и людзе пред даскељо тисячи роками.
Лєгко ше на попису вияшнїц як християн. Алє задумайме кед би ше нєшка зявел таки чловек. Чи бизме го препознали? Чи би нам чловек котри бешедує о тим же його царство нє од того швета, же кед ши богати треба шицко пороздавац худобним и рушиц за нїм, же треба любиц свойих нєприятељох, нє випатрал як чудак? Пребачовал грихи, лїчел людзох и приповедал о покаяню, аж и умартих оживйовал, чи би у нєшкайшим дружтве тото нє було прилапене як спреводзка и манипулация? Чи би нам слова Тайней вечери же хлєб и вино котре дал ученїком його цело и крев були прилаплїви? Чи бизме вообще таке дацо положели до устох? Поправдзе, чи бизме у терашнїх обставинох постали християнє, а да таке видзиме и чуєме? Да чловек котри приповеда о Царству Нєбесним и спашеню шедзи зоз людзми на марґини и „дном дружтва” – нєукима, царинїками, блуднїками? Чи бизме такого пущели до церкви, привитали у обисцу, вигосцели?
Лєбо бизме вибрали най як фарисеє, котри шлїдзели писма и закони и жили праведно по їх критериюмох на штред драгох указуюци яки су добри, одруциме таки Исусово слова, лєбо да нам у звичайних животних почежкосцох тоти Исусово слова лєм очежую нашу каждодоњову рутину? Же нам лєгчейше исц за тима котри обецую лєпши живот и благостан, а нєт анї єдного анї другого окрем у медийох? Чи бизме го нє предали за 30 стрибренїки як Юда, як глас на виберанкох за контрауслугу?
Чи бизме нє кричали опрез Пилатовей палати, розопнї го? Можебуц нєт розпинаня на криж, алє вшелїяк постоя досц розлични методи за знїщованє чловека у сучасним дружтве. Чи медийно, чи физично. Христос осудзени пре фалшиви шведоченя. Кельо зме нєшка виложени праве фалшивим информациям котри поволую же би ше гласало за Вараву? За збойнїка?
Тот Христос кажди дзењ стої пред нами на нашим животним литостротосу. И ми одлучуєме цо зоз нїм будзе. Христа можеме стретнуц у церкви, алє и у нашим каждодњовим живоце у рижних ситуацийох, алє, чи зме християнє то одлучуєме ми.
Бо после „розопнї го” ушлїдзело воскресенє. Пре тото воскресенє шицки його апостоли, окрем Йоана Богослова, настрадали у шведоченю тей велїчезней подїї. А и велї умерали у перших викох церкви пре шведоченє о воскреснутому Христови. Вони свидомо давали живот за воскресенє, за гевтого котри дал живот за нашо спашенє.
У нєшкайшим швеце релативизациї и декаденциї, християнски вредноти пред найвекшим виволаньом. Христос пришол умрец и воскреснуц за нас. Так нас учи церква. Алє ознова нам остава питанє: Кого бизме ошлєбодзели?
Христос воскрес! Щешлїва Вељка ноц!