Наградзованє може буц ключни мотивацийни порив за творительох, през котри ше припознава труд и посцигнуца поєдинца. До праведного наградзованя мож сцигнуц лєм по прецизно одредзених правилох, алє пропозициї наградох звичайно нє цалком одредзени, нє досц ясно дефиновани, так же вельо раз превагнє думанє и афинитет поєдинцох у жирию, и то би нє бул проблем кед у питаню лєм ниянси
Награди важни зато же звекшую видлївосц поєдинца и даваю му одредзену етаблираносц у дружтве, зоз котру идзе и припознанє у ширшей явносци. Кед же су ище и пенєжни, доприноша и економскому благостану. Добитнїки доставаю медийни простор и можлївосц виповесц свойо дружтвене, уметнїцке, або животне становиско. Їх дїла заступени у медийох, вецей ше им обявює, слуха…
Награда би требала буц потвердзенє дїла. Кед вона тото, вец є у правих рукох, бо каждому авторови важне же би його дїло було прилапене и потвердзене у явносци, окреме кед го оценюю фаховци. Кед же то нє так, награди можу буц и глїбоко дестимулативни.
Жиєме у конфликтним и трауматизованим чаше, у котрим ше морални норми и етични кодекси вецей нє почитує. Шведкове зме войнох и рижних дружтвених девияцийох и аномалийох, наздавали зме ше же таки часи уж далєко за нами и же у 21. вику дожиєме просперитет таки яки заслужуєме як людзе, а же ше гуманосц будзе шириц през шицки сфери живота.
Правда, цо ше технолоґиї дотика, цивилизация пошла далєко у хаснованю штучней интелиґенциї, лєм питанє же яки нам то квалитет приноши у реалним каждодньовим живоце. Ище вше нє иснує ґлобална законска реґулатива, а и ю кед ше раз принєше, нєсиґурне же ше ю будзе и почитовац.
Патраци през историю, морални норми ше вельо раз нє почитовало и потупйовало, а праве би нам вона, як гварели стари Латинє, могла буц учителька живота и указац нам як би ше требало надалєй справовац. У нєшкайшим чаше часто ше биле преглашує за чарне, и чарне за биле, а ридко єст поєдинцох хтори ше тому спроцивюю, хтори на тото указую, спозорюю и опоминаю чловечество, бо пре тото зноша и пошлїдки, та ше лєм вельки авторитети порихтани ношиц зоз тим.
Можебуц найупечатлївши хвильки за роздумованє о моралу и етики праве теди кед ше додзелює награди, бо ше праве теди найбаржей видзи чи поєдинци заслужую буц лауреати високих припознаньох, чи их нє заслужую. Поєдинци котри нє заслужую награду, а заш лєм ю приму, знєважую цали процес. У историї шведочиме и таким прикладом кед поєдинци одбили награду, як цо то, наприклад, зробел Жан Пол Сартр, французки филозоф, романсиєр, есеїста и драмски писатель, котри 1964. року достал Нобелову награду и одбил ю. История памета велї високоморални дїї поєдинцох.
Вшелїяк же ту опитни и авторитет тих хтори награду додзелюю, бо вони найодвичательнєйши у виборе того поєдинца и його дїла. Нє бешеда ту о ниянсох у смаку, алє о цалком нєзаслуженей почесци, хтору хтошка однял тому хто ю баржей заслужує и оквицел ше „з цудзим пирйом”.
Награди би требали мац криштальово ясни пропозициї, бо лєм так иснує правдиви фер-плей. Етичне надпатранє над жирийом нє можлїве, алє може буц ясно одредзена длужина тирваня мандату и прецизно дефиноване зраженє, цо би представял коректив.
До праведного наградзованя мож сцигнуц лєм по прецизно одредзених правилох, алє пропозициї наградох звичайно нє цалком одредзени, нє досц ясно дефиновани, так же вельо раз премогнє думанє поєдинцох у жирию и то би нє бул проблем кед у питаню ниянси. Наградзованє може буц ключни мотивацийни порив творительом, през котри ше припознава труд и посцигнуца поєдинца.
Мож обачиц же поняце будучносци, у терашнїм чаше у котрим жиєме, як вредносна катеґория лєдво же иснує. Шицко як кед би нам було лєм у гевтим нєшка, як у латинскей присловки „Carpe diem”, бо ше нєшка жиє, алє рахунки ше будзе зводзиц и у будучносци, а ю нє мож обкеровац и спревесц. Награду найлєпше заслужиц зоз своїм трудом и дїлом, а нє достац ю. Лєм заслужена награда ма свой одблїск и шлїд у вичносци.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.