Матия Салонтай, IV, Коцур
МИ НЄСТАШНИ ДЗЕЦИ
Школярка сом пиятей класи. У моєй класи мам вельо товаришох и товаришки. Ми єдна весела, добра, алє и нєсташна класа.
Кед ше рано зидземе, учальня постава гласнєйша и живша. Ми школяре котри маю вельо енерґиї и идеї, та нам дакеди досц чежко буц мирни. На одпочивкох бегаме по дворе, бавиме ше на оганячки, бавиме фодбал и здумуєме нови бависка. Дакеди ше так занєшеме же анї бренчок нє чуєме. На годзинох ше намагаме слухац и провадзиц, алє ше часто случи же дахто дацо доруци шмишне, та ше вец цала класа шмеє. Док нам наставнїци толкую даяку лекцию, ми ше єдни з другима дошептуєме, та нам вец наставнїци толкую же школа нє место за бавенє, алє за ученє и же мушиме буц озбильни. Гоч зме нєсташни, ми маме добре шерцо. Помагаме єдни другим. Кед даєден школяр дацо нє розуми, такой му помогнєме. А знаме и одбранїц кед дахто руша наших товаришох. Знаме и повесц „пребач” кед погришиме.
Можебуц зме нєсташни, алє зме щири и полни радосци. Моя класа окремна прето же у моєй класи нїґда нє допито.
Йована Кушич, V, Руски Керестур
ШКОЛА ЯКУ ЗАДУМУЄМ
Пачи ше ми нєшкайша школа. Маме вельки гол, вельо кабинети и красну єдальню. Дакеди кед сом у школи приду ми интересантни идеї на розум.
Школу у будучносци задумуєм зоз вельким двором у котрим ше находзи парк за дзеци. У ходникох школи би ше находзели орманчики. До нїх би дзеци кладли ствари котри им потребни за тот дзень. Понеже нам торби чежки, кнїжки и теки би заменєли таблети. У тей школи би ше учели основни ствари котри потребни за живот. Роботи би завжали улогу пораячкох. Наставнїци и наставнїкове науча дзеци як треба направиц тоти роботи же би робели. Шицки дзеци би мали по пейц годзини кажди дзень. Наставнїкове би задавали вецей домашнї задатки прето же би було менєй годзини. Мали одпочивок би тирвал дзешец минути, а вельки пол годзини. У голу би ше находзела машина за купованє лакоткох и пицох.
Так випатра школа з моєй мриї. Думам же би дзеци любели ходзиц до нєй и були весели и радосни у нєй.
Кристина Гарвильчак, V, Руски Керестур
ЦО СЦЕМ БУЦ ДОК ВИРОШНЄМ
Док вирошнєм, сцем буц пекарка, бо любим робиц зоз цестом. Зоз цеста направим: хлєба, пици, кифли, переци, поґачи и буреки. Пекарка прави пици и хаснує пец. Пекарка прави и хлєба. Ма шапку и фартух. Прави и торти и колачи. Хаснує: муку, цукер, соль, вайца, пудинґ и квас. Роби у ресторану и пекарнї.
Теодора Фаркаш, II, Руски Керестур
ДРЕВО МИ ВИПРИПОВЕДАЛО
Ходзел сом єдного дня по лєше, розпатрал природу. Одразу ше ми барз приспало. Шеднул сом под єдно вельке, старе древо и заспал сом.
Док сом спал, видзи ше ми же тот дуб приповедал зо мну. Гварел ми вон: „Док я бул ещи млади, тот красни лєс у хторим ти так уживаш бул у велькей опасносци. Двоме лєсаре достали задаток же би тот лєс зрубали. Ютредзень, на уходзе до лєса стали двоме хлопи зоз шекерами и пилками у рукох. Рушели ґу єдному бидному древку и почали го рубац. Було ми барз страшне патриц як два нєпознати особи помали вицагую живот зоз мойого пайташа. Док то робели, шмеяли ше. Франтовали. А я ше стримовал най ми смола нє руши з очох. И, нєодлуга, чул сом єден гласни звук. То було цело гевтого древа кед безживотне спадло на жем. Рушели гевти двоме ґу шлїдуюцому древу, алє у штред рубаня древа почал запор. Лєсаре нє знали цо робиц – уж су глїбоку у лєше, врациц ше дому нє вредзи. З другого боку, кед предлужа робиц, буду цалком мокри, а и алат им поардзави. Шедли вони подо мнє. Моя коруна була досц велька и защицела их од дижджу. Лєм подаєдна капка спадла им на главу. И вец, дас о пол годзини, запор престал. Слунко ознова зашвицело. На нєбе ше зявела найкрасша дуга хтору сом видзел у моїм длугим живоце. Кец то видзели лєсаре, вжали алат и рушели дому. Похопели же природу треба чувац, нє знїщовац. Цо було з нїма далєй, нє знам, алє нас од теди вецей нїхто нє рушал.”
Теди сом ше зобудзел. Огляднул сом ше ґу древу, алє уста нє мало. Можебуц сом шнїл, можебуц нє, алє кед сом предлужел ходзиц по лєше, шицко було красше.
Андрей Горняк, VI, Коцур
ДОК ВИРОШНЄМ БУДЗЕМ
Док вирошнєм будзем дохтор. Дохтор може робиц у дому здравя и у шпиталю. Кед дахто хори, пойдзе до дохтора до дому здравя. Опита ше му чи го дацо болї. Опатри гарло, послуха плюца, а може послухац и шерцо. Опипа шию, опатри уха чи су запалєни. Мера прицисок, зоз апаратом опатри чи нам добре роби шерцо. Кед треба лїки, випише рецепт. Дохтор цага крев и слуха зоз слухалками.
Сташа Гайдук, II, Руски Керестур
ЗЕКО ПЕКО
Зеко Пеко люби єсц мархви. Мой заячок люби скакац. Люби ше бавиц. Мой заячок шумни. Вон лапа мотилї.
Андрей Дудаш, , I, Руски Керестур
МОЙ ПЕС
Мой пес пришол од сушедових и остал у нас. Сушедово му дали мено Спаки, та го так и ми воламе. Були по ньго, алє вон нє сцел пойсц. У нас ше бави зоз ище трома псами. Люби бегац, скакац, оганяц ше. Язавичар є, кафовей фарби. Кед идзем по шестру до оводи, вон идзе за мну. И я кед идзем до школи, вон ме одпровадзи и вец ше сам враци дому. Люби и вельо єсц, брехац, гласкац ше. Од штирох псох найволїм його. То мой и сушедов пес.
Лейла Штранґар, III, Руски Керестур
РАНО У ФЕБРУАРУ
Фебруар. Жима ище тирва. Фебруарски рана швижи, мирни и цихи, алє чаривно украшени зоз природу паночки Жими, а поготов кед вона престре свой били тепих и офарби природу на било.
Фебруарске рано ше будзи помали. як мале дзецочко. Нєбо ище живка прекрите зоз покровцох зоз шивих хмаркох. Слунечко ганьблїво викукує споза брега. Залєтую пахульки хтори ше окруцаю на витру як балерини. Вони ше блїща як бисерни перли. Древа стоя на улїци задумани. Конари на нїх прекрити зоз шнїгом и киваю ше на раншим швижим витрику. Витор шептал през конари и шпивал свою жимску шпиванку. Жима поцихи крача по улїци. Шицко доокола биле. Тото рано як у сказки. Шнїг лєжи на трави и закрицох як били покровец хтори щици од жими. Драги тиж так прекрити зоз покровцом и чекаю же би дахто крочел по нїх. Птички ше ганьблїво оглашую як кед би преверйовали чи час же би ше пребудзели. И рика помали чече. Жимно и єй, та ше скрила под ляд. Подшнїжнїки викукую. Хижи дриму и скла на нїх замуцени. Зоз коминох ше кури и дим ше дзвига ґу хмарох як кед ви им сцел цошка повесц. Гоч фебруарске рано жимне, у нїм єст чогошик окремного. Краша го чаривносци паночки Жими.
Фебруарске рано жимне, алє у нїм постої окремни мир. Таке рано нїґда нє мож забуц пре його красу природи паночки Жими.
Яна Тимко, VI, Коцур
