Гоч є народзена у Босанскей Ґрадишки у Босней 1968. року, родичи Ивани Колбас, народзеней Пенчарски, нєодлуга потим ше преселєли до Миклошевцох. Там закончела перши штири класи основней школи, а школски днї и дожица зоз валалу єй остали у красним паметаню. Памета же по руски нє знала бешедовац, алє научела од других дзецох през бависко. У класи их було трицец пецеро, а учителька им була Ксения Лїкар.
У Миклошевцох нє мали нїкого свойого, були худобни, а живот чежки. Ивана научела робиц на валалє и добре ше здогадує же ходзели на наднїцу до Миклошевцох, бо були богати, та було и роботи.
Свой мир у шлєбодним чаше пренашла при чесних шестрох:
– Найволєла сом ходзиц ґу чесним шестром, якошик ми було барз приємне там пойсц, а ходзела сом и до церкви. Аж сом сцела пойсц и за чесну шестру, алє баба ми нє дала. Вона була моцни авторитет.
Як закончела штварту класу, родичи ше єй розишли, та ше преселєла ґу мацери на Ґрабово. Школу предлужела у Сотинє и ґимназию у Вуковаре (9. и 10. класу), а потим виучела ремесло „ґумарски напрям” и 1985. року почала робиц у фабрики Борово. Пошвидко, 1988. року ше одала за Мирослава Колбаса до Петровцох, а як ше то случело, то окремна анеґдота:
– Бул дочек Нового року у Вуковаре, а Мирослав ше ми опитал чи бим ше за ньго одала. Я була дакус нєозбильна, та сом гварела же пойдзем дому, та роздумам. Кед сом пришла дому до Миклошевцох, гварела сом баби же идзем до Петровцох – кед ше врацим, врацим ше, кед нє, вец ше одам. Вона ми нє верела, та гуторела же лєм най идзем. Мирослав Ждиняк ме привезол пред його хижу, я вишла, кричала, вон вишол, та сом ше му опитала чи ше предумал, а вон же нє. Но, та сом вошла до обисца и там сом остала. Швекор и швекра були у сушедстве, та их волали же би пришли. Питали ше ми чи сом добре роздумала, а я им гварела же най ше тото опитаю свойому синови, бо я одлучела. И тераз зме вєдно уж 38 роки – приповеда Ивана.
Ивана добре знала же ше мушело почитовац шор у новим обисцу:
– Кед сом ше одала до Петровцох, мушела сом вчас рано стануц же бим позаметала на драже, прето же людзе ишли до церкви – так дараз було. Нєшка, кед чловек попатри на тото, видзи же то було добре прето же ше так притримовало даякого шора.
Дзеведзешати роки були чежки обидвоїм. Остала без роботи, а перши син, Ґоран, ше народзел 1989. року, а потим 1991. року чекали другого сина, Деяна. Попри нємирох и барикадох у Вуковаре, Мирослав мал транспортне нєщесце и нє могла го охабиц самого, гоч бул орґанизовани одход за жени и дзеци на морйо. Гвари Ивана же би нє любела нїґда вецей таке дацо дожиц.
Активносц у култури
Перши активносци у култури почали у фолклорней секциї под час основней школи у Миклошевцох. Зоз преселєньом на Ґрабово нє могла буц активна, а єден кратши час у Борове тренирала рукомет:
– Рукомет сом барз любела. Думала сом же у нїм будзем и напредовац, алє баба гуторела же школа важнєйша од рукомету. По войни зме ше у КУД „Яким Гарди” у Петровцох позберали до ветеранскей фолклорней ґрупи хтора ше ми барз здала, а чловек ми бул предсидатель Дружтва. Початком дватисячитих рокох надумало ше ознова формовац драмску секцию. Опитали ше ми чи бим нє пристала. Дакус сом ше обавала, но до конца сом прилапела. Перша представа, „Габура”, була досц чежка. Толмачела сом улогу старей баби, алє познєйше сом видзела же ми баржей лєжа комедиї у котрих можем буц шлєбоднєйша. Вельо наступи зме мали, обишли зме велї места дзе жию Руснаци у Горватскей и Сербиї, а обовязно зме наступали и на Драмским мемориялу у Керестуре, як и у Словацкей – пребера по памяткох.
Но, як панї Ивана гутори, „живот приповеда приповедки”. Стало ше так же ше од триманя кравох и продукциї млєка нє могло вижиц, мушели их попредац, а потим достала роботу на фарми за млєчне статкарство „Вупик Якобовац”. Була то причина прецо обидвойо мушели претаргнуц активносци у КУД-у. Гоч их и вецей раз волали же би ше врацели, робота им нє дошлєбодзовала.
Швецена вода и шлаґворт
Памятки на аматерски днї Ивана ище вше часто зна преприповедац, а єдна од нїх и тота зоз Дюрдьова:
– Стало ше то кед зме давали представу у Дюрдьове. Представа нїґда нє може буц иста, вше будзе даяка импровизация. Ґлумела сом ґрофицу и треба же бим постала тишлїрова жена. Чловек пил палєнку, алє я знала же то вода и, кед сом постала його жена, мушела сом очухац облаки, а вон ми дава фляшку, та гвари: Гайде жено, попий то! Шицки други ґлумци знали, окрем мнє, же у фляши наисце палєнка. Кед ґлумиш, та ци гарло будзе сухе, а я була смиядна, та сом вжала фляшку и нацагла – кед то почало печиц, почала сом подриговац, жалудок ми ше преврацал, публика ше почала шмеяц, а мнє аж слизи на очи вишли. Нє було то крашнє же ме так спреведли алє, заш лєм, представа була удатна.
Єст нас рижних ґлумцох, та зме так у нашим составе мали єдну котра учела текст напамят од слова до слова. Вона нє пущела же би то ишло природно. Кед би ше случело же би я остатнє виреченє нє поведла як написане, вона би ше страцела, нє знала би предлужиц, так же ми зоз ню нє було лєгко ґлумиц и мушела сом мерковац же бим поведла добри шлаґворт же би ше представа предлужела, бешедує о ґлумецких дньох.
Єй супруг Мирослав бул предсидатель КУД „Яким Ґовля” два мандати, алє и ґлумел. У представи „Панї министерка” ґлумел вєдно зоз свою жену, достал улогу министра, алє нє мал вельо тексту, а Ивана ґлумела панї министерку. Попри тим, Мирослав як предсидатель, вецей робел на технїчних стварох, а у представох бул задлужени за ошвиценє.
Були вшелїяки часи. За осем роки КУД „Яким Ґовля” мал велї наступи, успишни сотруднїцтва и приятельства, алє Мирославови то уж була велька обовязка. Кед препадла Тодоричова фирма у хторей робел, мушел пременїц роботне место на котрим мал менєй шлєбодного часу, пришли и унучата, та ше мушел поцагнуц.
Українка, а по руски бешедує
Ивана памета своїх предкох и гвари же єй дїдо и оцец були Українци, а мац Горватка зоз Босней. По приселєню до Миклошевцох, оцец нє знал бешедовац по українски, алє кед почала ходзиц до школи, дїдо ю почал учиц. Медзитим, дїдо пошвидко умар, та вецей нє мала од кого научиц.
– Коло нас шицки були Руснаци, та ми було нормалне научиц бешедовац по руски. Алє, научела сом прето же сом сцела, як цо сом научела и вишивац, бо сом сцела чувствовац же ту припадам – закончує Ивана.
Нєшка Ивана щешлїво жиє зоз Мирославом, виховали двох синох – старшого Ґорана и младшого Деяна. Обидвоме су поженєти и маю дзеци, та Ивани и Мирославови вше полна хижа дзецинскей радосци.
Фамелия
Иванов оцец ше женєл пейц раз и мал дзевецеро дзеци, а одховали их баба и дїдо. Мац мала лєм три мешаци за положнїцке, а потим мушела пойсц на роботу.
– Мац на Ґрабове на фарми доєла крави и там бивала, та мнє и власного брата одховала баба. Теди кед сом мала пейц-шейсц роки нє була сом свидома же мнє и брата мац пре роботу дала баби, думала сом же нас зохабела. Аж кед ше родичи розишли, пошли зме бивац ґу нєй, гоч Ґрабово нєдалєко од Миклошевцох. Попрейґа по дильовох на бициґлох зме нєраз ишли – здогадує ше дзецинства.
