Зоз Руского Керестура Ирина ше одала до Бачинцох, а вец пошла робиц до Нємецкей дзе препровадзела аж штири децениї. Кед роботу закончела, врацела ше на валал и до Шиду, задовольна у своєй єшеньскей часци живота.
Ирина Задрипко нєшка пензионерски днї препровадзує у Бачинцох и у Шидзе. Там орґанизовала свой живот и, як и велї пензионерки, роби тото цо люби. Крашнє нас привитала у своїм доме и виприповедала животну драгу по хторей крачала.
Ирина родом зоз Руского Керестура, була Гардийова дзивка, а живот так понамесцал же ше одала и пошла жиц до Сриму, до Бачинцох. Шмишне єй кед видзи же як ше нєшка млади упознаваю, а як то було кед вона була млада, пред 50, або и вецей роками, кед ше зоз своїм леґиньом, а будуцим супругом, упознала на єдним Кирбаю.
– Одала сом ше 1966. року за Йовґена Задрипка, а упознали зме ше два роки пред тим на Кирбаю у Миклошевцох. Два роки зме ше дописовали, вон ше виучел за пекара и робел у пекарнї у свойого брата у Бачинцох. Мойо родичи ме нє сцели дац до Сриму, процивели ше тому же то барз далєко, алє ме вон „украднул” и приведол до свойого дому. Дзивка Снежана нам ше народзела 1967. року, а 1969. Йовґен пошол робиц до Нємецкей, бо зме були млади, та зме сцели ґаздовац и мац свой живот. Йовґен робел у Фрайбурґу на вибудови драгох – здогадує ше нєшка Ирина Задрипко.
Обидвойо робели у Нємецкей
Живот на валалє нє бул лєгки, вше требало пенєжи, та Ирина роздумовала цо робиц. О рок и вона пошла робиц до Нємецкей, роботу нашла у єдним Старецким доме у Фрайбурґу, а зоз супругом жили 15 километри далєй од городу. Щешлїва же ше єй удало пойсц и найсц роботу, наша собешеднїца анї нє роздумовала о вибераню роботи, та цо єй було понукнуте, на тото пристала. Пошвидко ше народзел и син Саша, та єден час Снежана и Саша були у Бачинцох, а вец ознова з родичами жили у Нємецкей.
Пре одход до другей держави требало научиц и язик, алє Ирини то нє була терха. Гвари же по нємецки швидко научела бешедовац бо єй помагали часни шестри з хторима робела у Старецким доме. А у Доме робела шицко цо требало, пораєла, райбала, пейґлала, робела и у кухнї и барз ше добре знаходзела у тих роботох. Була вредна и точна, а то, як гвари, и найважнєйше кед ше пойдзе робиц до другей держави.
– Кед чловек вредни и послухни и кед сце научиц нового, вец нєт проблеми. Людзе хтори на руководзацих местох то препознаю и вше ценя такого роботнїка. Була сом вредна и добре сом робела, та сом познєйше учела и других хтори приходзели робиц. А було и часу у шлєбодних хвилькох кед сом одходзела и на нашо грекокатолїцки Служби Божи у Фрайбурґу. Упознала сом ше зоз женами зоз Руского Керестура и Коцура, хтори робели на Клинїки у шпиталю. Припознавам, хибел ми наш руски язик и нашо людзе, та кед зме могли, сходзели зме ше. Накадзи зме мали часу, зишли зме ше и бешедовали по руски, та сом ше чувствовала як кед бим була у Руским Керестуре, або у Бачинцох – гвари Ирина.
На дом нє забували
Фамелия Задрипкових до Бачинцох приходзела на Крачун и през лєто, розуми ше, одходзело ше на Крачун и на Кирбай и до Руского Керестура, а кед могло, и на Фестивал „Червена ружа”. Року 1981. ше народзел и син Ґоран. По словох нашей собешеднїци, вельо ше робело, бо требало будовац нову хижу у Бачинцох, та купели стару хижу хтору звалєли, а 1985. року збудовали нову. Супруг Йовґен у Нємецкей робел и у фабрики пластики, а остатнї два роки у городским музею дзе бул чувар. Оперовал похребцину, а вец пошол до инвалидскей пензиї. После 40 рокох на роботи Ирина пошла до пензиї, а теди мала 61 рок. Пошвидко ше фамелия врацела до Бачинцох, жило ше, но супруг Йовґен, нажаль, од 2017. року нє медзи нами.
Ирина сцела мац квартель у Шидзе, та тераз препровадзує час зоз сином Ґораном и у Шидзе и у Бачинцох, правда, частейше на валалє. У красней и пошореней хижи важне єй було же би мала зогриванє на ґаз, бо гвари же єй то велька помоц. А у дворе доокола желєнїдло, красни, пахняци ружи и домашнє грозно. До Шиду найчастейше одходза през викенд, кед ше дацо случує, окреме кед єст даяки манифестациї и програми на хтори дзечнє шицки любя пойсц. Син Саша у швеце, дзивка Снежана ма два дзивчата хтори ше уж поодавали, та ю и унуки вше з часу на час нащивя. У Руским Керестуре жию єй два власни шестри и брат.
– Ту у Бачинцох у хижи мам и заграду, та вше мам здравей желєняви и тото цо найпотребнєйше за хаснованє у обисцу. Сама ше старам и о грозну и о квецу, и добре нам ту у хижи. У живоце ше вельо робело, та тераз пришол тот час кед я и мойо найблїзши сцеме дакус ужиц. Нїґдзе нє понаглям, задовольна сом и за шицко мам часу – гвари на концу Ирина Задрипко.
Без вишивкох нє могла
Наша собешеднїца вше любела ручни роботи, та єдну добру часц того цо з руками справела, виложела у дньовей хижи. Вишивала заглавчки, фартухи, парточки, геклала, а правела и „калапчки за игли”.
– Правела сом бабки з волни и рижни маски, хтори ше предавало у Здруженю пензионерох за гуманитарни потреби. Любим буц у контакту з людзми, та прето ходзим на рижни манифестациї и програми вєдно зоз сином Ґораном. Вон особа з окремнима потребами, а ту, у „Червеним крижу”, єст велї стретнуца за таки особи. Ґоран люби там ходзиц и прето зме порядни. Дакус ше подружиме, а час по нове стретнуце нам швидше прейдзе – гвари Ирина.