Єст єден простор у Новим Саду дзе каждого викенду маце даяки шорови концерт. Жалосне же варош котри ма пол милиони людзох ма лєм єден таки простор, а траґикомичне же то, у ствари, кнїжкарня. Простор нє вельки и нє мож куриц, алє, ниа – то найактивнєйши концертни простор у Новим Саду. Углавним, у тим и таким простору дас пред мешацом сом бул на концерту єдного бенда хтори ше вола „Još gori”. Кед бизме класично дзелєли улоги у бенду, вец маме вокал, ґитару и контрабас. Медзитим, окрем Александра Стойковича хтори шпива, Ален и Ненад Синкауз попри ґитари и контрабаса маю ище громаду справи, ґомбички, помагадла и вшелїяки чуда коло себе. И шицки маю тоту струну у глави хтора их зоз катеґориї музичарох преруцує до класи уметнїкох. Окрем того, нє дзеци су анї кед слово о рокох, анї кед слово о музики: Стойкович шпивал у бенду „Goribor” хтори по моїм скромним думаню нїґда нє бул адекватно вредновани у одношеню на квалитет хтори мали, Синкаузи робя музику за филми и представи, а робя и експериментални проєкти.
Значи, шицки маю и животне и професийне искуство и знаю преточиц то до писньох, а маю их єденац. Заокружени су кед слово о текстох хтори чисти и директни; нєт силованих римох, патетики типа „я ю любел, вона ме охабела, та ше я зожрем и умрем бо страшне”, нєт анї аутот’юна (то вам гевтот шабанайзер ефект хтори ма смисла кед треба випейґлац даяки фалш, алє ше тераз хаснує и дзе треба и дзе нє треба), а ритем ше нє зводзи на ту-па-ту-па-ту-па… Значи, нєт фолираня зоз текстами и шпиваньом, а исте и зоз музику. Жаль ми же сом музично нє подковани, та нє знам крашнє розтолковац цо то вони и як граю, алє то ше так совершено уклопює зоз текстами же маце чувство яґод кед би вас обмотал даяки мегки цепли балон и як вони граю и шпиваю, так вас балон гомба и гласка. У моєй глави найлєпша дефиниция того злучованя и складу музики и поезиї, гоч є вироятно нєточна, то же вони правя джез-поезию. Праве прето нє можу ше пачиц шицким исто, алє кого „дотхню” нє престанє их слухац. Ґарантуєм.
Е тераз, место заключеня, чом сом вихасновал тот простор же бим нахвалєл єден бенд? Га, пре два ствари. Перше прето же ми нєдобре и од Вучича и од того кеди буду виберанки, и од Трампа, и од ценох, и войни у України, и шицкого другого цо нє можем пременїц прейґ ноци, лєбо зоз єдним кликом. Друге, прето же ми „Još gori” помогол же бим ше ресетовал и освидомел же окрем того цо сом начишлєл єст и красни ствари и красни чувства на тим швеце и же уживанє у тих стварох нє сцеканє од реалносци, алє нєобходна контрачежина хтора нас чува од шалєнства. Пестуйце таки ствари, знаце и сами цо вас чува од шалєнства, а кед же праве тераз глєдаце даяки нови „лїк”, я вам препоручуєм „Još gori”. Вредзи.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.