Дохтор Убавич од дїдовей жеми, двацец дзевец квадратох лабораториї и єдней добрей идеї, створел приповедку хтора тирва вецей як три децениї.
На муре лабораториї Медлаб у Улїци Илиї Оґняновича заквачена фотоґрафия єдного войводянского параста. Велї пациєнти коло нєй прейду и лєм на ню попатра, нє знаю хто є, цо є… Кед ше опитаю, аж вец дознаю же то Дина Стражимештеров зоз Старого Бечею, дїдо професора др Милана Убавича. Нє бул лїкар, анї професор. Бул параст и ґазда. И праве тот чловек на унука охабел можебуц и найглїбши шлїд бо, по словох нашого собешеднїка, шицко цо познєйше настало – лабораториї, винїци, вина, фахово успихи и дїловни поцаги, так повесц, почали од єдного дїдового совиту: „Чадо мойо, жем нє за це, роб свою роботу”.
Кед дохтор постанє параст
На початку дзеведзешатих рокох прешлого вику нє могло плановац нїч векше и озбильнєйше. Инфлация „лїґала” плаци, держава ше меняла з дня на дзень, а Убавич бул при концу специялизациї з лабораторийскей медицини и нє знал дзе ше подзец… Народзени є у фамелиї Бечейцох, та ше надумал врациц на тото цо му було найблїзше – на дїдову жем. Шеснац гольти чарнїци му теди випатрали як сиґурне прибижище, алє… Перши рок подруцел урожай жита, други цукрова пипа жедла цвиклу и попри двацец пирсканьох, треци рок ознова од заробку нїч нє було, и аж штварти ше му удало врациц шицко тото цо страцел.
– Мой дїдо ше на шицко тото припатрал, пришол раз ґу мнє и гварел ми же най вецей нє обрабям жем, же то нє за мнє. Гварел ми же бим требал робиц тото за цо сом ше виучел, бо ми нїч нє охаби и указал ми шипак – приповедал дохтор Милан, ошмихнул ше и предлужел же то була найлєпша дїловна консултация хтору мал у живоце.
Идея хторей нє було
На початку дзеведзешатих, ридко були приватни лабораториї. Велї твердзели же ту треба барз ризиковац. Єдна особа, заш, иншак думала. Була то дохторка Миряна Добросавлєв, єдна з тедишнїх пионирох приватней медицинскей пракси у Новим Садзе.
– Вона ми гварела же най отворим лабораторию, а я ше єй такой опитал же як то задумала, и як най отворим цошка чого нєт… Була одлучна, и така змирена кед ми гварела же ю я перши будзем мац – гварел др Убавич.
За тима дохторковима словами скрити початок єдней велькей приповедки. Проблем бул лєм тот же идеї нїч нє коштали, алє ше од ценох опреми за лабораторию професорови у глави закруцело. На єдним сайме у Беоґрадзе ше розпитовал о центрифуґи. Теди коштала 40.000 марки. Лєм центрифуґа зоз хтору нє знал цо почац. А вец пренашол другу драгу по хторей треба крачац, куповал половну опрему, глєдал иншаки ришеня, радзел ше з людзми, учел, пожичел и ризиковал. Перша акредитована приватна лаборатория у Войводини – Медлаб, отворена 1994. року. Лаборатория мала 29 квадратни метери и праве на тим простору було шицко – и чекальня за пациєнтох, и простор дзе ше брало прикладнїки (узорки), и тоалет, и место дзе ше помивало лабораторийску судзину и лаборатория у хторей робели лаборанти, биохемичаре, пораячка, дохторова супруга и сам професор. Седмеро людзе на менєй квадратох од просековей дньовей хижи. Алє, тото цо нє було вельке по квадратури, було вельке кед слово о амбициї. Лаборатория медзи першима у жеми почала уводзиц сучасни методи роботи, до реаґенсох ше чежко доходзело, а вон, заш лєм, нашол найлєпши способ як робиц и напредовац. Пациєнти приходзели, число препатрункох росло з дня на дзень, и рушело так як анї сам професор нє могол задумац.
Кед бешедує о початкох, дохтор гвари же вельку обовязку теди на себе превжала його супруга. Док вон набавял опрему, догварял, учел и робел, вона шедзела за шалтером, примала пациєнтох и у шицким му була велька потримовка и подпора.
Вино як длуство ґу дїдови
Дохтор и винар гвари же нє случайно єдно зоз своїх найпознатших винох наволал Дина, по дїдови. А з винарством почал пре приятельство. Бул то професор др Иґор Митич, нефролоґ хтори нєдавно пошол до пензиї, и хтори ище док студирал, вєдно з Убавичом пошли до його баби у Сримских Карловцох. У єй обисцу почала приповедка о вину, о даскельо стотки литрох хтори вичурели спод старей преси. Опрема нє була нє знам яка, гвари вон, алє бул вельки ентузиязем при обидвох, а приповедка вязана за вино у спомнутим обисцу була сто раз причина за друженє, роштильованє и одпочивок…
Кед на початку нового милениюму наш собешеднїк надумал же ше озбильно лапи до винарства, у продукциї уж були нови технолоґиї и контролована ферментация. По совитох нашого технолоґа проф. др Владимира Пушкаша, одходзи до Словениї, патри як ше там роби, враца ше, керчи винїци и на концу коштує власне вино. Пошвидко сцигую и припознаня. Нєшка вина з його реномованей винариї Винум у Карловцох нашли драгу по европске тарґовище. Винария позната по вершинским квалитету, по технолоґийних иновацийох, алє тото цо у тим шицким важне спомнуц то же професор Убавич и далєй бешедує о вину як о любови, а нє як о бизнису. Гвари же од лабораториї жиє, а вино люби, и у тих даскелїх словох зжата його цала филозофия живота.
Людзе найвекши капитал
Нєшка система хтору створел оможлївела же би у Медлабу були вецей як стоцецеро заняти. Лабораториї постоя у вецей местох, a централна ше находзи у Новим Садзе. Стандарди хтори поставени пред трома децениями и далєй основа роботи, та, заш лєм, кед бешедує о успиху, професор Убавич ридко спомина числа. Бешедує о людзох, о занятих хтори у фирми оставаю по пензию, о фаховцох хтори рошню з Медлабом, о потреби же би роботне место бул простор почитованя, а нє лєм простор дзе ше зарабя.
– Лабораториї мож купиц, опрему мож заменїц, и будинки прешириц, алє ше довириє будує роками. Воно нє у лабораторийских апаратох, анї є нє у винїцох, лєм медзи людзми – гвари на концу професор др Милан Убавич.
Професорова драга
Проф. др Милан Убавич свою академску кариєру пошвецел едукациї будуцим здравственим роботнїком и науково-виглєдовацкей роботи, а свойо богате практичне искуство з лабораторийскей дияґностики злучел з теорийну наставу. Позарядови є професор на Фармацеутским факултету, преподава и водзи катедри у обласцох хтори повязую медицину, патолоґию и лабораторийску медицину з фокусом на клинїчну патофизиолоґию и уплїв фармакотерапиї на лабораторийни параметри.
Дїдо, дунци и гнїв
Єдна спомедзи велїх анеґдотох хтору дохтор Убавич часто спомина за шицки тоти роки то тота кед дїдо Дина пришол видзиц як напредує унукова робота на самим початку. Шеднул и припатрал ше. Бул цихо. Пациєнти уходзели и виходзели, а вон патрел на полїци, на склєняни судзини, дунци, а вец през облак… Питал ше дому. Дїдо днями нє бешедовал, прегварел кед ше му унук конєчно опитал же цо нє у шоре.
– Я ци ше придал, а ти шицок пенєж потрошел. Дунци ци празни, а дзе ци кошнїци? На хвильку ше и професор зачудовал, та ше му опитал же чи видзел кельо пациєнти уходза и виходза, же ше ту роби… Но, старши параст нє могол розумиц роботу у хторей ше дацо нє продукує. Вон думал же то мед, так як и фирма глаши – Медлаб.
