И памятки сладки… Або горки.
Септембер час кед ше вельке число родичох пририхтує за нови початок рока, за уход до „машини”. Купую ше теки, клайбаси, кнїжки. Починаю шицки божи секциї на хтори посиламе дзеци (о тим з даєдней другей нагоди).
Мойо дзецко, гоч трирочне, започина нову етапу у образовней системи. Зоз яшельковей ґрупи преходзи до воспитней. Гуториме єй: „Виросла ши, тераз ши векша и будзеш мац нови воспитачки. И нову хижу, на поверху у оводи!”
Нову хижу, нови воспитачки, нових пайташох.
Од двох яшелькових ґрупох, у оводи направели три воспитни. Розподзелєни су так – хто мал вязи та пошол ґу жаданей воспитачки, а тоти цо нє мали вязи, нє сцели плациц, верели до системи, або нє познали особнє воспитачки, пошли дзе упадли.
У шицкей тей гужви коло розподзельованя дзецох до ґрупох, случує ше шлїдуюце – дознавам же єдна воспитачка хтора пребера дзеци до воспитней ґрупи Рускиня, бешедує по руски. Мойо дзецко нє у єй ґрупи.
И роздумуєм – перше, думам же би було барз позитивне искуство за мойо дзивче кед би мала ище єдну особу у єй живоце, и то на „позициї”, особу хтора єй аж и модел на хтори ше упатра, а хтора зна бешедовац по руски. Думам же то будзе єдно искуство хторе ю потрима у тим же ми бешедуєме по руски.
Нє же би бешедовали по руски у оводи, алє сама идея же постоя людзе хтори бешедую по руски звонка нашого найузшого кругу фамелиї и приятельох – будзе значиц и будзе позитивне.
Друге, сиґурна сом же кед Тадея пове: „Дай ми коле (покровец), хора сам!” – будзе розумиц же єй дзецко гутори же є хоре або же ше нє чувствує найлєпше (най нє споминам громаду сиуациї хторим сом присуствовала кед ю воспитачки нє розумели цо им бешедує та ю преунапраямели на „Је лʼ тако Тадеја?” або „Важи Тадеја“ – гоч им вона поставела питанє.
Наша воспитачка ме унапрямела же бим тоти свойо роздумованя и молби гварела главней воспитачки у оводи, можебуц помогнє. Нам сиґурно будзе значиц кед нам дзивче там упаднє.
Забула сом дзе жиєме. Забула сом же нє жиєме у дружтве дзе вислухац особу, чуц єй бриґи и роздумованя важне. Забула сом аж и яки людзе на високих положеньох и же жиєме у дружтве дзе нє шицки кладземе добробут дзецох (и, ґенерално, особох як живих єствох) на перше место.
Доставам одвит: „Знате шта, и боље је да вам дете не прича русински, треба што пре да прича српски, због школе.”
Оставам заплюснута, кладзем руку опрез нєй же бим ю застановела, бо випатра нє зна яки права национални меншини маю. И же вона, спред тей установи, праве почала ґажиц тоти права.