У першей класи основней школи ступел до фолклорней секциї Дома култури Руски Керестур и з нього по нєшка, практично анї нє вишол. Желько почал як фолклораш у наймладшей ґрупи, од танцу ше одпитал з ветеранами, а нєшка є и далєй активни насампредз як майстор шветла у театралней дїялносци, а барз часто и як езермайстор.
Желько Пашо народзени 1983. року, а уж 1990. року, спатраюци ше на свойого два роки старшого брата Бориса, на фолклор ше уписал накадзи могол – у першей класи основней школи. За кус младши ґенерациї праве теди починали златни часи керестурского фолклору, а свойо знанє им преношели даєдни з наших найпознатших хореоґрафох. Перши учитель на танцу, по штварту класу, му бул наш познати хореоґраф Михайло Стрибер, потим од пиятей, по осму класу знанє преберал од Силвестера Ґачу, а потим у першим ансамблу, та по конєц його танєчней кариєри сотрудзовал зоз хореоґрафом Йоакимом Рацом Мимийом.
Од перших крочайох по асистента
Перши памятки на фолклору го вяжу за вельке число дзецох, а потим з рока на рок их було вше менєй, по точку кед у седмей класи бул єдини хлапец у ансамблу. Но, то нє тирвало длуго, понеже такой по законченю осмей класи вошол до першого ансамблу. З оглядом на конкуренцию и искусних танцошох, перши два роки бул замена, понеже було вельо хлапцох и наступали коло 12-14 пари, а на пробох було аж и по 20 пари. Як з часом приходзело до змени ґенерацийох, так и вон постал стаємни член першого ансамблу, а у найлєпших часох ше поставяло и по 10-12 хореоґрафиї. Проби були, памета як вчера кед би було, физично барз напарти. З оглядом на тото же теди керестурски фолклораше сами могли вивесц два и пол годзинови концерт, за таке подняце кондиция мушела буц совершена.
– Проби, найчастейше пред турнею, знали буц таки же нам „душа на нос виходзела”. По даскельо маїци зме брали зоз собу и шицки були мокручки мокри. Часи ше пременєли, та би у нєшкайшим аматерским фолклору таке дацо нє було можлїве, бо би нїкого нє було на проби. Алє нам нє завадзало. То було друженє, були зме єдна фамелия. Робело ше професийно, квалитет ше видзело на наступу. Гоч зме нє були плацени, нам то було задовольство, а плаца нам були турнеї. До иножемства зме ишли голєм раз рочнє, дакеди и вецей раз, а наступи по Сербиї бим нє могол анї начишлїц кельо их було… Италия, Греческа, Україна, Словацка, Польска, Мадярска, Румуния – велї зоз тих местох сом нащивел и по даскельо раз пре фолклор. Нїґда бим тельо швета нє видзел кед бим нє ходзел на фолклор, та прето анї нє бануєм – поручел наш собешеднїк.
Преблєканє на пажици
Нє кажде место дзе нашо фолклораше наступали було сучасне и предвидзене за таки вельки ансамбл, як цо дакеди мал керестурски Дом култури.
– Кед зме були у України на фестивалу, там було и по 4-5 тисячи людзох у публики, а бина на отвореним. Нє було зоблєкальнї, алє зме ше преблєкали коло автобуса у парку, под голим нєбом. Кед маш танцовац дзешец хореоґрафиї, нє маш часу глєдац преблєкальню, або даяки тоалет. Маш даскельо минути покля оркестер одграє єдну писню и то шицко. А кед ши себе нє поскладал облєчиво по розпорядку, знаходзел ши ше так як ши знал. Я бул добре орґанизовани, алє вше було таких цо у тим понагляню вжали перше цо им под руку, та ше нєраз случело же ми дахто вжал першняк, або шубару. А ти вец вежнєш тото цо остало. Цо будзеш, знаходзиш ше у хвильки – здогадує ше Желько.
Зоз тим же бул єден зоз наймладших у першим ансамблу, пре змену ґенерацийох Желько дочекал и єден цалком нови перши ансамбл, у хторим бул найискуснєйши, та и прешвечлїво найстарши. Окрем же танцовал зоз младима, а источашнє и зоз ветеранами, бул и асистент хореоґрафови. Як роки ишли, обовязки ше меняли, а озбильни проби охабели шлїди и на цело, та му лїве колєно поручело кеди було досц. Як фолклораш на остатнєй турнеї наступел 2018. року, а як асистент 2019. року.
Научел робиц зоз шветлом
Но, то нє значело и же ше одпита од Дома култури. Напроцив, ище под час танцошкей кариєри даскельо раз помагал зоз ошвиценьом у представох. Перше ше учел, а потим и сам постал майстор шветла, нє лєм за РНТ „Петро Ризнич Дядя”, алє и за АРТ и други програми, концерти и шицко друге. По нєшка робел на коло 30 представох, а перши два у хторих бул подписани як майстор шветла були „Дому” режисера Владимира Надя и „Юшка зоз канаринца” у режиї Михайла Зазуляка, зоз хторим, як гвари, барз любел сотрудзовац.
Желько закончел штредню школу за електроинсталатера. По законченю школи лєм рок робел у фаху, а потим прешол робиц до тапетариї дзе и нєшка роби. То значело же його роботни схопносци нє узко вязани лєм за шветло и струю, алє и за шицко друге. То ше найбаржей указало у аматерским театру, дзе стан нєзавидни, та ше треба знаходзиц. Часто ше случовало же требало дацо „вимайстровац” и нї зоз чого направиц тото цо требало. Як и у каждей роботи, и ту єст и нервози, гнїву, нєизвесносци, алє то лєм прето же шицки маю исти циль – же би представа була удатна. Накадзи ше шветла запаля и представа почнє – нїч друге нє важне. А потим, як то уж идзе, друженє, франтованє и здогадованє на числени случованя зоз турнейох и наступох ше шорую єдна за другу.
– Трима ме любов ґу своєй роботи у Доме култури и друженє зоз людзми. Шицки ми ту ходзиме прето же любиме. Анї єден аматер ту нє приходзи пре пенєжи. Були чежки часи и условия, були и кус лєпши, вшелїяк зме робели, алє зме шицки ту прето же любиме тото цо робиме. Ґлумци, технїка, тацноше, оркестер, шицки! И тото нас трима, же зме вєдно, дзелїме добре и зле, и то цошка чому нє можеш лєм так лєгко заврец дзвери. Кед бим бул ту рок-два, можебуц бим и пошол, алє понеже сом ту уж вецей як 35 роки, нє думам оталь пойсц – гвари Желько.
За шицки тоти роки у Доме култури наш собешеднїк гварел же нє банує анї хвильку, окрем того же нє научел грац анї на єдним инструменту. Но, час хтори пред нїм и дзека хтору ма цалком достаточни же би и тото звладал кед пожада, так як цо ше му удало шицко потераз цо зробел у и за Дом култури у Руским Керестуре.
– Зоз тим же сом велї роки ту, нє страцел сом нїч, а вельо того сом достал и дожил – заключел Желько Пашо.
Шицко роби покля представа нє почнє
Опрема зоз хтору театер розполага рижнородна. Єст дацо сучасне, алє єст и таке цо старше як 40 роки. Случовало ше, гвари Желько, же у штред представи почали клїпкац шветла, або же цалком престали робиц, та мушел керпиц и намесцац. Алє, то нє лєм у нас. Як ше здогаднул, на єдним госцованю у Словацкей им ровно єднак вируцовал осиґурач, та мушели мац особу хтора цали час стала при шкатули за струю и мерковала кед би дацо вируцело. Шицко то драгоцини анеґдоти, хтори лєм змоцнюю упечаток же яку пошвеценосц и пожертвовносц дава чловек хтори роби цошка цо наисце люби.
