1. НОВЕМБЕР – На нєшкайши дзень народзели ше о. Владимир Тимко и др Яков Кишюгас.
1928 – Народзел ше парох старовербаски, дириґент и композитор о. Владимир Тимко (Коцур, 1. новембер 1928 – Вербас, 30. новембер 2008). Богословски факултет закончел у Заґребе, а за священїка го пошвецел владика Гавриїл Букатко 29. новембра 1959. року у Вербаше. Перше место службованя було му у Сошицох (Жумберак), потим у Новим Орахове, а 1969. року превжал управу парохиї Покрова Пресвятей Богородици у Старим Вербаше дзе бул парох по 2008. кед є пензионовани. За длугорочну священїцку службу, 1. октобра 2004. року меновани є за хрестоносного протопрезвитера. Водзел хор у Новим Орахове, у Вербаше, Новим Садзе, Керестуре и Хор церкви Успения Пресвятей Богородици у Коцуре. Отец Владимир Тимко успишно ше опробовал и у компонованю за дзеци и за старших. Отец Владимир Тимко поховани 1. децембра 2008. року на вербаским теметове.
1946 – Ґенерална скупштина Зєдинєних нацийох основала УНИЦЕФ, Медзинародни фонд Зєдинєних нацийох за помоц дзецом, же би ше помогло загроженим дзецом у жемох хтори опустошени у Другей шветовей войни.
1948 – Народзел ше професор др Яков Кишюгас (Руски Керестур, 1. новембер 1948 – Нови Сад, 10. май 2024), просвитно-педаґоґийни дїяч, управнїк Дома школярох штреднїх школох Бранково коло у Новим Садзе. Основне образованє здобул у Керестуре, штреднє у Новим Садзе, а студиї русийского язика и литератури закончел у Сараєве. Перше роботне место як професор руского язика др Яков Кишюгас достал у Руским Керестуре у ґимназиї, а потим и у Образвним центре „Петро Кузмяк”, дзе єден час бул и помоцнїк директора. До Нового Саду ше преселєл 1981. року на роботу до Просвитно-педаґоґийного заводу Войводини як совитнїк за руски язик. Автор є лєбо коавтор 25 учебнїкох, скоро шицких читанкох и ґраматикох за основну школу, и у виборней и порядней настави. Докторат одбранєл 1992. року на Филозофским факултету у Новим Садзе. На Оддзелєню за русинистику бул анґажовани на предмету Методика настави руского язика и литератури. У Министерстве просвити робел як надзорнїк за школярски стандард у штредньошколских домох школярох на териториї цалей Сербиї. До пензиї ше поцагнул 2013. року. За свою роботу бул наградзени зоз Святосавску награду, и два раз є наградзени зоз награду Часопису за науку, литературу и културу „Шветлосц” котри видава НВУ „Руске слово”. Поховани є 14. мая 2024. року на Новим городским теметове у Новим Садзе.
2024 – Спадло надкрице на главним уходзе до Желєзнїцкей станїци Нови Сад, нєщесце ше случело на 11:52 годзин. Живот страцели 14 особи, 16 днї познєйше єдна особа у шпиталю и штири мешаци потим ище єдна особа умарла од пошлїдкох. У траґичним нєщесцу настрадали 16 особи, єдна особа прежила, алє ма чєжки пошлїдки.
Нєшка Шветови дзень веґанох.
