Бул раз єден чловек. Робел у державней фирми у гевтих часох кед лєм державни фирми и постояли. Бул релативно добре позиционирани, подприємство тиж так, а анї держава нє була така подла як тераз о нєй бешедую. И у тей и такей держави и тим и таким подприємстве постояла можлївосц же бисце достали квартель. Наисце, нє видумуєм, могли сце достац квартель док ше нє знайдзеце, лєбо сце го могли купиц наисце туньо, було ту рижни фазони зоз тима квартелями. Наисце чудне и нєвироятне, гей? Алє то нє шицко. Тот наш чловек зоз початку приповедки достал єден таки квартель. И бул щешлїви и задовольни, алє, заш лєм, сцел мац свойо обисце, свой маєток. И ришел вон же направи хижу. Тирвало то дакус, понеже ше у тих часох знало хто добри майстор, а хто мулятор и майстрох ше глєдало и почитовало. И кед тот чловек конєчно закончел свою хижу, знаце цо поробел? Врацел державни квартель! Можеце вериц? Врацел цали квартель держави. Єдни думали же є нє у шоре у глави, други же бул уценєни, треци бешедовали же и так ма пенєжи та нач му квартель, вшелїяки бешеди були, алє поента же вон квартель врацел.
Можеце таке дацо задумац тераз, же дахто таке дацо пороби? Чежко, гей? А кед би дахто и поробел, зоз оглядом на тото у яким дружтве жиєме, людзе би му споза хрибта бешедовали же є дурни и же пошол на живци. Вироятно би иста бешеда була и кед би дахто врацел студентску стипендию, без най ю держава, лєбо банка питаю назад. А, гоч ми можебуц нє будзеце вериц, знам и за таки єден случай: єдну дзивку стипендовал варош у хторим є народзена. Вона закончела факултет и врацела стипендию. Знаце чом? Га, прето же знала же ше нє враци вецей до того варошу и же му ше нє годна оддлужиц. Могла ше правиц шалєна, жиц зоз прешвеченьом же єй то припада и чом би то вона врацала и „га цо думаш, друхги врацели?”, алє нє поробела то: вона врацела пенєжи.
Я особнє нє познам тих людзох, алє сом жил у часох у хторих ше тоти приповедки случовали, та верим же тоти два приповедки нє сказки, алє же ше наисце случели. Нє прето же би я так сцел, алє прето же кед ше тоти приповедки случовали, постояли два ствари хтори ше тераз споминаю лєм у сказкох: ганьба и институциї. Було ганьба спреведнуц, украднуц, а кед би дахто то поробел, були ту институциї хтори виправяли нєправду. Нє вше, нє цалком, алє вельо частейше и баржей як тераз. А то значи и же маме капацитет и же зме схопни за таке дружтво, лєм питанє чи го сцеме витвориц; чи сцеме жиц у жеми, чи у держави. Цо ше мнє дотика, я якош преферирам ушорену державу, а нє стредньовиковну феудалну деспотию. Алє, заш лєм, то я, а вам кед так добре, вец нїч.*
*„кед вам добре, вец нїч”, мото сайта „Пешчаник”
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.