На пробох, путованьох и наступох слухала других як бешедую по руски, паметала слова и вирази, як ше их вигваря и цо знача. Вельо раз ше случело же даяке слово нє вигварела як треба, та ю други виправели и посовитовали, цо єй барз помогло же би научела язик.
Кристина Тодорович у Дюрдьове позната як єдна од найактивнєйших членох Културно-уметнїцкого дружва ,,Тарас Шевченко”. Окрем же є членїца фолклорней и шпивацкей секциї, Нина, як ю шицки познаю у валалє, була членїца и драмскей, а порядно обдумує и змисти за младих.
Можебуц би ше велї запитали прецо то таке нєзвичайне, кед и други млади тиж активни у вецей секцийох у дюрдьовскей Матки. Наша собешеднїца Сербкиня, хтора нашу културу, шпиванку, язик и обичаї прилапела як свойо.
Матка як други дом
– Зоз руску културу сом упозната одмалючка. Гоч мойо родичи нє Руснаци, оцец у младосци бул тиж член у Матки, та сом вше слухала його приповедки з тих часох, вон ше научел бешедовац по руски, та сом мала нагоду и од нього чуц язик. Тиж так, оцова шестра, моя тета, одата за Руснака, та сом ше коло бачика, шестринїци и братняка помали почала учиц по руски – започина Тодоровичова нашу розгварку и предлужує бешедовац о тим кеди ше баржей почала интересовац за руску културу.
– За руску културу и руски язик сом ше баржей почала интересовац кед сом ше уписала на фолкор. Паметам же сом теди мала осем роки, значи то було 2008. року, и од першого дня та по нєшка активно танцуєм. Ми наисце як єдна велька фамелия. Дружиме ше шицки вєдно, потримуєме, ту зме єдни за других и то ми окреме мило. У Матки сом здобула нових пайташох, з хторима сом нащивела велї держави и на тих путованьох сом вельо того нового видзела.
Окрем того же танцуєм, тиж и шпивам у Дзивоцкей шпивацкей ґрупи. Велї шпиванки сом научела, а на шпивацких пробох сом мала нагоду и вежбац читанє. Нє могла бим тераз видвоїц шпиванку хтору найволїм, понеже як учим нови, вше єст єдна хтора ми ше у тей хвильки баржей пачи од других, хтори сом по тераз научела. Но, шпиванки хтори наисце любим то ,,Сон у моїм сну”, ,,Били орґони” и ,,Три гвиздочки на нєбе” – пишно нам гварела Кристина.
Памета же особи з єй околїска позитивно реаґовали кед дознали же ше сце учлeнїц до руского Дружтва. Вше виглєдовала шицко цо ю интересовало, а як нам Кристина гварела, видзи ше єй же ше найбаржей цешел єй оцец, тета и бачи кед им гварела же ше сце уписац на фолклор. Гварела нам же було и тих хтори нє потримовали тото же ше сце анґажовац у рускей заєднїци, алє же ю то нїґда нє ,,поколїмбало”.
Упознаваюци ше зоз руску културу, Кристина ше заинтересовала и за наш язик и самоинициятивно го почала учиц.
– Сам процес ученя язика ишол спонтано. На пробох, путованьох и наступох сом слухала других як бешедую по руски, паметала сом слова и вирази, як ше их вигваря и цо знача. Вельо раз ше случело же сом даяке слово нє вигварела як треба, та ме други виправели и посовитовали, и то ми барз помогло же бим научела язик. Поведла бим же сом го барз добре звладала, а окреме ми мило же ше тераз можем спорозумиц и зоз другима славянскима народами, як цо то Словаци, лєбо Поляци – похвалєла ше наша собешеднїца.
Oбдумує змисти за младих
Окрем того же наша собешеднїца активна членїца у фолклорней и шпивацкей секциї, вона орґанизує и збуваня за младих. Активно обдумує змисти и проєкти, и зоз смутком нам гварела же обачела єден ,,тренд” при младих, хтори нє нательо добри за нашу заєднїцу…
– Млади Руснаци з мойого околїска вше менєй заинтересовани за свойо, же би чували културу и традицию, хтору ше на тих просторох отримaло вецей як двасто седемдзешат роки. Тераз ше бориме зоз тим же Руснаци вше менєй хасную свой язик, и велї нє жадаю бешедовац на своїм мацеринским язику бо то ,,нє у тренду” и нє ,,кул”. Прето и думам же ше ми, односно ви як руска заєднїца, находзице у такей ситуациї, та чежко зачувац и контакт зоз другима Руснацами з других местох. Ми у Матки ше намагаме повязац младих през рижни проєкти хтори орґанизуєме, як цо то стретнуца, квизи, литературни вечари, караоке вечари, журки и подобне. Но, алє маме надїю, бо єст вельо дзеци у КУД хтори дзечнє приходза на проби, концерти и креативни роботнї, дзе бешедую по руски, шпиваю и слухаю руски шпиванки – визначела Тодоровичова.
Заградкарство єй ище єден гоби
Кристина абсолвент на Медицинским факултету, на академских студийох Здравственого допатраня. У шлєбодним чаше люби читац кнїжки, патриц филми и сериї, а однєдавна ма ище єден гоби хтори ю виполнює як и фолклор, а то заградкарство.
– Одросла сом у фамелиї дзе зме мали заграду, свойо овоци и желєняву, алє и квеце. У дворе маме вельку загадку, хтору моя мац отримовала, а я ше як мала припатрала на ню. И моя мац и тета барз любя квеце и паметам же зме каждого року за Осми марец єдни другим даровали квеце и вше зме ше намагали найсц файту хтора нєзвичайна за наш край. Кус по кус и я полюбела квеце и заградкарство. Кед сом у заградки, кед копем, садзим або пресадзуєм квеце, теди пренаходзим свой мир. Єдноставно забудзем на шицки трапези хтори мам и лєм уживам у красоти квеца – закончела Тодоровичова нашу розгварку.
