Лєгко буц добри руководитель кед добра екипа. Миколово найвекше жаданє, алє и циль, же би його роботу предлужели млади хтори уж двацец роки танцую.
У заєднїци дзе традиция и фамелия забераю високе место, живот чловека жвератко вредносцох хторе ше преноши ґенерациями. Наш собешеднїк, Микола Хромиш, успишни польопривреднїк, супруг, оцец трох дзивкох и дїдо двоїх унукох, зоз свою роботу и пошвеценосцу охабел глїбоки шлїд у нашей заєднїци.
Уж скоро два децениї Микола руководзи з фолклорну ґрупу, хтора зоз наймладшей виросла по виводзацку, и так преноши любов ґу нашому народному танцу и шпиванки на младши ґенерациї, алє и на народи хтори жию вєдно з нами. Хромишов, тиж, зоз своїм гласом нє раз одушевел публику на велїх концертох и фестивалох.
Танєц победзел фодбал
– На фолклор сом почал ходзиц кед сом мал одприлики дзешец, лєбо єденац роки. Паметам же зме перши проби мали у Старей Матки и же нас було вельо дзеци. Можебуц аж и вецей як двацецеро, а перши хто з нами робел бул Янко Цап – почина Хромишов нашу розгварку и предлужує бешедовац о тим як ше опредзелєл за танєц.
– Як хлапчик, мал сом два любови – фодбал и фолклор. Бул сом добри фодбалер и паметам же ме рихтали бавиц за перши тим. Медзитим, после єдного препатрунку у дохтора, гварене ми же мушим вибрац чи будзем бавиц фодбал, чи будзем ходзиц на фолклор, а я ше опредзелєл за фолклор – гвари вон.
Познєйше ше проби фолклору почало отримовац у Основней школи, прето же просториї Старей Матки були мали, а у тим периодзе у фолклору их було коло трицецеро. Праве теди кед наш собешеднїк закончел основну школу, проби фолклору ше престало отримовац и настал зацих, хтори тирвал коло штири роки.
На фолклору ше упознал зоз супругу
– И док ше у Дюрдьове нє отримовало проби, у Новим Садзе глєдали хлопох за танци. Микола Кухар и Звонко Салаґ, хтори уж даскельо роки танцовали у Новим Садзе ме нагварели, та почал и я вєдно з нїма ходзиц на проби. На тих пробох сом ше и упознал зоз мою супругу Саню, зоз хтору сом од 1993. року. Вона ми наисце найвекша потримовка як у живоце, так и кед слово о Матки – приповеда з ошмихом наш собешеднїк и предлужує же тот период, кед танцовал у Новим Садзе, памета як барз красни. Велї приятельства здобути, хтори и дзень нєшка тирваю. У паметаню му остало и путованє до Греческей, за хторе гвари же би о нїм могол бешедовац дзень и ноц.
У периодзе кед ше у валалє рихтало означиц двасто штерацец роки як ше Руснаци приселєли на тоти простори, бул орґанизовани Орґанизацийни одбор и було предложене же би ше ознова почало отримовац проби фолклора. Теди бул ознова фолклор и у нїм танцовали осем пари, а руководитель бул праве наш собешеднїк. Интересантна информация и тота же од осем парох, кельо мала тота ґрупа, аж штири ше и побрали.
– Року 1995. ме нагварели же бим ше опробовал и у шпиваню. Паметам же перша шпиванка хтору сом шпивал була ,,В ширим полю” на Вельконоцним концерту. Теди ми предложели же бим ше приявел на змаганє за найкрасши глас на ,,Червеней ружи”. Там сом ше змагал зоз шпиванку ,,Ей, бул то кедиш красни час” и освоєл сом чобольов. Участвовал сом и на ,,Ружовей заградки” 1998. и 1999. року зоз шпиванками ,,Конї мойо, конї врани” и ,,Нєвиспани очи” – памета Микола и гвари же грал и у орхестри ,,Штири тузи”, у хторей окрем нього грали и Мирослав Барна, Михайло Шош и Владимир Будински.
Двацец роки на чолє танєчней ґрупи
Микола ше оженєл и док ище дзивчата були мали, нє участвовал у роботи Матки, ходзел лєм на схадзки Управного одбору, у хторим є од 1995. року. Як нам гварел, шицки коцочки ше почали складац 2005. року, кед му ше найстарша дзивка Наташа уписала до Основней школи.
– Велї нашо пайташе з хторима зме вєдно танцовали мали дзеци рокох як цо и нашо дзивки. Року 2005. почала зоз роботу фолклорна ґрупа у хторей були дзеци народзени 1998, 1999. и 2000. року, зоз хтору я робел и робим и нєшка. Истого року сом предложел же бизме нашли єдного озбильного корепетитора и теди нам до Матки пришол Срдян Цуцич зоз Чуроґу, хтори бул ту з нами за шицки тоти роки – гварел наш собешеднїк и предлужел о тим як випатрали перши проби.
– На самим початку нас було вецей як двацец пецеро у ґрупи, думам же нас було двацец седмеро, алє бим нє шмел твердзиц. З оглядом на тото же дзеци були мали, перши рок зме направели ,,увод” до фолклора. Почали зме од моторики рушаня, односно, од ходзеня, учели зме ше ориєнтовац у простору, цо лїво, цо право, робели зме на тим же би мали правилне триманє и же би провадзели музику – толкує Хромишов.
З рока на рок, подаєдни ше виписали зоз фолклора и у периодзе кед дзеци уж почали ходзиц до висших класох, у фолклорней ґрупи их було коло двацецеро. Нєшка, у виводзацким фолклору остали шейсц пари.
Дзивка пошла по оцовей драги
Микола и його супруга маю три дзивки – Наташу, Дарю и Олесю. Наташа и Олеся закончели будовательну школу и заняти су у тей бранжи. З другого боку, Даря одлучела же ше после основней школи упише до Штреднєй балетскей школи у Новим Садзе, на напрям народни танци.
– Остатнї осем роки Даря ми вельо помага у роботи. З оглядом на тото же вона у школи учела сербски танци зоз рижних часцох нашей держави, пришла нам идея на розум же би ше у виводзацким фолклору каждого року поставел єден сербски танєц, а тоту идею прилапел и Управни одбор нашого Дружтва. Думам же би млади требали упознац и традицию народа з хторим жиєме. Та так, Даря нам задлужена за сербски танци, а я зоз фолклорашами поставям и обнавям нашо руски танци. Окрем Дарї, у роботи ми помагали велї други хореоґрафове, як цо то Звонко Костелник, Микола Молнар, Миронь Герман, Звонко Барна и Силвестер Ґача – визначел Микола.
На концу нашей розгварки Микола визначел же би фолклор нє могол обстац кед би у нїм дзеци нє були таки талантовани. Як гварел, лєгко буц добри руководитель кед добра екипа. Миколово найвекше жаданє, алє и циль, же би його роботу предлужели млади хтори уж двацец роки танцую у Дружтве.
