Музика була друга причина пре котру зме ше стретли зоз Звонком. Музики даровал себе, свою душу, алє кед похопел же музика нє єдине зоз чим жада жиц, без страху ше одрекол од того дару. Правда, нє цалком, бо нє жадал буц там дзе почувствовал же нє достава потребне. На концу, креативни чловек то може буц у рижних обласцох, поготов нових.
Звонка Керестурци, алє и Старовербащанє, точнєйше тоти котри провадза културни збуваня, добре познаю. А ми ше и сами нєсподзивали кед гварел:
– Часто зме з братом франтовали же кажди з нас закончел школу таку яку нам мац гварела: вон польопривредну, а я музичну. Основну музичну школу сом закончел у Кули, оддзелєнє у Руским Керестуре, а Штредню музичну школу „Петар Кранчевичˮ, инструментални напрям – бас прим, у Сримскей Митровици. З оглядом на тото же на академиї теди нє бул инструмент бас прим, закончел сом теорийни напрям Академиї уметносци Универзитета у Баня Луки. Кед сом закончел Академию, робел сом три роки у ШОМО Кула, у оддзелєньох у Кули и у Липару, на теорийним напряму – толкує Звонко.
Док ше школовал, а и после, бул анґажовани на велїх местох: грал у Новосадским тамбуровим оркестру, у Панчевe, у оркестру у Суботици… Теди наисце бул активни. Як то часто у живоце, нє шицко ишло так як плановал и задумовал.
– Кед ше прешло на школованє по болоньскей системи, нє бул сом задовольни як то шицко випатрало и кадзи рушело. Думам же школство пошло у напряме у яким нє требало. Кед сом бул у основней школи, ходзел сом до музичней и по дижджу и по шнїгу, вежбал сом през лєтни розпуст кажди дзень. Кед ше инструмент єден дзень нє вежба, уж ше траци. Нєшкайши дзеци як кед би нє мали тоту енерґию, жажду за ученьом. До нїзшей музичней школи нїхто нїкого нє наганя уписац ше. Родичи школяром плаца школованє. Кед же школяр нє жада, волї нє ходзиц, а кед уж ходзи, вец най видвої два раз по 45 минути у тижню же би ше научело потребне – толкує наш собешеднїк.
Музика и тамбура велька Звонкова любов зоз котру прешол скоро цалу Европу.
– Дожил сом вельо красни ствари, прекрасни путованя, велїх пайташох сом здобул. Єдно з найкрасших дожицох ми було шпиванє у Шветовим хору младих зоз Белґиї, у городу Намур. У нїм шпиваю найлєпши шпиваче од 18-23 роки зоз рижних державох, а зоз каждей держави можу буц лєм двойо. Кед сом конкуровал, у нїм уж шпивал маґистер Владимир Опачич. Аудиция за хор була у Новим Саду и здогадуєм ше же ше на ню приявели коло 300 кандидати. З оглядом на тото же Опачич уж шпивал, на тей аудициї прияли лєм мнє. Поправдзе, нє обчековал сом же ме приму. Турнея тирва мешац и шицко на барз професийним уровню. Кед цошка любице, вец вам нє чежко путовац вельо километри, вше дознаваце дацо нове. З нами робели шветово познати дириґенти, сотрудзовал сом з познатима людзми и после того сотруднїцтва ме волали на даскельо места, дзе сом могол остац и занїмац ше зоз музику. Но, теди сом нє штудирал о тим як о животним поволаню – гвари вон.
Звонко, заш лєм, остал зоз музику, зоз културу. Грає у Тамбуровим оркестру „Юлиян Рамач Чамоˮ Дома култури Руски Керестур, а наступа и зоз колеґами, оркестром зоз Старого Вербасу. Гвари, пойдзе, одграє, да шицко од себе, та задовольни и тоти з котрима наступа, и слухаче.
Зоз вареня, на музику, та на ТикТок
Познавателє дружтвених мрежох гваря же старша ґенерация на Фейсбуку, штредня и кус младша на Инстаґраму, а тоти наймладши на ТикТоку. Же то нє шицко так строго подзелєне, доказує и Звонко, котрого под його меном мож найсц и на платформи ТикТок. Як пришол на таку идею, цо там обявює и прецо?
– То було наисце случайно. Понеже дома часто варим и пририхтуєм рижни специялитети, колеґови зоз роботи сом висликовал тото цо сом варел, з якого меса, яки присмачки ми требало и як то випатра кед є уварене. Попосилал сом му слики и потолковал, а вон ми гварел же бим то могол положиц на ТикТок. Я о тим нє знал нїч, та ми нашвидко направел профил, погуторел най тото цо сом му послалал у програми „Кепкутˮ повиштригуєм, потолкуєм, додам музику и най го положим. Я му обецал же то поробим и, кед сом пошол дому, поопатрал сом цо там єст, алє я то нє знал робиц, так же ми вон и положел тот перши знїмок. Видзел сом же ме людзе почали провадзиц, почали опатрац, дзелїц, та сом надумал же най я то пробуєм – шмеє ше Звонко.
Звонко поопатрал як то други робя, та ришел же його „контентˮ, як ше то гвари, будзе лєм тото цо сам увари. У шицким му барз помогло дзивче Тияна, котре го упутело до програми за монтиранє „Кепкутˮ и котре му найчастейше главни знїматель. На ТикТоку мож зарабяц, знїмац „лайвиˮ и за тото мож достац одредзену виртуалну награду, котру мож претвориц и до пенєжу. Но, Звонко надумал же так робиц нє жада:
– Надумал сом же будзем пририхтовац таки єдзеня яки себе дзеведзешат одсто людзох може увариц. Тото цо я особнє порихтам, тото и положим за патренє, так же би ше и мнє пачело, а и дзецом. Велї нє верели же варим, же сам колєм швиню, же курим колбаси… У вареню хаснуєм основни присмачки: соль попер, червену паприґу; похаснуєм и куркуму, алє найволїм присмачки зоз заградки у котрей мам вашилєц, розмарию. Сам варим парадичанку, кладзем ю до дунцох, варим айвар зоз червеней паприґи, так як мам записани рецепт у теки моєй баби, котра народзена 1936. року. У тих рецептох нєт модерни присмачки, лєм базични – толкує вон.
Музика и кулинарство, випатра, маю цошка заєднїцке. И варенє уметносц. Ґу єдзеню, односно ґу поживовим артиклом котри ше пририхтує, треба мац окремне одношенє. Так и ґу публики, аудиториюму. А Звонко ма тоту харизму. Иншак би нє було так „смачно” патриц його видеа, котри вас „нагваряю” порихтац себе таке дацо.
Дом култури дакеди
– Кед сом вошол до Дому култури, у нїм робели квалитетни людзе: бул ту хореоґраф Силвестер Ґача, Михайло Стрибер и Юлиян Рамач Чамо. Чамо чловек якого Руснаци нїґда вецей нє буду мац – такого квалитетного музичара и чловека. Кед музика у питаню, вон ми барз вельо помогнул, вон ше пошвецел каждому чловекови, каждому любительови музики. Кед сом почал грац у Култури, у тамбуровим оркестру були коло сто музичаре котри мали од дзевец, та по седемдзешат роки, а можебуц и вецей. Бул то бачи Йоле, Омер, Чедо Микитов, Мижо Микитов и шицки там були пре любов ґу музики. Нєшка того ентузиязму нєт. Кед сце дакеди прешли коло Дома култури, опрез нього було полно бициґли. То ше шпивало, танцовало, робело.
– Цо значи кед людзе провадза тото цо ти на ТикТоку презентуєш? Я презентуєм живот и костиранє на валалє. Жадал сом указац як ше дакеди жило. На ТикТоку тераз 3500 особи провадза мой профил, а тих котри ме лайковали єст коло 48 тисячи. Препатрунки мам коло 400 тисячи, од 13 тисячи, та по 48 тисячи по єдним знїмку. Патрим каждому одвитовац, дам кед дахто пита рецепт. Значи ми же людзе патра мойо видеа и то ме спонука же бим правел нови. Єст и неґативни коментари, алє на тей платформи чловек муши иншак роздумовац. Од ТикТоку материялного хасну нє мам. Я то з любову робим и то ше враци, то вше так – закончує Звонко.