– Можеш написац колумну за шлїдуюце число?
– Може, таман будзем мац актуалну тему.
Так сом гварел, наївно думаюци же ми будзе лєгко написац тот текст; идзе рочнїца новосадскей траґедиї, отрима ше комеморативни сход, напишем ретроспективу остатнього року. Боже яки сом бул наївни, препотентно думаюци же сом после телїх рокох и звитох и тот годзен написац зоз емотивну дистанцу, як би ше поведло, обєктивно, цо ґод значи тото слово.
Дзень после комеморативного сходу шедзим опрез компютера, намагам ше концентровац, поскладац думки и чувства, спатриц реално остатнї рок, а у глави ми и далєй оддзваняю слова „Све је исто у мом крају, само мене више нема”… То вам гевта писня зоз филма „Сабирни центар”, вола ше „Цвета трешња” и сама по себе є прекрасна и емотивна и вироятно вас дотхнє и кед ю нє положице до даякого контесту. Першого новембра мала контекст и то нє єден.
Нє знам чи можеце задумац тисячи людзох, и можеце такой забуц обяву МУП-а, було вельо вецей людзох як цо вони начишлєли, и стоя тоти людзе 16 минути, цихосц през хтору кеди-нєкеди чуц лєм дрони и подаєдно дзецко хторе нє розуми чом одразу тисячи людзох цихо. На кажду минуту у тей цихосци пущени по єден червени балон, шерцо за кажде шерцо хторе престало дуркац прето же дахто нє поробел свою роботу. Нє пре даяки метеор лєбо цунами, алє прето же комушик нє було бриґа, лєбо нє знал, лєбо нє сцел робиц свою роботу. И вец чуєш слова „Цвета трешња у планини…” и знаш цо це чека, знаш же нє можеш сцекнуц бо нє маш дзе, болї це душа за кажду душу хтора щезла у секунди и бесни ши пре кажду циничну и заєдлїву вияву политичарох у вязи зоз студентскима вимогами и на себе ши бесни бо ши трицец роки на улїци, а нїч, и на шицких нас вєдно ши бесни прето же зме дошлєбодзели же бизме закончели ту дзе зме, болї и пече, и розпадуєш ше у тим шицким…
И вец, дзень после рока треба же бим написал текст. Га, нє идзе якош. Хибя слова за шицки думки и чувства хтори ше и дзень потим нє змирюю, нє мож их поскладац до даякого смислового заключеня прето же заключеня ещи вше нєт анї за числени фамелиї хтори пред роком страцели дакого свойого. И прето, тот текст и останє без заключеня: док фамелиї тих цо настрадали достаню правду, вец и тот текст достанє смислове заключенє.
Становиска у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”