Рамач бул теренски механїчар, задлужени за рухому роботню. Тота робота го одведла аж за гранїцу нє лєм нашей держави, алє и нашого континенту.
Нїґда ше нє бал пойсц на далєку драгу до нєпознатих державох. Зоз схопносцу у рукох, а за корманьом барз часто жил далєко од свойого Дюрдьова – на трох континентох: у Европи, Азиї и Африки, у розличних часових зонох, а вше под другим нєбом. Славомир Рамач бул майстор за камиони, вожач, алє, насампредз, чловек хтори нє сцекал од роботи, одвичательносци и виволаньох. Роботни вик препровадзел на драги, а кажда держава у хторей бул охабела свой шлїд у його паметаню.
Нєдавно зоз супругу Марию преславели пейдзешат роки малженства, златну свадзбу, и наврацали памятки хтори ше за пейц децениї нагромадзели як нїґда.
Дзецинство препровадзел на Котю
Нашу розгварку Славомир започина од давного дзецинства, з ошмихом памета днї кед ше по цали дзень, од рана до вечара, бавели на драже, кед камиони були бависка зоз древа, а сни вельки, таки же векши нє можу буц.
– Народзени сом пред седемдзешат штирома роками у Дюрдьове. Дзецинство сом препровадзел на Котю. То єдна долїна у хторей дакеди була вода, а нєшка є висхнута. През лєто зме ше як дзеци у тей долїни купали, а през жиму зме ше корчоляли и спущовали на саночкох. Теди було барз вельо дзеци у тим краю, та зме бавели фодбал, бавели зме ше на джуґи, на губаби и на джмурки – памета Славомир и предлужує розгварку:
– Перши шейсц класи сом закончел по руски, а седму и осму по сербски, понеже нас нє бул хто учиц. По законченю основней школи сом пошол до Нового Саду, дзе сом ше виучел перше за автомеханїчара, а даскельо роки познєйше и за вожача механїчара – гварел вон.
Роботни вик у драже
По законченю школи, першу роботу Рамач достал у фирми до хторей ходзел на праксу, а то бул сервис за терховни превозки. После того ше запошлєл у фирми за превоз меблю, алє го живот пошвидко одведол далєй, до єдней велькей транспортней компаниї у хторей робел як механїчар. Рамачов у тей фирми бул теренски механїчар, а то значи же гоч дзе най камион станул и погубел ше, нєт тото место або край у бувшей Югославиї, лєбо у иножемстве, дзе го вон нє пошол оправиц. Тота робота го и одведла вонка за гранїци нашей держави, алє и Европи.
– Цали роботни вик сом препровадзел на колєсох, коло камионох и у камиону. Фирма у хторей сом бул заняти мала свойо роботни єдинки у шейсцох державох: у Либиї, Алжиру, Ґабону, Кувайту, Йордану и Ираку. Я бул три раз у Ираку, два раз у Ґабону и раз у Алжиру. Нє таїм, мнє ше тота робота пачела, бо ше добре зарабяло. Паметам же ше одходзело на шейсц мешаци, алє ше случовало же сом остал и по осем або дзевец – гварел нам наш собешеднїк.
Перша длугша драга на хтору ше Славомир рушел була до Ираку. Памета же бул пред тоту драгу барз возбудзени, алє и же ше обавал як шицко прейдзе, нє знал яки там швет, людзе и обичаї. Виприповедал нам же драга до Ираку була барз интересантна. Два днї и два ноци путовал на траєкту зоз Греческей до Сириї.
– Тоти предїли и природу, хтору сом там видзел, нє мож зоз словами описац. Таке наисце треба дожиц. Гонєл сом и по пустинї у Ираку и по велькей джунґли у Ґабону. Кед сом бул у Ираку, перше сом бул змесцени у Баґдаду, други раз у єдним месце блїзко при Валилону, а треци раз у Басри, месце у хторим ше злучую Тиґер и Еуфрат и творя Шат ел Араб. У Ґабону сом пребувал у месце хторе барз блїзко при задуманей смужки, хтора дзелї нашу планету на сиверну и южну гемисферу, односно, блїзко при екватору. Тото населєнє на южней гемисфери и нєвироятне як там нєбо иншак випатра. То, поправдзе, бул камп у хторим жили майстрове, а було нас зоз шицких бокох швета, и „билих” и „чарних”, були зме приятелє и шицки зме були єднаки – здогадує ше Славомир.
Кед дзеведзешатих рокох пришла инфлация, фирма у хторей наш собешеднїк роками робел пошла под ликвидацию. Теди Рамач почал робиц у єдного, а вец и у другого приватнїка зоз валалу и гонєл камион по цалей Европи. Славомир єден з тих хтори барз любя историю, та вше кед мал нагоду нащивйовал городи, ходзел до музейох и манастирох, та зоз роботу на колєсох могол злучиц и красне и хасновите.
Вона була дом
Нєшка Славомир и Мария вєдно уживаю у каждим дню. Маю двох синох, Иґора и Славка, алє и пецеро унучата, три унуки и двох унукох. То, гваря, їх найвекша радосц. Нєдавно преславели пейдзешат роки малженства, цихо и скромно, так як цо и жили. Була то нагода поздогадовац ше и на тоти хвильки кед ше упознали на свадзби Славомирового братняка. О пол рока, и вони двойо були у малженстве. Док вон путовал и робел по швеце, Мария чувала обисце, старала ше о дзецох и обрабяла жем…
До пензиї Славомир пошол кед ше и младши син осамостоєл.
– Же було лєгко, нє було. Кед сом першираз пошол на драгу, младши син бул беба, а кед сом ше врацел, уж ходзел и бешедовал. Дзеци ми наисце нараз повирастали, жаль ми покус, та озда прето патрим нєшка цо вецей часу препровадзиц зоз унучатами – щири Славомир, задовольни же гоч часто нє бул з наймилшима, и вон и його супруга ше нєшка маю у чим цешиц.
Активни у културним и духовним живоце Руснацох
И попри тим же часто нє бул у валалє, Славомир бул активни член драмскей секциї у Културно-уметнїцким дружтве „Тарас Шевченко” у Дюрдьове. За Матку гутори же му то други дом до хторого дзечнє и нєшка одходзи. Тиж так, штири роки бул и член Цековного одбору у Дюрдьове.
