Ирину Олеярову, професорку музики з Руского Керестура, насампредз дакедишню наставнїцу солфедя и клавира у Школи за основне музичне образованє з Кули, т.є. єй керестурского оддзелєня, велї познаю. Познаю ю нє лєм по тей пошвеценей и витирвалей роботи, алє и же виховала велї ґенерациї младих и нєшка успишних музичарох. Познаме ю и ширше у нашей рускей заєднїци, як активну учашнїцу нашого музичного живота у вецей сеґментох.
Олеярова ше до музики залюбела дзекуюци дакедишньому наставнїкови музичного воспитаня Якимови Сивчови при котрому ше учела грац на гармоники. Уж теди шнїла же би любела єдного дня грац у оркестру, а и учиц грац други дзеци. Праве наставнїк Сивч ю потримал на тей драги, ґу єй сном. Уписала ше до Штреднєй музичней школи „Исидор Баїч” у Новим Садзе на теорийни напрям и инструментални оддїл – гармонику, а вец и на Академию уметносцох. Ище док була абсолвент 1978. року поволали ю робиц праве до кулскей музичней школи, дзе є прията викладац наставу солфедя (познєйше гармонику, клавир и теорию музики). Дипломовала 1979. року. Керестурске оддзелєнє теди робело з прервами, гоч ше валалски предняки намагали же би робело континуовано. И уж школского 1980/81. року Олеярова ше прилапела робиц у оддзелєню з пол норми, а з пол норми робела и далєй у матичней школи у Кули. Року 1991. уж по числу уписаних школярох було условия же би ше могло отримовац наставу з полну норму, та Иринка почала робиц у керестурским видвоєним оддзелєню. Оддзелєнє, по єй идеї, тиж преширене з новима инструментами – тамбуру и кларинетом. Олеярова зоз свою роботу, индиректно пририхтовала и будуцих соло шпивачох хтори наступали як аматере Дома култури, на ,,Пупчу”, и „Ружи”. Одмалючка им улївала самодовириє, роботну дисциплину, ошлєбодзовала од треми, алє и розвивала при дзецох точну интонацию, дикцию, динамику, музикалносц…
Ище як студент грала на ,,Митинґу поезиї”, була инициятор концерта озбильней музики у рамикох „Костельниковей єшенї”, а окреме допринєсла формованю нашого Националного оркестру як член Националного совиту у другим зволаню, и предсидателька його Одбору за културу. Потримала идею же би ше оформело оркестер и анґажовала ше позберац наших професийних музичарох, на чолє з дириґентом Мироном Сивчом. Професорка Олеярова була и у жирию на наших фестивалох, селектор на општинских смотрох фолклору, а за свой вецейрочни анґажман у културней дїялносци Културно-просвитна заєднїца Општини Кула єй додзелєла награду „Зарї култури”.
Велї роки Олеярова прекладала учебнїки за висши класи музичней култури за основну школу и ґимназию на руски язик. Була рецензент ориґиналних учебнїкох за предмет – Музична култура. Була часц тиму
Заводу за културу войводянских Руснацох, котри зробел трилоґию капиталного дїла нових композицийох з фестивалу „Червена ружа”, як координатор, рецензент и коректор нотних записох. Диґитално обробела нотни записи жридлових руских шпиванкох котри позберал проф. др Юлиян Рамач, цо обявене у Студиї рутеники 21. Тиж зоз колеґиню Лидию Пашо позберали и ушорели нашо хорски композициї за шицки файти хорох, а єдну часц обявел и наш Завод за културу.
Роботни вик у Школи закончела 2014. року, алє и далєй остала активна, насампредз у Хору дому култури и св. оца Миколая, а остатнї роки и у Женскей шпивацкей ґрупи у котрей шпива, а тиж и помага фаховей руководительки. Уж вецей як рок Олеярова ше уключела и до тиму добродзечней роботи на Рускей википедиї дзе тиж обрабя фахово теми.
