Ирина Бики, VI, Нови Сад

МОЙ ОЦЕЦ

Мам вельо особи котри ми барз знача, алє вам опишем лєм єдну. Опишем вам мойого оца.

Мой оцец ше вола Мирослав. Вон ма 37 роки. Занїма ше зоз землєдїлством и статкарством. Я му помагам кармиц буяци и швинї. На полю му помагам вожиц трактор кед треба. Мой оцец добри. Ма желєни очи и красни ошмих. Найвецей часу препровадзуєме вєдно на швето, або внєдзелю. Водзи ме на польо, на сладоляд, лапац риби, до предавальнї, до парку. Вжиме бавиме дружтвени бависка, шах… Купує ми цо пожадам, алє нє вельо.

Любим свойого оца прето же є добри и мили. Жадам же би бул живи и здрави и же би жил сто роки.

Алексей Уйфалуши, V, Коцур

МОЙ ЛЮБИМЕЦ

         Мойому любимцови мено Кики, алє го тато и я дараз воламе Войводянски Кики. Нєсиґурна сом кельо ма роки, алє бим гварела же ма од два до три роки. Вон кандур.

        Мой Кики ма даскельо фарби по себе: кафову, цму кафову и билу. Ма жовкасто-кафово очи и барз су красни, як и прости, длугоки уха. Барз ше любим бавиц зоз нїм. Прави є ловар, а найволї ловиц миши и патканї. Люби ше пендрац на древа, а кед войдзе до хижи люби скакац од щесца. Вше лєм є, а найволї мокри ґранули, млєко и ґулаш. Ужива у єдзеню. Обожує ше гласкац, дримац и одпочивац у хладку.

          Барз любим мойого кандурика, а и вон мнє. Кед зме вєдно, вше ше бавиме и барз зме щешлїви.

Христина Шовлянски, IV, Коцур

ГУСАРЕ И БЛАГО

            Гусаре Алексей, Ленка, Иван, Давор, Лана и капетан Алек пренашли мапу котра их може одвесц до блага. Благо ше находзи на острове и же би вони дошли до блага, муша на ладї прейсц прейґ моря.  

Путовали вони 20 днї. Барз були нєсцерпени и барз ше радовали благу. Дружтво им правел и забавял их любимец папаґай хтори ше вола Мирко. Кед сцигли на острово, такой почали одгартац писок зоз руками же би цо скорей нашли благо. Копали шицки вредно аж до вечара. Кед слунко почало заходзиц, конєчно наишли на ладу зоз благом.

Гусаре ше барз вешелєли гоч були барз вистати.

Предшколска ґрупа Пчолки, Руски Керестур

МОЙ ТОВАРИШ СТЕФАН

            Мой товариш Стефан високи. У маю наполнєл дзевец роки. Власи му били, а очи белави.  

Кед Стефан погриши, вше ше пребачи. Вон сцерпезлїви и цихи. Барз ме люби зашмейовац. Весели є и вше нашмеяни. Oблюбена фарба му белава, та му и шмати найвецей у белавей фарби. Тренира фодбал и у шлєбодним чаше го бави. Стефанов гоби зберанє и лїпанє сличкох.

При ньому ми одвитує же є барз добри товариш. Нїґда ме нє увредзи и зоз нїм ше вше крашнє дружиц.

Тони Пашо, III, Руски Керестур

ПТИЧКИ

            Нєшка сом була под древом и принєсла сом єдзеня за птички. Принєсла сом им маґочки и орещка.

Кед сом ишла дому птички ме провадзели. Видзела сом же патра, алє так як кед би ми сцели дацо повесц. Єдна птичка ми злєтла на плєцо и пошептала ми: „Нарано це поволуєме на наш родзени дзень.” Други дзень сом пошла ґу древу видзиц чи насправди правя родзени дзень. Дочекали ме красни шпиванки и вельо птички.

Тот дзень ми останє у красних памяткох.

Анастасия Брайтенбах, IV, Руски Керетур

СПОВЕДЗ ЄДНОГО СЛОВА

            Слова барз моцни и маю вельки уплїв на людзох. Єдно красне слово може дакому злєпшац дзень, док бридке слово може длуго дакого болїц.  

Кед дакому повеме дзекуєм, лєбо пребач, указуєме почитованє. Таки слова злєпшую товаришства и довириє ґу другим. З другого боку, увредлїви слова и вишмейованє можу повредзиц дачийо чувства и зменшац довириє. Слова маю моц же би порушали пременки. У нашим каждодньовим живоце слова родичох, наставнїкох и товаришох уплївую на тото як видзиме себе. Кед нам часто гуторя же можеме буц лєпши и успишнєйши, ми вше баржей будземе вериц до себе. Прето важне же бизме роздумали пред тим як дацо повеме. Треба виберац слова хтори буду шириц доброту, порозуменє и потримовку.

Треба мерковац цо бешедуєме и як то уплївує на других, бо красне слово и желєзни дзвери отвера!

Дарко Еделински, VIII, Руски Керестур

НЄЗВИЧАЙНИ ДАРУНОК

            Родзени дзень ми вше бул єден з облюбених дньох у року. Любим кед ше зидземе, кед приду родзини и товарише и кед вєдно препровадзиме дзень и вечар. Того року сом думала же мой родзени дзень будзе исти як и прешли, алє сом достала нєзвичайни дарунок хтори нїґда нє забудзем.

            Кед конєчно сцигли и братняк и шестринїца, принєсли вельку паперову ташку. Була сом любопитлїва и почала сом у себе потрафяц же цо ше у нєй находзи. Думала сом же даяке бависко, лєбо даяки любимец, або лакотки. Кед сом отворела ташку, зоз нєй викукнул їжик! Перше сом ше нєсподзивала, а вец сом ше одушевела. Бул мали, шиви и мал мали игелки по хрибце. Дакус ше злєкнул од галайку и музики, та ше склубчел до лабдочки. Шицки товаришки и товарише го сцели видзиц и побавиц ше з нїм. Нє могла сом себе вериц же сом за родзени дзень достала правого їжа. Братняк и шестринїца ми гварели же знали як любим животинї, та ми го праве прето одлучели купиц. Потолковали ми як ше мам старац о нїм, зоз чим го мам кармиц и же люби мир и цеплоту. Цали дзень сом нє знїмала погляд з нього и здумовала му мено. На концу сом одлучела най ше вола Джобко.  

            Тот родзени дзень будзем длуго паметац, нє лєм прето же сом достала нєзвичайни дарунок, алє и нового малого приятеля. Научела сом же найкрасши дарунок нє муши вше буц драги, алє же то тот хтори од шерца и хтори нас ущесци на нєзвичайни способ.  

Заря Ковач, VI, Руски Керестур