Каждого школского року, школяре ше трапя зоз думку же до котрей ше штреднєй школи уписац. Ґимназия, чи даяка друга штредня школа.
Як бувша школярка нашей рускей Ґимназиї, могла бим потвердзиц и щирого шерца препоручиц Ґимназию. Єст вецей причини прецо. Вше ме якош потрафи думка: „Од колевке па до гроба, најлепше је ђачко доба”. Реално, до основней школи бим ше нїґда нє врацела. Нїґда. До Ґимназиї, гей. И то такой, кед би требало. Була сом єдна од тих котри ше трапели зоз одлуку до котрей ше школи уписац. Було идеї пойсц там дзе пайташки иду, даґдзе бодай бим у валалє нє остала, до варошу обовязно…
Медзитим, на концу ше цошка преламало у мнє же треба остац ту. Прецо? Прето же сом нє знала цо сцем. И то правдива правда. Цо дзецко зна на штернац роки? Скоро нїч. Змухавене є, збунєте, слуха шицких, найчастейше нїкого. Знаюци же нє знам цо зоз собу, уписала сом ше ту, до Ґимназиї у Руским Керестуре. И нє побановала сом. Анї раз.
За тоти штири роки школованя през широки спектар наставних предметох, дозреє кажедей особи у глави же цо будзе далєй зоз собу. И иншак особа роздумує на штернац, а цалком иншак на осемнац роки. То уж фомована особа, а формовала ше у здравим окруженю и при себе подобних людзох. Штири роки анї кус нє вельо „жертвовац” за свою власну будучносц. Здобудзеш роботни звикнуца. Достанєш добру подлогу за студиранє. Оспособя це за знаходзенє и ришованє задаткох котри це кеди-теди буду чекац и на животней драги. Нє вше то интересантне и забавне, алє реално патраци, анї на студийох, анї на роботох котри потим маме нє вше квитню ружички, та ши спрам того порихтани и на рижни виволаня.
Сама наша руска Ґимназия з єдного боку „муку мучи” зоз малим числом школярох, а заш з другого боку, за школяра нєт лєпше кед ше роби у малих ґрупох, окреме кед то оможлївене на мацеринским язику. Ту ше вец може практиковац индивидуална настава, може ше препознац квалитет як и талант школяра, та ше му мож пошвециц максимално. Науча це учиц ше. Школяре котри ше уписую до Ґимназиї по правилу амбицийни, а мнє особнє бул нєсподзиваюци тот факт же и тоти котри ше уписали до тей школи а нє мали нїяки амбициї, тота школа у нїх, их пребудзела. Гоч звучим елитистично, ґимназиялци ше розликую од других. Маю широку лепезу знаня, зачуваю чистоту язика, маю отворени рижнородни дзвери до швета. Гоч ше и нє упишу на факултет, маю достаточне образованє и високи уровень знаня за дозрету комуникацию и обходзенє зоз другима. Верим же тераз анї школяром нє шицко єдно бо су бомбардовани зоз рижнима змистами, окреме зоз швидким и лагодним зарабяньом за живот як цо тераз маю ютюбере и такому подобни, алє… нароком постої тото алє. Дацо цо експресне и швидке, нє може буц и квалитетне. Нєшка є актуалне, ютре є уж нє. А знанє? Знанє вично остава у нас и то тото цо нам нїхто нє може вжац.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.