Свою любов ґу людзом, Лидия преточела през любов ґу самей себе. Вельо робела на своїм нє лєм фаховим, алє и менталним розвою, опробовала ше и у рисованю и писаню, а шицко тото ше требало случиц же би постала успишна и витворена особа.
Прадїдо Лидиї Юрак, зоз Руского Керестура до Петровцох пришол трицетих рокох двацетого вику. Вона народзена у Вуковаре, а перши памятки ю вяжу за фамелию – оца, мацер, нину, шестринїци, алє и за пшички и мачата у Петровцох. Здогадує ше и пайташох, а окреме запаметала дражки у валалє по хторих ходзела и стретала баби у фартухох цо шедзели на драже. Нїґда ше нє чувствовало розлику у рокох, гвари Лидия, а и тераз барз люби бешедовац зоз нашима старима. Як написала у своєй кнїжки „Ти, пандо, знаш”, кед вам дахто дарує час хтори нє ма початок, анї конєц, од того нєт векше.
Мирне дзецинство на валалє єдного дня претаргли воєни нємири. Як би мале дзецко прейґ ноци требало похопиц дацо цо и одроснутим нє було лєгко розумиц? Прето Лидия, вєдно зоз мацеру, пошла до Кули и Руского Керестура, як вибеженци од войни.
– Вше сом думала же сом ше до нового штредку нє барз уклопела. Теди сом ше так чувствовала, гоч людзе у Керестуре були барз добри ґу мнє и мацери. Руски Керестур ми остал у прекрасних памяткох, медзитим на концу каждого дня сом чувствовала же шицко у шоре, алє нє як ше спада. После осем рокох врацели зме ше назад до Петровцох, прето же почало бомбардованє. Тото сом, єдноставно, нє могла поднєсц. Мойо цело ше тресло, а я кричала и воднє и вноци же нє сцем буц шведок новей войни. Теди ме сцигли и пошлїдки шицкого цо сом по теди прежила – добре памета Лидия хтора теди ходзела до седмей класи основней школи.
Лидия похопела же ше нє чувствує добре по приходу до свойого валалу. Нїяк нє могла розумиц прецо мушела пойсц, и ознова ше врациц, бо и други початок бул чежки. Длуго нє могла попатриц на звалєне обисце, знїщени дражки, очкодовани древа… Шицко коло нєй ю здогадовало на тото цо ше случело док була у Керестуре.
Лидия уж у шестей класи, кед була оперована у Заґребе, зрозумела же дохторе котри пооблєкани до билих униформох дїйствую змирено и сиґурно. Теди у школи окреме любела биолоґию и хемию. Шицки думали же ше до штреднєй школи упише на фармацеутски напрям у Осєку, алє того року ше нє уписовало до нового оддзелєня. Понеже знала же ше нє сце уписац до ґимназиї, ришела пробовац зоз напрямом за физиотерапеута, хтори теди бул першираз отворени у Винковцох. Точно памета тоти хвильки:
– Кед сом ше уписовала до штреднєй школи, нє знала сом точно цо ме там чека. Алє, накадзи сом у першей класи першираз облєкла били мантил, пребудзела ше любов ґу тей професиї. Од теди, по нєшка прешли 25 роки, а я и далєй щиро любим свою роботу.
Лидиї ше живот так поскладал же ше єй удало по законченим факултету робиц у фаху, вєдно зоз єй тедишнїм леґиньом, у Топлицох Св. Мартин у Чаковцу, у прекрасним Медзимурю, котре такой полюбела. После краткого часу, достали од шефа понукнуце же би одкупели тото подприємство. У тей розпуки чи превжац роботу, чи остац без роботи, нє роздумовали вельо. На двацец пейц роки вжали дїловни кредит и почали робиц у скромних и малих дїловних рамикох. Було чежко на початку, вельо ше робело, алє после петнац рокох ше поступнє ширели и реґистровали нови дїялносци. Дзекуюци тим поцагом, постали приватна поликлинїка хтора запровадзує голистични приступ ґу физиотерапиї и облапя ортопедию, неуролоґию, кардиолоґию и ултразвучну дияґностику.
– Медзи першима у Горватскей розвили зме програму континенталного здравственого туризму, хторе нєшка вше глєданше. Моя узша специялизация вязана за регабилитацию трауматолоґийних и ортопедских пациєнтох. Любим вежбац и указовац людзом кельо того мож поробиц з превенцию, як ше орґанизем може вилїчиц з рухом и врациц ше до стану нормалного функционованя у каждодньовосци. Праве у тим пренаходзим смисел своєй професийней поволанки – гвари Лидия и предлужує же кед стретнє, наприклад пациєнта на драже, цо єй маха з руку, ошмих єй гутори же му помогла же би ознова функционално хасновал тоту исту руку. Тото чувство то праве тото дожице хторе ю виполнї, гоч кельо пациєнтох прейдзе през єй фахови руки.
Шлєбодни час препровадзує у писаню
Концом прешлого року видрукована Лидийова перша кнїжка „Ти, пандо, знаш”. О тим як почала писац и цо ю инспирує, Лидия гутори:
– Кратки приповедки сом почала писац пред дзешец роками. Теми пренаходзим у своєй нєпоштредней блїзкосци, людзох, случованьох… Инспирацию нє чежко пренайсц кед чловек зна дзе патриц. На початку сом писала под видуманим меном, бо сом свойо писанє нє доживйовала озбильно. Медзитим, читаче препознали мой автентични стил, а їх реакциї ми поступнє дали сиґурносц же мож написац тото цо наисце сцем повесц. Нє пишем же бим ше дакому пачела, алє прето же чувствуєм потребу прегвариц о теми хтора ме дорушела.
Свойо кратки приповедки Лидия обявює у часописох „Нова думка”, „Венчик” и „Думки з Дунаю”, як и на своїм Фейсбук профилу. Як гвари, з оглядом на тото же єй фах физиотерапия, каждодоньово роби з людзми хтори прешли през рижни трауми. У єдней хвильки похопела же нє може других учиц же би напредовали и окрипели ше, кед у себе ище вше ноши здогадованя хтори нєускладзени и до конца залїчени. После того и сама ше пошвецела власним траумом зоз войни. Прешла през, як ше фахово гутори, посттрауматски рост. И нєшка памета хвильку кед почувствовала же муши дацо зробиц зоз шицким тим цо роками ношела у себе.
– Тема моєй кнїжки праве траума и способ зочованя зоз ню. През власне искуство пробуєм потолковац же нас нє одредзую обставини у хторих зме ше нашли, алє вибори хтори приношиме и способ на хтори одлучуєме жиц упрекосц тим обставином. Свою животну приповедку сом положела на папер з єдну думку: же бим пренєсла порученє же мож прейсц през чежки животни обставини. Можлїве ношиц и рубци по целу, а же би вони вецей нє були „живи” и присутни у нашей каждодньовосци. Можлїве чувствовац радосц у терашнєй хвильки, нє ношиц терху з прешлосци и источасно буц ошлєбодзени од прициска будучносци, бо нїхто з нас нє зна як будзе випатрац. Чловек нє муши занавше остац зарабровани у тим цо ше му случело – закончує млада авторка.
Попри писаня, Лидия рисує и илустрациї. Часто зоз водовима фарбами пробує дацо пренєсц на папер. Дакеди ше єй пачи, а дакеди рисунок одруци до шмеца. Илуструє кнїжки за дзеци прето же даваю вельку шлєбоду виражованя, дошлєбодзую вилєдованє, прилапюю нєсовершеносци и пребачую можлїви гришки у вибору мотивох, тоналитета, лєбо фокуса. Дзеци любя видзиц дацо цо правдиве – одроснуту особу котра виглєдує швет котри ю окружує. Дзешка глїбоко у себе сом остала єдно вельке дзецко…