Николая Пленкович, дзивоцке Ждиняк, з Миклошевцох, народзена 1989. року. Єй вчасне дзецинство залапела гражданска война, та седем роки жила у вибеженстве, у Винковцох. Там ше народзели и єй браца – Ґоран и Бенямин. А живот, як живот, приношел чежки хвильки, алє и радосци. Гоч є нєшка далєко од свойого валалу, на рускосц, а окреме на своїх найблїзших, нє забула.
До основней школи почала ходзиц у Андрияшевцох, а кед ше врацели до валалу, Николая ше уписала до трецей класи. На седемнац роки дожила вельку утрату, умар єй оцец, алє єй моцна вира до Бога була драга на котрей пренашла свою потїху. Бул то час кед ше требало уписац на факултет, превагла теолоґия, хтора ше єй познєйше барз попачела.
– Уписала сом ше на Теолоґийни факултет у Дякове дзе єст лєм наш факултет и прето зме були як велька фамелия. Рано зме мали преподаваня, а пополадню зме учели, картали ше и дружели. З оглядом на тото же сом нїґда нє була вязана за єдно место, надумала сом ше преруциц зоз Дякова до Сплиту, тиж на теолоґию.
Диплома, одаванка, мацеринство и робота
Одход до нового штредку дзе нїкого нє познала, Николаї нє було вељке препреченє и, пошвидко ше знашла.
– Нашла сом змесценє у хостелу, нєзнаюци же є такой коло мойого факултету. Паметам же сом пошла з трома куфрами, и на концу там дипломовала. Под час студийох робела сом два сезони у тим истим хостелу и упознала вељо младих людзох зоз цалого швета – гвари Николая. Вше ше цешела у тим же є Рускиня, та єдну малу часточку свойого националного идентитету уткала и до своєй дипломскей роботи. Була заинтересована за церковне право, та єй назва дипломскей роботи була „Женїдби у римокатолїцкей и грекокатолїцкей церкви.”
У хостелу у котрим жила и робела под час студийох, упознала пайташку. Єдну сезону пайташка пошла робиц на Хвар, бул єй родзени дзень, та Николая шедла на траєкт и пошла ґу нєй. Того дня упознала будуцого супруга.
– После трох рокох зме ше повинчали, а у новембре 2019. року ше народзела наша Хана. Я достала роботу у школи дзе и нєшка робим, преподавам виронауку. Барз любим свою роботу, любим учиц дзеци о нашей вири. Того року сом першираз як класна випровадзела моїх осмакох. Було то наисце емотивне, бо пред осем роками, кед сом почала робиц у школи, теди були у першей класи и я их дочекала зоз їх учительку. А нє була сом им лєм учителька, алє и пайташка на хтору ше вше могли опрец…
Дом на штред острова
Пред трома роками Пленковичово купели квартель у Єлси, та тераз жию у штред острова и шицко им блїзко. Иво, єй чловек, любел же Николая Рускиня, гоч нїґда пред тим нє чул за наш народ, алє вше сцел дознац дацо вецей о Руснацох, та велї слова и сам научел.
– А раз ше стало же пошол до апартману хтори маме у хижи його родичох, а там були госци зоз Ческей. Вони нє розумели по анґлийски, а потим пошла я и бешедовала сом з нїма по руски. Крашнє зме ше згварели – гвари наша собешеднїца.
Николая люби свой язик и нїґда анї нє подумала же би єй дзецко єдного дня нє знало по руски. Од першого дня зоз Хану бешедовала на нашим язику, спочатку лєм кед були сами, алє як Хана одрастала, почала и пред другима бешедовац по руски, та велї руски слова прилапел и єй тато.
– Велї Миклошевчанє ше чудую як Хана так крашнє бешедує по руски. Чуєм од мацери же людзом чудне як дзецко хторе пришло з моря крашнє бешедує наш язик, та подумали же ю баба учи, бо тераз уж ходзи служиц до баби и по три тижнї. Алє язик нє мож научиц кед би ше бешедовало лєм три тижнї у року, и думам же бешеда з родичами дома найважнєйша. Я и нєшка кед наволам до Миклошевцох маму, або братох, бешедуєме лєм по руски. Нєт тайни, лєм ше нє треба одрекац того хто зме – прешвечена наша собешеднїца.
Єлса од Миклошевцох оддалєна аж 800 километри, та Пленковичово нє можу часто приходзиц до Миклошевцох, часто то лєм лєм за Вельку ноц и на Крачун.
– Хана научела винчовац и коляди за Вилїю и барз люби ходзиц по шпиваню. Того року нам ше нє удало присц за Вельку ноц, та сом сама правела сирец, аж сом анї нє була сиґурна чи ше ми уда, алє кед сом знала же сирец вари аж и дзивка мойого брата Ґорана хтори жию у Нємецкей, а нє Рускиня є, я ше дала до роботи. А Хана барз люби бабово пироги, та будзем мушиц и то научиц – гвари Николая.
Пленковичово красни приклад мишаного малженства у котрим ше почитує вредносци двох розличних идентитетох. Николая прешвечена же то за дзеци нє може буц препреченє, алє лєм предносц. И нєт ту нїякей тайни, гвари вона, лєм ше нє треба ганьбиц того хто зме и цо зме. З тим ше мож лєм цешиц.
Браца пошли по своєй драги
Николая ма двох братох, Ґорана и Бенямина. Ґоран жиє и роби зоз дзивку у Нємецкей, а Бенямин у тей хвильки зоз мацеру у Миклошевцох. Роби у Горватским войску у Дякове. Велї го познаю як фодбалера, прето же длуго бавел и бул талантовани. Мал 15, 16 роки кед бавел за Горватску репрезентацию, алє у тим спорту часто приходзи до покалїченьох, йому ше праве то случело, та вецей професийно нє бави. Нєшка є ище вше активни, бави фодбал у менших фодбалских клубох.
Памятки на валалски живот
Док була основней школи у Миклошевцох, Николая ходзела на годзини руского язика, а ище у нїзших класох почала танцовац у фолклорней ґрупи КУД „Яким Ґовля” у тим валалє.
– Було нас теди вельо вецей у Дружтве як нєшка. Шицки зме танцовали, я то любела, и у тим сом уживала. Часто зме путовали. Паметам одходи и наступи у Руским Керестуре, Новим Садзе, Петровцох, Заґребе, Прешове и Свиднїку у Словацкей – здогадує ше Пленковичова.
Часи вибеженства
– Нїґда нє забудзем кед зме ше з Винковцох врацели до Миклошевцох, нє розумела сом кед пада диждж, и кед сом го нука у хижи нє чула, бо зме по теди мали закрице з плеху и шицко ше бар чуло, а я ше лєм того здогадовала. Я знала же кед пада диждж, шицко одгукує… – здогадує ше.
Николая ше уписала до Стреднєй технїчней школи у Боровим населєню, на напрям – технїчар за рахункарство. Теди думала же у тим будучносц, медзитим, видзела же там єст вельо електронїки, же то нє за ню и предумала ше.