Интересованя нашого собешеднїка Миколи Каменїцкия з Коцура вельочислени. Цали живот го интересовал наш нєматериялни скарб, попри своєй роботи вше нашол часу пойсц до людзох, окреме тих старших, ремеселнїкох, тих цо им активносци були у єдним чаше забранєни, побешедовал з нїма и шицко тото знял на касету. Млади то вецей нє ценя, та ше часто вредни записи найду на шмециску, бо треца ґенерция за своїма прадїдами то нє жада чувац. То велька чкода.
Кед брат Миколу Каменїцкия, Юлиян, пошол жиц до Америки, охабел му свою особну библиотеку. Кнїжки нашли нови дом у Миколу у Коцуре, хтори ма и свою библиотеку и народне благо записане на касетох и у рукописох.
− Мой брат Юлиян бул новинар у ,,Руским слове”, мал кнїжки зоз того фаху и другу литературу, хтору сом зачувал кед пошол до Америки. Тей яри сом одлучел же бим и його и мойо виглєдовацки роботи, касети, стари кнїжки як леґати подаровал до Заводу за културу войводянских Руснацох, бо думам же то найдоступнєйше место дзе особи хтори пишу и виглєдую можу дойсц до леґатох – гварел Микола Каменїцки.
Завод за културу войводянских Руснацох ма уж фамелийни и особни леґати Звонимира Павловича, Мирона Жироша, Михала Ковача, Мирона Колошняя, нєобявени рукописи др Янка Рамача и ище дзепоєдних Руснацох.
− Ми то чуваме и хто жада може тот значни материял хасновац за свойо виглєдовацки, науково роботи и за писанє дипломских и мастер роботох. У леґатох єст барз вельо зачуваного и нєобявеного, нєпознате нашей и ширшей заєднїци. Єст вельо рукописи хтори нєобявени, виглєдовацки роботи наших людзох за хтори зме анї нє знали же их интересує наша прешлосц и история и же ю збераю. Скорей людзе вецей часу пошвецовали виглєдованю, записованю народного скарбу, нєшка ше зоз тим младши ґенерациї нє занїмаю, та прето леґати хтори подаровани до Заводу маю вельку вредносц и верим же ше их будзе хасновац – визначел Саша Сабадош, директор Заводу за културу войводянских Руснацох.
Нашол коло 40 числа новинох ,,Зарї”
Интересованя нашого собешеднїка Каменїцкия вельочислени, цали живот го интереовал наш нєматериялни скарб, попри своєй роботи вше нашол часу пойсц до людзох, окреме тих старших, ремеселнїкох, тих цо им активносци були у єдним чаше забранєни же би з нїма побешедовал и шицко тото знял на касету. Нашол коло 40 числа новинох ,,Зарї”, хтори були забранєни, велї кнїжки и материяли му даровал Владимир Бильня, Юлиян Колєсар зоз Канади, професор Александер Дуличенко зоз Естониї зоз хторим ше дописовал. Велї преписки мож похасновац за виглєдовацки и роботи младих науковцох и студентох.
− Хто зосце виглєдовац, будзе му шицко на єдним месце у Заводу. Зоз Сашом Сабадошом зме направели красне сотруднїцтво, вон историчар, зна вредосц каждей касети дзе зняти бешеди о нашим живоце, кажди рукопис му часц нашей историї. Шицок свой час сом у живоце пошвецел записованю нашого скарбу. Зоз записаних дзецинских шпиванкох сом дознал як ше отримовало гиґиєну, видзел сом же наших людзох нїхто нїч нє учел. Сами ше образовали о тим цо животне и одноши ше на отримованє обисца, поля… Шицки бешеди зоз людзми сом знїмал на касети, так же окрем того же на нїх єст вельо податки, мож чуц и яки ше слова давно хасновало, як ше складало виречeня, а то годни похасновац и линґвисти и етнолоґи. Нашо людзе давно вельо записовали о тим цо ше случує у їх ґаздованю на валалє и о хоротох. Велї обисца мали у рукописох свойо мали историї, велї ми тоти рукописи подаровали, алє вельо того ище вше єст по старих орманох и на пойдох. Млади то вецей нє ценя, та ше часто таки вредни записи найду на шмециску, бо треца ґенерция за своїма прадїдами то нє жада чувац. То чкода нам Руснацом – приповеда Микола.
Нє було хто помагац и преслуховац касети
Тото цо Миколови була найвекша робота, у хторей му требало помоц од дакого, то позаписовац тото цо зняте на касетох. Нє поспишело ше му то шицко поробиц, та тота робота чека младших хтори ше буду занїмац зоз нашим нєматериялним скарбом.
У його леґату хтори подаровал до Заводу єст вельо материялу хтори зачувал коцурску бешеду, а хтора Керестурцом нє була часто розумлїва. Гвари же кед ше єдна нєвеста зоз Руского Керестура одала до Коцура и кед єй швекор гварел ,,вежнї клюмпи и вируц пирню до фанґу” нє знала же цо ма робиц, а то значело же ма обуц древянки и висипац ґар до аколю. Таки и рижни други коцурски и керестурски вирази ма записани и зняти на касетох. Микола ма вельке искуство у збераню народного скарбу, та ма и препоруки за нєшкайши час. Вери же и тоти нашо часи дахто дакеди будзе виглєдовац, та препоручує же би ше у новинох подписовало хто на слики, же би ше зачувало тото цо ище остало од наших старих, а нє предавало ше на пияцох, бувлякох и на Фейсбуку старини. Любел би кед би ше нашо институциї (Завод, Национални совит…) остарали же би ше шицко зачувало. Треба же би ше нашло особи хтори буду задлужени за приманє предметох по обласцох – дахто будзе задлужени зберац и чувац стари предмети, вишивки, партки, образи, кнїжки, рукописи и шицко цо младим у нєшкайшим чаше нє треба. Тоти особи би мушели буц видлїви, односно мушело би ше их информовац же до нїх мож однєсц шицко цо дакому нє треба, а нашей заєднїци то драгоцини скарб.