Ище од младосци Драґана Ґлувня Бабич зоз Шиду у швеце музики, бо закончела нїзшу музичну школу у Шидзе. Грає на клавире, а як гвари, дакус грає и келтску гарфу. Ище у бувшей Югославиї була активна як шпивачка у бенду „Лядове шерцо“ (Ледено срце) вєдно зоз музичарами – братами Мартинович и шпивачом Боном Милановичом зоз Шиду, хтори познєйше постал познати и будовал соло шпивацку кариєру.
– Були то красни часи и дзечнє ше здогадуєм ґрупи „Лядове шерцо“ у хторей сом шпивала коло пейц роки. Найчастейше зме мали анґажман на Дворцу у Илоку, потим зме шпивали и у Вуковаре и Биєлїни, а през лєто зме грали на морю на Лумбарди на Корчули. Були то наисце красни часи и досц сом ше вибудовала як соло-шпивачка, а и вєдно зоз Бояном Милановичом – гвари Драґана Ґлувня Бабич.
Єден час за музику була и професийно вязана кед у преподавала музичне у Основней школи „Сримски фронт”, коло седем роки, а у тей школи, иншак, робела 26 роки. У тим периодзе основала и дзецински хор зоз школярох з нїзшох класох хтори удатно наступал на числених манифестацийох и фестивалох. Длугши час Драґана жила и у Бикичу и там 11 роки була уметнїцка руководителька и шпивала у Шпивацкей ґрупи „Бикичанки” у КПД „Иван Котляревски”. За руски шпиванку остала вязана и як композиторка. Потераз компоновала 11 шпиванки хтори виведзени на нашим фестивалє „Ружова заградка” у Новим Садзе. Пред тим нїґда нє компоновала, та єй компонованє за „Ружову заградку” було спокуса. Кед першираз пречита слова композициї, такой зна чи ма даяку емоцию и одношенє ґу теми шпиванки и чи то годна „пренєсц” до нотох.
– Мойо музичне интересованє вше баржей вязане за духовну и уметнїцку музику. Музични смак гутори о нас, о нашим характеру и системи вредносцох. И при своїх дзецох, трох дзивкох, ше ми удало зачувац добри музични смак, а думам же то нєшка нє лєгко. Аж и моя унука указує зацикавеносц за класичну музику, а направела и перши балетски крочаї. Интересуєм ше и за музику и звук у терапийних потребох, односно як вплївує звук на нашо цело – гвари Драґана Ґлувня Бабич.
