Александар Джуджар роками гонї камион и на нїм превожи авта ширцом по цалей Европи. Зоз супругу Сару зоз Шиду маю штверо дзеци, та Сара през тидзень и „мац и оцец”. Фамелия у тей хвильки жиє у Шидзе, алє роздумую и о живоце даґдзе индзей.
Родом зоз Дюрдьова, Александар якош през цали живот бул вязани за Нови Сад, а вец и за Шид, док є пре роботу вязани за Словению, точнєйше за Любляну. Супруга Сара Шидянка, а маю штверо дзеци, Оливер ма седем роки, Арсен пейцрочни, Ева трирочна и наймладша Маня ма лєм рок.
Так би найкратше могло представиц фамелию Джуджарових зоз Шиду, гоч догвариц розгварку з фамелию и найсц кеди маю шлєбодни хвильки нє було лєгко пре їх числени обовязки.
Перше пре танєц, а вец пре супругу
Александар приповеда же любел танцовац и же бул член Руского културного центра у Новим Садзе, а кед Миломир Шайтош свойочасово одходзел до Шиду помагац танєчнїком у КПД „Дюра Киш”, и вон приходзел з нїм до Шиду.
– Шид ми, випатра, судзени. Зоз супругу Сару сом ше упознал у Новим Садзе кед ше там була школовац, а єй шестра танцовала у КПД „Дюра Киш”. И, можебуц, праве тото частейше одходзенє зоз Миломиром Шайтошом до Сриму, односно, до Шиду було причина прецо сом тот край полюбел, и нєшка, ниа, у Шидзе и жиєм з фамелию. Нє могол сом анї предпоставиц же ше з Бачкей преселїм до Сриму, до Шиду. А, вец любов и живот покончели свойо – гвари Александар Джуджар.
За тераз так, алє роздумуєме як буц вєдно
Наш собешеднїк роками гонї камиони, а подприємство у Любляни. На камиону уж осем роки превожи авта по державох Европскей униї. У розгварки зме дознали же Александар закончел за тишлїра у Новим Садзе, два роки робел у приватнїка, алє го тота робота длуго нє тримала. Кед видзел оглашку же у Словениї глєдаю вожачох камионох, пременєл и роботу и фах, шеднул за кормань и рушел по драгох Европи.
– Звичайно през викенд приходзим до Шиду. Нє лєгко кед чловек нє зоз свою фамелию, думам на мою супругу и дзеци хтори ище мали. Правда же ше нєшка лєгко комуникує на оддалєносц, алє нїч нє може заменїц тото кед бешедуєм з дзецком дома, так як цо и блїзкосц фамелиї нє може заменїц нїяка технїка. Прето кажду шлєбодну хвильку вихаснуєм же бим бул дома – гвари Александар.
Кед ше у Джуджаровей фамелиї народзел Оливер, єден час през лєто шицки були вєдно у Словениї, алє кед ше фамелия преширела, и Александар и Сара одлучели же за тераз найлєпше же би були и одрастали у Шидзе. Живот у Европскей униї, та и у Словениї, вельо драгши як у Сербиї и зоз шейсцчленову фамелию би ше чежше жило. Часто ше случує же Александар на роботи и одсутни, та вец Сара, хтора закончела Високу дїловну школу у економиї, муши буц дома и муши буц и „мац и оцец”.
– Нє лєгко ше старац о штверих дзецох, алє можем повесц же тераз уж лєгчейше бо Оливер найстарши, та ми вше частейше помага. Порихта фриштик, примеркує на брата и шестри, побави ше з нїма и то ми наисце велька помоц. Вше кед може, помага и моя мац. Оливер ходзи до дзецинскей заградки и од єшенї почнє ходзиц до школи, до першей класи. Арсен, Ева и Маня дома, та хаснуєме кажду хвильку же би фамелия була вєдно. Вше виплануєме дзе вєдно пойдземе на рочни одпочивок – гвари Сара.
Подприємство у хторим Александар роби ма коло 30 камиони, а накадзи ше враци зоз драги, наш собешеднїк на авту приходзи до Шиду, а так ше ознова и враца назад на роботу.
– За тераз то найлєпше ришенє, а як будзе далєй, увидзиме. Вше кед можем, приходзим дому, и жадни сом буц зоз фамелию. Дзеци помали одрастаю, нє можем вериц же Оливер о даскельо мешаци будзе школяр. А ми зоз Сару о шицким роздумуєме, бо кед чловек ма фамелию, вец муши водзиц рахунка о шицким и патриц цо найлєпше за ню.
Нє забувам анї на Дюрдьов, та ше намагам голєм два раз мешачно пойсц до мойого валалу. Там ми и родичи и родзина, та зме вец шицки вєдно задовольнєйши – гвари на концу Александар.
Винчанє у Керестуре
Александар и Сара ше побрали 2016. року, точнєйше 20. новембра, а повинчали ше у Водици у Руским Керестуре.
– Повинчал нас дакедишнї парох у Шидзе о. Михайло Малацко, хтори бул теди парох у Керестуре. А кед ше народзели дзеци, з фамелию зме були у Шидзе, та дзеци покресцени у Церкви Преображеня Господнього. Дзеци нам покресцел парох о. Михайло Режак – гвари Александар.
Планую пойсц до Австриї
Гоч обставини нє лєгки у цалим швеце, чловек нєпреривно роздумує о тим дзе ше подзец, дзе мож лєгчейше заробиц и лєпше жиц.
– Мушим припознац же роздумуєме пойсц до Австриї, любели бизме там жиц и робиц, а тото цо найважнєйше то же бизме як фамелия були вєдно. За тераз чежко покончиц папери за одход, та уж роками функционуєме так як знаме и можеме. А як будзе у будучносци, увидзиме – гвари наш собешеднїк.
