Од конца прешлого року, на бокох „Руского слова”, у колумни „Анантомия нашого часу” и на дружтвених мрежох (профил Кирила Радваня), розвила ше полемика у вязи младих и бунту. У тим чишлє у истей колумни обявюєме штварти текст на тоту тему, котри пише Александра Живкович.
У новинох авторе младшей ґенерациї розправяю о тим чи нєшка при младих иснує бунт на подли дружтвени условия. Источасно, ширша публика на мрежох розправя о потребох за пременки у цалей рускей заєднїци.
Найвецей уваги прицагнул текст Михаила Рамача, котри винєсол свойо замеркованя, з новинарского искуства, же ше у рускей заєднїци младим вельо обецує, алє ше им нє може конкретно нїч понукнуц пре огранїченя системи. Медзитим, система нє огранїчує „зашрубованих за фотелї редакторох” у руских институцийох, парафразуєм Рамачово заключенє.
„Руске слово” тиж на одредзени способ, и з правом, було заквачене у тей критики. До новинох за остатнї штири роки пришли велї млади людзе, а велї и з нїх пошли. Їх одход то, у ствари, тот бунт младих. З єдного боку єст обєктивни огранїченя плаценя и запошльованя младих, алє з другого боку – нашо институциї, та и „Руске слово”, нє зробели найвецей цо можу же би ше створело лєпши условия за нови фахово кадри.
Млади одходза нє лєм зоз руских иснтитуцийох котри маю огранїчене число роботних местох, вони одвшадзи напущую охудобнєни валали и вообще, напущую Сербию. Держава ше прави же тот проблем нє видзи.
И ми у рускей новинарскей заєднїци тиж ше часто правиме же у наших медийох нєт проблеми, або чекаме же хтошка други треба же би их ришел. Вец и при старших, як и при младих, настава бунт так же сцу напущиц обисце у чиїм рапшаку и сами участвовали, або просто падаю до апатиї и поставаю нєзаинтересовани.
Єст, и вше було, тих цо положа ренду на жвератко и поставаю часц партократиї.
Пишце нам – ruske.redaktor@gmail.com.