Досц знємирююце, а вшелїяк и суґестивне за нас зоз сподку дружтвеней структури нєшкайшого часу – тото же нєатестована подморнїца Титан, на своїм туристичним путованю ґу Титанику давно зачиреному у глїбинох Атлантикa, здробена у имплозиї под прициском Океану хтори однєсол ище пейц животи – штирох буржуйох високого ранґу и єдного виглєдовача.
Знємирююце праве тото же капитализем свойо чудесни технїчно-технолоґийни здобутки (а ту вшелїяк припадаю и подморнїци), витворел дзекуюци омасовйованю образованя. Алє у нїм випатра охабел огромни дзири.
И давни Титаник, и нєшкайши Титан ношели мено хторе нє за пиху. Титанє у старогреческей митолоґиї нє означую траґичарох – юнакох хтори страцели битку, алє здобули вични ореол моралного побиднїка (як, наприклад митски Прометей, лєбо историйни Спартак). Напроцив, Титанє по людских критериюмох нє були добри, алє аж зли. Прето их їх дзеци, олимпийни божества на чолє зоз Зевсом, звалєли зоз трона и скончели зоз нїма. Антични швет достал нову власц, тиж нє идеалну, алє дакус блїзшу и розумлївшу людзом.
То очиглядни приклад же омасовйованє образованя у капитализму нє универзалне и всеоблапне. Яґод да хтошка нє слухал на нєважних школских годзинох и предметох. Очигядне и хтори то предмети – дружтвено-гуманистични, тоти хтори нє приноша револуцийни технїчно-технолоґийни викроки. Тоти хтори нє приноша профит.
Друге цо ту знємирююце же, як ше тераз указує, до океанскей бездни рушела подморнїца хтора нє мала предписани атести, а заш лєм до нєй шедли (пре)богати людзе. Нєтестована роба нєясного походзеня и подозривого квалитету оддавна каждодньова реалносц нас, нєпривилеґованих смертнїкох. Медзитим, факт же до такей нєбизовней скаламериї пошедал крем капиталистичней касти так лєгко як цо я на драже купим „мидло зоз орґанских состойкох” тото цо застаруюца новосц. На тот способ, Марксова теза же и буржуй жертва капиталу достала практичне, конкретне и конєчне потвердзенє. Слабе образованє хторе диктує капитализем, фокус и обегованє за профитом и пошлїдкова скоро абсолутна нєодвичательносц ґу людзом, природи и планети, тераз и буквално имплодовали.
Аж и у тей наглей и скоро хвильковей шмерци (на щесце унєщесцених) єст знємирююцей символики. Ту уводзиме ище єден митолоґийни характер з Антики.
Краль Мида. Його жажду за богатством божества сполнєли так же шицко цо дотхнє, постало злато… Аж и вода и хлєб, та нє могол анї єсц анї пиц. И тоти хторих любел, та му и родзена дзивка постала златна статуа. Покаял ше Мида и модлєл божества най го ошлєбодза од того дару за хтори ше модлєл, зарекал и приношел жертви. Страдалнїки у Титану нє мали ше кеди анї покаяц. Евентуално.
Врацам ше на мит о Титанох – страцели прето же главни з нїх, Крон, єдол свойо дзеци. Єдол свойо дзеци.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.