Руски фамелиї, мож повесц, повязани з любову, креативни су, то шицким познате. Ище кед су дзешка у швеце, и там указую свою рускосц, попри любови у фамелиї и медзи другима, а креативносц постанє способ живота, доставаме винїмкову фамелию з котру ше дзечнє жадаме упознац, праве як тота котру вам представиме
Фамелия Иринки и Мирослава Кетелешових жиє у Острави у Републики Ческей уж вецей як трицец роки. Обидвойо ше народзели у дакедишнєй Югославиї, точнєйше у Горватскей, а жили у Петроварадину, Сримскей Каменїци и Новим Садзе – Новим населєню. И вшадзи дзе жили ширели позитивни емоциї.
Перше товаришство, а потим и фамелия
Иринка народзена у Пишкуревцох у вельочисленей фамелиї, дзе жила по свой 14. рок, кед ше єй фамелия преселєла до Вуковару.
– У Пишкуревцох сом жила медзи Горватами – Шокцами. Там було мало Руснацох и, гоч зме дома бешедовали по руски, вецей сом бешедовала по горватски. Руски язик сом найбаржей „полапала” кед сом ше у Вуковаре упознала зоз Мирославом. Перше зме були добри приятелє – ходзели зме на „рандес”, на чевапи, до кина и купац ше на Дунай. З роками пришли и емоциї и любов – толкує вона.
Мирослав найстарше дзецко своїх родичох, а ма ище старшого брата и младшу шестру. Фамелия жила у Петровцох, дзе вон ходзел до школи по штварту класу. Його оцец бул фотоґраф у Фотоґрафским студию „Центар” у Вуковаре, од оца на 6 роки достал фотоапарат и уж теди знал же його живот буде пошвецени фотоґрафиї.
– З оглядом на тото же зме и у Вуковаре мали хижу, там зме и жили кед сом пошол до висших класох. Штредню фотоґрафску сом закончел у Осеку и док сом ходзел до школи, я и робел, та сом вчас научел цо наша фамелийна традиция. Шицки любиме фотоґрафию, аж нам и нєвеста фотоґраф. Фотоґрафске ремесло сом випекол зоз оцом, котри ме зоз собу цагал по свадзбох и рижних других збуваньох од 15 рокох – гвари Мирослав, та ше здогадує же праве теди на єдней свадзби збачел рок младше дзивче, котре ше му попачело и такой ю висликовал. Була то його Иринка.
Одпочивки и розпусти у родзеним краю
У Вуковаре танцовал у фолклорним дружтве Руснацох, алє и у Петровцох, та ше вєдно з пайташку Иринку дружел з нашима людзми, алє и зоз другима. Обидвойо толкую же любели буц у Петровцох и Вуковаре, дзе часто зоз свою фамелию приходзели. Їх дзеци, гваря, там препровадзовали и лєтни и жимски розпусти и мали єдно красне, шлєбодне дзецинство. Вони двойо тиж любели присц дому кед ше уж побрали, и помагали родичом по обисцу и на полю. Млада фамелия мала свою драгу.
Седемдзешатих рокох ше тоти млади людзе побрали и нє чекали вельо же би ше їх фамелия звекшала, та ше им 1972. року народзел син Крунослав, а о рок дзвика Оленка. Иринка теди, после законченей висшей школи, робела у Текстилним комбинату „Вутекс”, а Мирослав почал робиц як фоторепортер у Новим Садзе. Кед Оленки було пол рока, преселєли ше до Петроварадину же би Мирославови було блїжей на роботу. Теди и почал їх самостойни живот як фамелиї. Иринка толкує:
– Нє можем повесц же ми було лєгко. Мирослав 1974. року почал робиц у телевизиї, перше як асистент камермана, а потим и як камерман. Я зоз двоїма малима дзецми була сама у Петроварадинє. Пошвидко сом ше упознала зоз женами котри тиж мали мали дзеци, почали зме ше дружиц, вариц, черац искуства, вишивац… Кед Крунослав мал 4 роки, преселєли зме ше до Сримскей Каменїци. Там як на валалє – шлєбода, а бивали зме у велькей хижи зоз вельку заграду. Оленка ходзела до оводи, а Крунослав до першей и другей класи – визначує наша собешеднїца. Вона ше дружела зоз женми котри вишивали вилерово ґоблени, та и вона почала, а найвекши котри вишила були червени маки.
Мирослав теди уж робел у Телевизиї Нови Сад, та приповеда:
– Перше сом почал робиц як асистент у Радио-телевизиї Нови Сад. Дзекуюци Перови Латиновичови и Бранкови Иватовичови, вєдно зме зняли 50 бавени филми и драми. Вони ме потримовали. Бранко ми так гварел: „Стари сом як твой оцец, а ти як добри пняк зоз котрого мам направиц фантастичну скулптуру”. И направел з пняка квалитет – щиро гвари вон.
Робел предсидательски виберанки у Америки
Нєодлуга Мирослав почал путовац, найвецей до Нємецкей и Голандиї, а потим почал робиц за ТАНЮҐ, емисию „Од наших дописовательох” и путовац по цалим швеце. Гвари, нє бул лєм у Индиї, Новим Зеланду и Китаю. Як знїматель робел шицки жанри емисийох, зоз велїма людзми: Руснацами, Румунами, по горватски, по сербски… Були то познати репортере и новинаре, котри теди представяли тедишню Югославию. Почал студирац на Акедемиї за филм у Заґребу, телевизию и театер, на далєко, алє го робота „одцагла” од студираня.
– Робел сом предсидательски виберанки старшого Буша, кад му процивкандидат бул Дукакис. Зоз тоту роботу сом прешол цалу Америку, Мексико, Боливию, Перу, Австралию. Бул сом у Рио Де Жанеиру на Крачун, видзел сом тот їх славни Карневал и то нє мож потолковац, то лєм камера може указац. Свой 35. родзени дзень сом преславел у Япону. Мнє путованє нїґда нє було проблем, бо сом знал же дома мам одвичательну жену и же ше о шицким остара, же нам родичи помогню, як цо и ми им помагали – гвари Мирослав.
Надалєй толкує же бул роботни, одвичательни, и же му Иринка нїґда нє правела проблеми. Лєм раз му нє допущела пойсц до Африки кед мал пойсц на експедицию, и твердзела же то пре його власну безпечносц. После даскельо рокох ше цала екипа котра була на тей експедициї похорела. Мирослав и нєшка подзековни же му супруга нє дошлєбодзела там пойсц, бо би нє остал живи – вона го так виратовала.
У Каменїци жили док дзеци нє почали ходзиц до школи, а потим ше преселєли на Нове населєнє, дзе бивали 13 роки, по нєщешлїви дзеведзешати роки. И син и дзивка закончели Польопривредну школу у Футоґу. Крунослав ше уписал на медицину, алє нє предлужел студирац пре войну. Далєй их судьба одведла до швета.
