После законченей ґимназиї, Любомир ше през цали роботни вик усовершовал и лапал крочай у розвою технолоґиї, з чим и сама „Истра” дзвигала свойо стандарди
Любомир Хромиш робел у „Истри” перше у конструктивним бироу, а вец з технїчарами обишол шицки погони, упознац ше зоз цалим процесом продукциї арматурох. На концу випадло же єден час робел у лївальнї, а у тот час ше правела нова „Истра” на брегу, и дали му преселїц до нового погону машини и шицко цо було потребне. И там го поставели за управнїка роботних заєднїцох шицких погонох у фабрики, та мал под собу 300 людзох. Указала ше можлївосц усовершовац ше, та наш собешеднїк зоз дзевецерима колеґами зоз роботи, и стипендиями на Висшей технїчней школи у Суботици, з дзеку и лєгкосцу закончел два роки за машинского инжинєра.
Най шицко будзе як треба
– Кед зме ше врацели до „Истри”, бул сом штири роки на чолє орґанизациї здруженей роботи, вони теди уведзени, и досц добре нам то ишло, алє нє було економистох, лєм єден рахунководитель, та зме нє мали таки економски ефекти як други вельки кулски фабрики. Знова ше указало же мож з роботного одношеня пойсц студирац до Суботици на Економски факултет, та ше и я зоз даскельо колеґами-руководителями уписал. На преподаваня зме ходзели и до Суботици, и до Нового Саду. Абсолвовал сом о два роки, алє нє дипломовал нїґда, бо ме тото познєйше уж нє интересовало. Теди зме и хижу правели, та було вельо конченя, а вишол ми мандат, та сом пошол за шефа до технїчно-технолоґийного пририхтованя. Там ми було лєгчейше робиц, бо сом мал менєй людзох, лєм технолоґох. Надумали зме у фабрики оформиц єден погон у єдней велькей гали дзе були лєм даскельо преси. Глєдали най и тото реконструуєм и добудовали зме ю, и нови машини ше уводзели, автомати за струганє, нємецки, руски и вєдно зме мали 21 рижни автомат. И я то мал шицко орґанизовац. Уведли зме и зогриванє на олєй до гали, и на тих автоматох ше правело часци за монтиранє, а єдна линия була за монтажу горнїх часцох и ище за готови продукти… Так ше звекшал и асортиман истрових продуктох. Правели зме водоводну, парну и санитарну арматуру, винску, пивску, за ладї, за купальнї, водовод, и то зоз месинґу и бронзи – шицко добре памета наш собешеднїк.
Пре роботу вельо путовал
– Фабрика ме часто посилала на сайми до иножемства, дзе сом набавял машини, та сом бул у Нємецкей у Дизелдорфу два раз по 10 днї, бул сом на Сайму технїки 10 днї у Гановеру, вец у Келну, у Леверкузену дзе Баєрова фабрика, у Франкфуркту, Минхену… Службено сом ишол и до Венециї и Милана, дзе сом за фабрику купел єден автоматски електрични пец котри у жеми. Вец сом бул и по фахових конґресох у нашей дакедишнєй жеми – у Подравскей Слатини у Словениї, у Варни у Болгарскей, у Бечу и Ґрацу було нас на стотки и отадз, и од вшадзи. У Москви сом бул 10 днї куповац автомати. Службено сом бул и у Вияви у Словацкей, у фабрики истей як и „Истра”, вец сом з нашей фабрики водзел 50 людзох до Кракова тиж до фабрики як и наша у Польскей – красни памятки чува Хромишов як вшадзи зберал знаня и приношел их до своєй фабрики. Здогаднул ше и же раз бул у Кремлю у Театру, а кед пошол до Москви, та два раз за 10 днї бул у Большим театру, а сами Руси єден рок чекаю достац карту.
Гоч випатра нєскромно, надпомнул же го шицки почитовали, бо вше патрел же би було добре и роботнїком, и фабрики, тє. же би було роботи, бо ше на норму робело, же би нє було шкарту итд… Прето го роботнїки раз вибрали и за руководителя гоч анї нє конкуровал за тото место, алє го прето мушел прилапиц.
Роботни роки прелєцели, та Любомир зоз того нового погону котри ушорел и опремел 1990. року пошол и до заслуженей пензиї. Нажаль, нєшка Фабрика арматурох „Истра” у Кули вецей нє иснує, прелїґли ю занавше нови обставини и приватизациї после дватисячитого року.
Добре му ишло и у приватним живоце
У Кули дзе робел, наш собешеднїк 1959. року вибрал и животну сопутнїцу Стоянку. Достали квартель у теди єдиним квартельним будинку у центру Кули дзе нєшка „Идеа”.
– Уж зме мали и купальнї, док индзей у городу нє було, а кед сом видзел як ше супруга над кадзу трапи док райбе на рукох, або сом знал и як то робела моя мац, нє роздумовал сом анї кус кед сом на сайму видзел перши райбачки. Гоч була драга, та Стоя кус дудрала, алє кед першираз вирайбала… – здогадує ше Любомир. На сайму у Беоґрадзе замерковал и перши шведски термоакумулацийни пеци котри ше ище анї нє правело у нас. Любомир го купел тиж медзи першима, а од нього препатрел и др Янїч хтори робел з нїм у фабрики, а по тамадз анї нє знал же таке єст. Вони двоме мали и перши авта „фичи” у Кули, а Любомир пред тим и моторку з єдним пайташом. Здогаднул ше як на „фичи” препутовали з фамелию велї драги…
Хромишовим ше народзели и два дзивчата – Златка и Наташа. Обидва закончели за медицински шестри, Златка швижо у пензиї, та ше тераз стара о оцови котри, нажаль, пред пол рока остал без своєй милей супруги з котру, як шведочи, прежили велї красни роки и були барз вязани. Поздогадовал ше и на красни приватни путованя зоз свою фамелию од Италиї по Словацку, дзе вєдно зоз шовґром Святком Надьовим и шестру Меланку, мали вельо приятельох Русинох з хторима ше дружели и взаємно нащивйовали. Похвалєл нам Любомир свою супругу же так добре научела по руски, як у тот час шицки керестурски нєвести, же и у тих жемох як Словацка и Польска, по руски бешедовала. Розуми ше же и дзивчата по руски научели перше дома у Кули, а поготов у баби у Керестуре, дзе ше, як гвари Златка, дзечнє ходзело служиц и нє могло иншак бешедовац.
Гоч нєшка барз ожалосцени без супруги, цеши ше Любомир и у штверих унукох, Даркови, Санї, Сашки и Сашови хтори уж маю свойо фамелиї, та и же шицки закончели факултети, та робя чи у сфери технїчних наукох, чи фармациї, а поготов у троїх праунукох. Подзековни є же го и здравє ище досц добре служи, же му Бог дал таки длуги вик и животни, а як пофрантовал на концу, и пензионерски, скоро уж таки длуги як бул и роботни.
Зоз „Истровей” историї…
„Истра” була основана у старей Югославиї, власнїк бул Штолц, мала дас 80 роботнїкох и правела вельо артикли, алє мали сериї. По войни є национализована, и з часом преросла до найвекшей такей файти у Югославиї. У тим єй розвою и як руководитель и фаховец, вельо допринєсол и машински инжинєр и нєдипломовани економист Любомир Хромиш. У його чаше направена и нова фабрика на виходзе спрам Липару и мала 2000 роботнїкох, а медзи нїма дас 50 були и Керестурци котри робели у шицких єй погонох. Цикаве же єден кратши час „Истра” мала погон „ґлачари” и у Керестуре у дворе валалскей хижи.
Бул од снованя у кулским дружтве
Любомир Хромиш бул активни и у културним живоце рускей заєднїци. Од сновательней Скуптшини бул член кулского РКУД „Др Гавриїл Костельник” дзе постал член шпивацкей секциї у котрей дзечнє шпивал двацец роки, док нє пришла корона…
