У канадскей провинциї Саскачеван, у варошу Норт Батлфорд, Руснаци означели 20. рочнїцу свойого здруженя, хторе медзи собу наволали Руске дружтво.
На преслави, хтора отримана всоботу, 20. септембра, присутни були коло 250 особи, з найвекшей часци члени Дружтва, алє и госци з других канадских провинцийох – Алберти, Британскей Колумбиї и Манитоби, як и зоз Австралиї и Сербиї хтори були своїм у нащиви. Ювилейна преслава була и красна нагода отримац промоцию нєдавано видрукованей кнїжки „Саскачеван мой други дом – Панонски Руснаци на Kанадскей прериї”, хтору видало Саскачеванске дружтво и Новинско-видавательна установа „Руске слово”. Шицким спомнутим фамелийом у кнїжки, подаровани по єден прикладнїк.
На сход пришли и окреме привитани и госци зоз подприємствох и сервисних службох хтори найвецей помогли Руснацом достац роботу и мац материялну сиґурносц такой по приселєню, як цо – Собис, Модерн Джениториал, Батлфордски унион шпиталь, Бленд, Мейпл лиф, ҐЛМ, Ґ&Ц Асфалт, Волмарт и велї други. Дзепоєдни представнїки з тих орґанизацийох як – Анет МекҐаверн зоз Батлфордского Имиґрацийного центра, директор Католїцкей школскей дивизиї Кори Райдаут, Ґрейс и Рон Ланґ и Айна МекКюат и даєдни други, указали чесц зоз своїм присуством на преслави.
Привитни бешеди
Вельку чесц зоз своїм присуством окреме указала Кели Хотин, городоначальнїца Норт Батлфорду, хтора у винчованки медзи иншим визначела:
– Мам нагоду у мено Совиту привитац 20-рочнїцу Дружтва рускей култури. Крашнє видзиц у тей просториї вредносци заєднїци, приятельство, моцну роботну етику и очуванє язика и култури. Тото збуванє означела и промоция кнїжки „Саскачеван мой други дом”. Вона представя мемоари руских фамелийох у Канади нєшка, документує и чува историю през рецепти, приповедки, язик и фотоґрафиї. Жадаме Дружтву рускей култури и жительом нашого города ище вельо роки успиху и заєднїцки традициї. Винчуєме 20-рочнїцу.
Предстанїца нєпрофитней орґанизациї СаскКалчр, (Саскачеванска култура) Томасин Плейфорд, похвалєла орґанизаторох означованя 20. рочнїци и визначела материялну потримовку дату орґанизацийом хтори пестую свою културну традицию и мултикултуралносц. Позитивно ше виражела о вецейрочней роботи Дружтва и видатей кнїжки, за хтору попри порядних финансийних средствох по проєктох, Дружтву додзелєни и наменски.
Єден зоз сновательох Саскачеванского дружтва рускей култури и одвичательни редактор кнїжки „Саскачеван мой други дом”, Любомир Медєши, на тим сходзе бешедовал о снованю, цильох, потреби и оправданосци постояня Дружтва. Медзи иншим вон гварел:
– Пред 20 роками кед ше ґрупа руских фамелийох зишла у Саскатуну же би основала Дружтво рускей култури, циль бул пестованє високого културного стандарду своїх предкох зоз Европи. Нортбатлфордски парох Янко Колошняї уложел свойо орґанизацийни способносци позберац людзох, саскатунски парох Владимир Мудри отворел свой парохийни дом за сход, а Михайло Мудри ше прилапел буц перши предсидатель. През обсяжну дискусию формовани два розумни вимоги – виражиц свойо руске походзенє и манифестовац припадносц ґу Саскачевану… Коруна континуованей роботи то и тота троязична кнїжка под назву „Саскачеван мой други дом: Панонски Руснаци на Канадскей прериї”. Ми, Руснаци у Саскачевану, од самого початку були прилапени и потримани од Провинциї (финансийно од Саскачеванскей култури), а окреме з боку города Норт Батлфорда, його економска и услужна заєднїца. Ту зме як дома и зато нашу кнїжку и наволуєме Саскачеван наш други дом.
Орґанизаторка проєкта, и терашня порушуюца моц роботи Дружтва, Maрина Колошняї бешедовала о своїх поривох хтори ше преточели до єй порушуюцей инициятиви, а потим и до реализованя проєкта:
– Пре нєшкайши дзень вредзело вецей як 15 роки волонтирац за нашу заєднїцу. За тоти прешли роки, за наш кажди сход у чиїм сом орґанизованю участвовала, найвекша мотивация ми були мойо дзеци, окреме док були мали. Єдни з їх найкрасших памяткох зоз дзецинства запаметани праве зоз тих сходох. Пре тот нєшкайши дзень вредзело 5 роки зазберовац информациї, прекладац тексти, уложиц громаду часу же би кнїжка „Саскачеван мой други дом” була праве ту нєшка опрез нас. Идея була моя, алє без шицких вас спомнутих у кнїжки и без помоци – Йозефини Дервишевич, Меланиї Попович, Ивани Маґоч, Ксениї Сопка и Вероники Шайтош, остала би завше лєм идея. Вельку заслугу за финализованє кнїжки ма одвичательни редактор Любомир Медєши, як и сотруднїки з Новинско-видавательней установи „Руске слово”: директор Борис Варґа, Блаженка Хома Цветкович и Мария Гудак. Шицки зме робели з дзеку, без пенєжного хасну, бо думам же тото найдрагоцинше у живоце, як цо то наприклад час, любов або пожертвовносц, нє мож наплациц анї заплациц, найлєпше го подаровац.
Марина Колошняї ище додала же єй плаца єдного дня придзе, а вона ю задумує так: „Задумуєм єдну младу особу, здабе ми дакус на мойого сина. У глєданю свойого идентитета, дочул же дзешка постої якашик кнїжка, записи о Панонских Руснацох. Пришол ю поглєдац до городскей библиотеки чи нє будзе мац щесца дознац дацо вецей о своїх. Нашол ю. Можем задумац його щесце. Як обрацал боки и дознал же одказ ше його предки приселєли праве ту до Саскачевану, и як чежко гладкали драгу же би тоти цо приходза после нїх могли шлєбодно крачац. Дознал же як ше його чукун, чукун баба, вєдно зоз другима приселєнцами, намагала очувац цошка свойо – свой мацерински язик, културу, традицию, обичаї нашлїдзени од родичох, бабох, прабабох, преношени з ґенерациї на ґенерацию. Дознал же пред вельо роками основана єдна заєднїца чийо ше члени роками тримали вєдно, спомагали ше, радовали, преславяли, бановали. И попри шицкого, важне му було же дознал од хторого дїда нашлїдзел механїчарску схопносц. Отадз тераз знал кадзи ма рушиц.”
Припознаня заслужним и програма младих
На шветочней програми виражене щире подзекованє численим членом Дружтва, хтори през прейдзени двацец роки добродзечнє укладали свой труд и час на общи хасени и замерковани резултати. Спомнути були тоти хтори найвецей помагали новоприселєним, понеже им теди потримовка була и найпотребнєйша. У таким анґажованю указали ше понайвецей паноцец Янко Колошняї, Олена Перепелюк, Йоаким Фа, Весна Фа, Мария Фа, Дюри Новта, Деян Надь и дзепоєдни други. З оглядом на ювилей, писмене припознанє додзелєне сновательом Дружтва, паноцови Янкови
Колошняйови и Любомирови Медєшови, першому предсидательови Михайлови Мудрийови, першей учительки ученя руского язика у Саскатунє Маї Мудри, а у Норт Батлфорду Любици Павлович и Весни Фа.
Музично-танєчна програма припадла младим. Дзеци зоз фамелийох –Дюкич, Данкан, Маґоч, Сеґеди, Сопка, Фа и Убдике, облєчени до руского народного облєчива одтанцовали даскельо танци, и виволали при публики моцни емоциї, з оглядом на їх возрост и ентузиязм. Танєчнїкох за наступ порихтала Ивана Маґоч. Школяр висших класох, Лука Гефиц, соло грал и на синтисайзеру, а штредньошколци Михаел и Софиа, брат и шестра Тиркайлово, одграли штири композициї на гушльох. Лара Колошняї вирецитовал писню „Дом” Ксениї Сопка.
Шпиванку „Водица” одшпивал паноцец Янко Колошняї, сам зложел композицию, а на слова паноца Йоакима Раца. Конферанса и привитни бешеди були по руски и по анґлийски.
Богату вечеру пририхтали члени Дружтва, а велї ґаздинї принєсли рижнородни колачи и торти. Затанцовало ше, а бешедом медзи познатима нє було конца, бо ше на таки вельки сход нє мож часто зисц.