Нєшка цалком нормалне же би жена ношела пилотску, воєну або полицийну униформу, пиштоль за пасом и значку зоз своїм меном. Пред двома децениями то було наисце ридкосц, и нє було вельо дзивки, та и жени котри ше одшмелєли и опробовали у даєдних занїманьох дзе „паную” хлопски правила. Олеся Кнежевич, теди ище Шантова, одшмелєла ше и вошла до швета погранїчней полициї. Нїґда нє побановала.
Олеся уж седемнац роки чува гранїцу нашей жеми. Велї роки робела як погранїчна полицайка на гранїчним преходзе зоз Горватску у Бачкей Паланки, а нєшка роби на защити ричней гранїци у Новим Садзе на Дунаю.
– Мушим припознац же сом нє шнїла о тим же єдного дня постанєм полицайка, окреме сом нє роздумовала о погранїчней полициї, алє ше шицко якош так у моїм живоце понамесцало. Нєшка ми мило же робим праве тото, и то найважнєйше – гвари Олеся.
После законченей Ґимназиї у Руским Керестуре, наша собешеднїца ше уписала на Учительски факултет у Зомборе, алє ю баржей прицагнул живот у векшим городзе, у Новим Садзе.
– Пошвидко сом место одходу на преподаваня на факултет, почала одходзиц на роботу и то до казина як шанкерка. З оглядом на файту роботи и клиєнтелу котра там приходзела, можем повесц же сом барз добре зарабяла – памета Олеся.
МАЦ ПАТРЕЛА КУС ДАЛЄЙ
Олесйова мац, Ґеновева Шанта, теди учителька у коцурскей Основней школи, а нєшка у пензиї, нїяк нє могла прилапиц же єй дзивка нє роздумує ширше о будучносци, и добре знала же робота у казину нє тото цо ю може ущесциц за цали живот. На красни способ ю пробовала одгвариц од тей роботи.
– Кед ми мац гварела же обявени конкурс за Першу женску класу погранїчней полициї, и кед ше ми опитала же чи бим ше нє сцела приявиц, я ше лєм нашмеяла. Таке дацо ми нє було анї на концу розума, була сом у фазону – яка полиция, ша я ту зарабям озбильни пенєж, ношим маркировану ґардеробу и мнє и там дзе сом – одлично. Алє, мац була упарта и на концу ше ми опитала же чи вона може позберац папери место мнє и приявиц ме. Я нє барз дзбала, думала сом себе, ша най збера, наисце сом думала же з того нє будзе нїч.
Так сом була приявена, а после одредзеного часу, кед сом уж и забула на тот конкурс, сцигло ми обвисценє же ше мам явиц до єдней полицийней станїци. Роздумовала сом же чи пойдзем чи нє, алє цошка ше у мнє ламало и нагнало ме на тот крочай – гвари Олеся.
ЯК НЄБО И ЖЕМ
– Паметам дзень кед сом до Беоґраду мушела пойсц на психофизични тести, бо сом теди з казина вишла на 4 годзин рано, а на 5 рушал автобус. Анї нєшка нє знам як сом ше нашла у автобусу, а нє пошла дому лєгнуц спац – здогадує ше Олеся на тот период у єй живоце. Гоч була нєвиспана, шицки тести прешла без проблему, а кед почала обука, помали прилапйовала ситуацию у хторей ше нашла.
– Почало ми буц интересантне, алє дакус и чудне же ми ше живот у даскелїх тижньох цалком пременєл. Теди, док сом робела у казину, була сом у ситуациї же нє знам дзе потрошиц пенєж заробени у казину, а пошвидко сом ше нашла у ситуациї же сом нє мала за найосновнєйши потреби. Та заш лєм, анї у єдней хвильки сом нє побановала же сом праве тоту драгу вибрала – гвари Олеся.
По законченю обуки, кед почала робиц, теди ище були обачлїви розлики котри ше правело медзи жену и хлопом у полициї, алє ше после скоро двох деценийох ситуация злєпшала и тераз лєм дзепоєдним людзом нєзвичайне кед на гранїци видза Олесю у униформи и з наоружаньом.
РОЗДУМУЄМ О ВЛАСНИХ КОРЕНЬОХ
Вше векша заступеносц женох у „хлопских” занїманьох и медийна пропаґанда женох у войску, авияциї и полициї, допринєсла тому же би ше и жени котри робя таки роботи нє чувствовали як кед би робели „хлопску”, алє свою роботу. Околїско и Олесйова фамелия ше давно звикли на єй роботу и таки животни темпо, и лєм дакеди давно синово товарише з любопитлївосцу патрели на Душанову маму котра полицайка.
– Моя робота як и кажда друга, нє доживюєм ю як дацо окремне, гоч сом замерковала же Душаново товарише зачудовано патрели на мнє як на його мацер котра коло пасу ноши пиштоль, значку и строгу униформу, алє швидко ше и вони звикли на мнє. Моя робота вельо раз зна буц и стресна, нїґда нє знам же як ми будзе випатрац роботни дзень, чи ше случи дацо цо ме нєсподзива, лєбо дацо нєприємне, алє мойо правило таке же роботу нє приношим дому и накадзи зоблєчем униформу, я мац хтора ше стара о свойому синови, жена хтора попиє кафу зоз товаришку, дзивка хтора обидзе мацер и подобне. Случело ше же ме после ноцней змени додня рано дочекал син и вец зме вєдно учели писньочки за школу, ришовали домашнї задатки, або кед бул ище менши, бавели зме ше зоз авточками. Мнє то нїч нє падало чежко, и дакеди анї сама нє знам цо ми давало тельо моци – гвари Олеся.
Єй син Душан дава єй потримовку же би лєгчейше пребродзела шицки бриґи зоз котрима ше стрета, а Олеся з вельку радосцу патри на свою малу фамелию и цеши ше з успихами котри єй син зазначує. Вон од септембра почнє ходзиц до стреднєй школи у Новим Садзе, та то на єден способ будзе нова обласц у їх живоце. Олеся ма нови идеї як збогациц свой особни живот.
– Уж зме 14 роки сами, так зме орґанизовали свой живот як нам одвитовало, а тераз, кед вон уж дакус старши, я мам вецей часу за себе и можебуц бим ше любела активовац и у рускей култури. З роками, чловек постава вше свидомши своїх кореньох, култури и традициї народу котрому припада, та бим любела дац часточку себе и у тей обласци – гвари наша собешеднїца.
ПРЕДЛУЖЕЛА З НАУКУ
Понеже трима же образованє барз важне за напредованє у живоце и у кариєри, пред двома роками Олеся ше уписала на Правни факултет и хвильково є на трецим року студийох котри закончує паралелно з роботу.
– У моєй роботи єст простору за напредованє, а попри упартосци и закладаня, образованє єдно з основних условийох за квалитетнєйши живот. Тераз робим у Новим Садзе на ричним транспорту при Дунаю, а то вязане за гранїцу понеже ше робя ревизиї ладьох и наших и странских. Тота робота интересантна, окреме спомнута обласц, бо сом порихтана вше учиц дацо нове, а найважнєйше же тото и любим – прешвечена Олеся.
НЄ МАЛА ОПАСНИ СИТУАЦИЇ
Так як цо и сама спомла, Олесйова робота погранїчней полицайки зна буц стресна и привесц, нє лєм ю, алє и полицию до нєприємней ситуациї. Вона, на щесце, под час своєй кариєри нє мала „опасни” ситуациї, напроцив, робота єй оможлївела же би упознала велїх добрих людзох. Кажди нови дзень на роботи динамични и вше ма чувство велькей одвичательносци же чува гранїци своєй жеми.