Церква то заєднїца вирних собрана у Христово мено под єдним епископом, на єдним месце же би преславойвовала безкревну жертву, т.є. Еухаристию. Церква то Цело Христово, дзе сам Христос глава церкви, а вирнїки то други часци цела.
Тото мистичне єдинство медзи Христом и вирнїками символизує нєрозлучуюцу повязаносц медзи Богом и людзми, дзе Церква предлуженє Христовей присутносци на жеми. Вирнїк ше през Божествену Литурґию, през Святи тайни и молитву зєдинює зоз Христом и участвую у божеским живоце и благодати Божей.
Так би Церкву требало похопиц и на таки способ жиц Евангелиє Христово. Спатраци и упознаваюци, як парох, нашу грекокатолїцку парохию верховних апостолох Петра и Павла у Новим Садзе, за тот кратки час дїлованя у нєй можем заключиц же людзе жадни Бога. Парохиялна заєднїца барз специфична. Парохия у вельким варошу и околних пригородских местох, єст вельо людзох, вельо мишани малженства, єст грекокатолїкох Руснацох и грекокатолїкох Українцох, варош студентски и до ньго ше злїва вельке число младих зоз наших других местох. Людзе школовани. Єст вельо мишани малженства, а то нас нєминовно рапидно водзи до траценя нашого вирского и националного идентитету. До церкви, на молитву ходза з векшей часци старши людзе. Младих єст, алє могло би буц и вецей. Озда, як нас история научує, и тоти млади док буду стари, та буду баржей ходзиц до церкви. Парохия досц традицийна, тоти цо вирни, наисце су зожити зоз церкву так як би то и требало буц.
Яку стратеґию усвоїц же би млади почали баржей ходзиц до церкви? Млади глєдаю, жадни су Бога, та им прето мушиме понукац змисти хтори их прицагню до церкви. Змисти хтори даю одвити на їх питаня, хтори буду превозиходзиц класичне богослуженє. Научиц младих жиц виру и Eвангелиє у швеце.
У Церкви нєшкайшого часу вше яснєйше препознаваме тоту хвильку же вирнїк лаїк нє лєм „помоцнїк” пароха, алє треба же би бул полноправни учашнїк у парохиялней заєднїци. Церква нє шме буц заварта. Церква нє шме будз лєм простор дзе ше окончує богослуженя, алє живе заєднїцтво вири, любови и дїлованя. По кресценю, кажди чловек постава активни член Церкви и поволани є одкриц и пренайсц свойо место у парохиялней заєднїци. У Церкви ше тото християнске поволанє може жиц на вельо способи: у молитви, у служеню, у духовним роснуцу, виховйованю у каритативним дїлованю… Тоти шицки активносци то нє лєм „робота” вирних, алє, насампредз, дїла любови хтори конкретно маю задаток створиц климу заєднїцтва у парохиї. Заєднїцтва хторе будує Церкву. Церква би требала буц заєднїца хтора отворена и блїзка шицким, же би християнє зоз своїм животом шведочели Христа хторого достали у Церкви. Же би лаїк превжал инициятиву, шмело нависцовал виру Христову. Участвованє у Церкви, у богослуженьох и парохиялних активносцох то нє обовязка, алє нагода же бизме одкрили свойо дари цо зме достали од Бога, же бизме росли у вири и поставали на даяки способ мост медзи олтаром и вонкашнїм шветом. Кед вирнїки жию виру автентично, з любову и одвичательносцу, теди парохия постава жива заєднїца хтора шведочи Христа воскреснутого. То би бул даяки парохов длугорочни общи циль за будованє духовносци у новосадскей парохиї.
Пре мишани малженства и нєдостаточну поученосц и катехизацию маме досц видлїви проблем медзи вирнима же нє знаме свой власни вирски идентитет. Кому припадаме? Хто зме? Хто нам поглавар? Яка розлика медзи нашу грекокатолїцку виру и другима вирами? Польо екуменизму барз широке у Новим Садзе, та важне знац же хто зме и цо зме. Треба поучовац парохиянох, и младих и старих.
Тото цо вельке виволанє у нєшкайшим швеце вирним то бешедовац о гриху, прето же ше рушаме у швеце „безгришносци”, у швеце дзе ше грих чежко чувствує. Прето людзом треба пребудзиц чувство за добро и зло, пребудзиц совисц, а то нє лєгки процес. Людзе нєшка залюбени до шлєбоди и кажди закон и норму доживюю як огранїченє шлєбоди. Шлєбода и любов то два найглїбши квалитети хтори до нас усадзел Господь Бог. Нєт любови без шлєбоди. А Бог то любов. „Хто роби грих, тот раб гриха.” (Йо 8,34). Грих забива шлєбоду, а без шлєбоди чловек и без любови. Грих навязує на себе, постава єдини важни… чловек хтори ше гриху препущує пада вше глїбше до ньго, глєда уживанє у нїм. Зоз грихом ше траци шлєбоду и любов, а лєм чловек шлєбодни и полни зоз любову може буц щешлїви. То вам як слана вода…можеш ю пиц, алє ци нє загаши смияд.
Вирнїк треба же би то спознал. Вец похопи и чом важне ходзиц на Службу Божу, споведац ше, участвовац у парохиялней заєднїци активно и ношиц живого Христа медзи людзох.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.