Виквитла у Руским Керестуре ище єдна, 64. „Червена ружаˮ. През два вечари и єдно пополаднє прешлого викенду ше зишла у дворе керестурскей школи скоро шицка родзина, од наймладших по найвитирвалших актерох нашей аматерскей култури – шпивачох, танєчнїкох, гудацох, текстописательох и композиторох. Хвиля потримала и у наисце приємним амбиєнту и атмосфери вельочислена публика ознова мала нагоду уживац у тим найкрасшим цо нєшка маме, кед слово о традицийней и популарней шпиванки, музики и танцу.
Основни упечаток з першого фестивалского вечара, кед отримани змаганя за найкрасши дзивоцки и леґиньски глас, за найлєпшу нову забавну композицию по руски и ґу тому ревия нєзабутних класикох Якима Сивча, Поети нотох, єдного од зачатнїкох „Червеней ружиˮ нашей популарней шпиванки, же анї єдна нота, анї єден такт, анї єдна минутка нє були звишок лєм же би ше пополнєло програму и розцагнул час.
Нови вокални таланти маме, а о побиднїкох одлучовало, насампредз, чи сензибилитету и сентименту интерпретаторох одвитовали шпиванки з хторима вишли пред публику. Уж роками зреє, дораста, формує ше плеяда нових авторох новей рускей шпиванки – текстописательох и композиторох, и ґу тому интерпретаторох. Вєдно з професийнима аранжманами еминентних и преискусних музичарох, пияткови вечар наисце припаднул праве им. Ревиялни мини-концерт, хтори шлєбодно могло наволац Гвизди шпиваю Сивча, лєм подцагнул упечаток.
Найрадоснєйша часц „Ружиˮ, дзецинске „Червене пупчеˮ, попри вше нових учашнїкох хтори єдного дня озда буду шпивац за чобольов и кошарку, а вецка, можебуц, на „Ружовей заградкиˮ и на самей „Ружиˮ, и того року допринєсла сучасному репертоару дзецинскей шпиванки по руски, хтору перше пошпивкує будуца публика „Червеней ружиˮ.
Кед слово о наймасовнєйшей подїї на Фестивалу, ревиялним вечару „Одгуки ровнїниˮ, його сущносц найлєпше описана у констатациї з нашого звиту – шицки руски културно-уметнїцки дружтва, без огляду чи су вельки чи мали, з цалу свою моцу и нєупитну сцелосцу пестую и чуваю руски традицийни фолклор и шпиванку. Почитованє им шицким, а на чесц и „Червеней ружиˮ, з яку дзеку приходза на тот наш найвекши и найдлуговичнєйши Фестивал.
Розуми ше, нє квитню ружи у каждим нашим дружтве и валалє и мож обачиц же даґдзе анї кус нє лєгко отримац енерґию и ентузиязем, же моци скоро вичерпани. Алє, найважнєйше же єст медзисобней потримовки, компалованя и цимбореня медзи дружтвами, дзе нашо аматере єдни другим шпиваю у хорох, дзе ше гудаци сходза и провадза шпивачох зоз сушедного места… Вєдно вше мож вецей як сам, а на манифестацийох як „Червена ружаˮ найлєпше видно же у рускей аматерскей култури, кед прикро, нїхто нє останє забути.