Шветкуєме славну подїю Историї спашеня – Рождество Господа нашого Исуса Христа. Порихтани, ми ше нєшка радуєме, бо ше сполнєли тисячрочни жаданя стaрозавитних праведнїкох и библийни пророцтва. Зоз нашима литурґийнима гимнами и крачунскима колядами ми ше злучуєме зоз ангелским славословийом, котре нависцело народзенє Спасителя: Слава на висотох Богу, а на жеми мир людзом, котрих вон люби! (Лк. 2, 14). Ми з радосцу приходзиме до наших храмох же бизме преславйовали приход Того, Котри ошлєбодзи швет од рабства гриха и цмоти шмерци.
Того дня Син Божи приходзи ґу нам як нємовлятко же би ше населєл до яшелькох нашого шерца, до наших фамилийних домох же би пребувал з нами як Емануил – „Бог з нами”. Шветкуюци подїю Воплоценя Споконвичного Слова, уж вецей як два тисячи роки, християнє доживюю вельку духовну радосц. Чудо и сила християнскей вири у тим же ше нам подїя Христового Рождества дарує и нєшка у своєй полноти, як и пред два тисячи роками. „Христос раждаєтся” и постава подобни нам, же би и нас до Себе уподобел. Родзенє Христово ше на жеми стаємно збува у тих, котри перше одкриваю за себе Христа. А з часом, понеже постава християн, чловек през цали свой живот поволани „дойсц до мири подполного зросту полноти Христовей” (Еф 4,13). Таке нукашнє Рождество Христово – у яшелькох людского шерца – ма правдиве дїлотворне значенє за каждого з нас. „Христос раждаєтся” – и дарує швету надїю. Вон потвердзує же маме надїю до Кого ше наздавац. Господ вше готови присц до помоци. Важне лєм освидомиц ше же ми маме потребу за Спасительом и пущиц Го до свойого живота.
Християнска надїя нє виключує церпеня, спокуси и почежкосци того швета. Рождество Христово – то нє лєм радосц припатраня на ошмихнуте Боже Дзецко у яшелькох, Котрому ше кланяю мудерци и служа ангели. То тиж и сцеканє Святей Фамилиї до цудзини и страх од намаганя Ирода забиц Исуса. „Христос раждаєтся” – Вон приходзи з нєбесних висотох до жемскей долїни смутку и церпеня же би утар нашо слизи, же би виздравел душевни и тїлесни рани, „принєсол благу вистку худобним, вилїчел тих зоз сокрушеним шерцом, преглашел нєвольним шлєбоду, же би зараброваним одкрил очи, преглашел рок Господнєй благосци, дзень плаценя нашого Бога, приходзи поцешиц шицких зармуцених, розвешелїц забриґованих” (Ис 61, 1-3). Нєспознати, нєдоступни и нєстворени Бог прима чловеческу природу же би бул зоз своїм жемским створеньом, воплоцує ше же би ше зєдинєл зоз чловечеством, упокорює ше же би подзелєл його боль, загашел смияд за спашеньом.
Чеснота християнскей надїї, о котрей нас Церква поволує на роздумованє, а котра так барз потребна сучасному чловекови, нас може и знєохоциц, замерковююци коло себе илузорни блїск аморалносци, погубеносци, зрадлївосци, спреводзки и других порокох, котри, видзи ше, цалком прелїґли наш швет. У тих нєлєгких обставинох най нам буду поучуюци лекциї надїї зоз историї спашеня. Наш християнски оптимизем най черпа порив у Господу Исусови Христови (1 Тим 1,1) нє лєм у розпятому и умартому, алє и воскреснутому и преславеному. Запаметайме же зло насправди уж победзене з воскреснутим Христом,
а символ тей побиди праве Хрест Гологофти. Прето
наша радосц, од народзеня Божого Дзецка, змоцнює радосц, котру принєсол воскреснути Господ. И до нас през тисячрочє одгукує глас Господнього ангела:
„Нє бойце ше, бо вам я нависцуєм вельку радосц,
а то будзе и радосц шицких народох: нєшка ше вам народзел у Давидовим месту Спаситель, а Вон –
Христос Господ” (Лк 2, 10-11).
Примце найщирши привит и винчованки з нагоди крачунских шветох! Най швето Рождества Христового змоцнї нашу християнску надїю! Радосц и шветло крачунскей гвизди най ошвици нашо души и шерца зоз шветлом Христовим. През тоти днї ше постарайме же би кажде шерцо дотхла радосц Рождества Христового: здогаднїме ше на тих, котри далєко од нас: дїйствено, морално и молитвено потримуйме хорих, смутних, знємирених и зармуцених. Дошлєбодзме же би Цар Швета керовал зоз нашима словами, дїлами и думками, виявююци прейґ нас свойо нєвичерпни щедросци Божественей любови, милосци и правди!
ХРИСТОС РАЖДАЄТСЯ! – СЛАВИТЕ ЄГО!