Язик основа идентитету. Дзецко треба же би научело по руски бешедовац, писац и роздумовац на своїм язику. Лєм так, єдного дня будзе одвичательне же би по руски научело и свойо дзеци.
Мили родичи,
З уписованьом дзецка до оддзелєня на руским язику нє одлучуєце лєм о язику на хторим будзе настава – приношице одлуку о будучносци свойого дзецка, алє и о отриманю нашого язика, култури и идентитету.
Прецо то важне?
Сучасни можлївосци. Сербски и руски язик барз подобни, та преход з основней до штреднєй школи нє будзе представяц препреченє. З интернетом, технолоґию и штучну интелиґенцию, нєшкайши дзеци лєгко звладую шицки образовни виволаня.
Двоязичносц то предносц. Ученє и бешеда на двох язикох розвива и стимулує мозоґ, злєпшує паметанє, увагу и лоґичне роздумованє. Дзеци поставаю отворенши, креативнєйши и успишнєйши.
Ключ за розуменє славянских язикох. Кед знаю по руски, дзеци лєгчейше буду розумиц и учиц и други славянски язики цо може помогнуц у дальшей комуникациї, ученю и твореню нових нагодох.
Потримовка дежави. Образовна система у АП Войводини обезпечує учебнїки на меншинских язикох, та и по руски, як и стипендиї за школярох з нашей заєднїци. Тиж так, школи маю фахови кадер и орґанизую културни активносци як дополнююцу потримовку у ученю на мацеринским язику.
Будуци нагоди. Знанє руского язика отвера дзвери ґу дальшей едукациї, и вибору професиї, роботи у култури, медийох, просвити и дава нагоду же би дзецко єдного дня постало активни представитель свойого народу.
Познанє своїх кореньох. Дзецко хторе зна одкаль походзи, хторе зна о своєй култури, историї и обичайох – одраста з векшу сиґурносцу, самодовирийом и почитованьом ґу себе и ґу другим.
Язик основа идентитету. Дзецко треба же би научело по руски, бешедовац, писац и роздумовац на своїм язику. Лєм так, єдного дня будзе одвичательне же би по руски научело и свойо дзеци. Так ше предлужи традиция школованя и жица живота на двох язикох.
Одвичательносц ґу предком. Нашо предки пред скоро 300 роками пришли до тих крайох, и удало ше им зачувац наш язик, виру и културу, упрекосц шицким виволаньом. Дзекуюци їх моци и националней свидомосци – ми нєшка иснуєме як народ.
Длуство ґу будуцим ґенерацийом. Наша одвичательносц тото нашлїдство нє прервац, алє го пренєсц на дзеци – и вони маю право знац хто су и пре тото буц горди.
Нє важне кельо нас єст – алє кельо вредзиме. Велькосц єдного народу нє мера ше у числох, алє з любову и одвичательносцу ґу свойому язику, култури и идентитету.
Важне знац:
Школа место дзе ше учи, алє социялизация и розвой дзецка случую ше и звонка учальнї – през бависко, друженє и звонканаставни активносци. Мале число школярох у руских оддзелєньох нє препреченє за товаришства и розвой. Напроцив, дзецко у меншей ґрупи достава вецей уваги, сиґурносци и простору же би ше виражело, цо доприноши самодовирию и здравим социялним схопносцом.
Заключна думка:
Руски язик нашо националне богатство хторе помали щезує. Ми, родичи Руснаци, можебуц нє можеме зопрец войни, анї лєциц до вселени – алє можеме поробиц тото цо ше на нас стої: можеме формовац руске оддзелєнє и уписац до ньго свойо дзеци. З тим зачуваме язик, културу и мено нашого народу. То нашо право и наша одвичательносц.
То нє лєм образовни вибор – то вираз любови, почитованя и достоїнства.
Дайме своїм дзецом можлївосц бешедовац на своїм язику, розумиц свойо походзенє и чесно го ношиц през живот.
З почитованьом,
Оля Ґнип, родитель
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.