През викенд за нами на Петроварадинскей твердинї отримани музични фестивал Еґзит. Ювилейне, 25. по шоре виданє шветово познатого и наградзованого фестивалу, як тераз ствари стоя, можебуц було остатнє медзи мурисками и бастионами Твердинї, на локациї дзе є отримовани остатнї ферталь вика (!) и по хторей ше преславел. Можебуц остатнї у Сербиї такей яка є нєшка, сообщели орґанизаторе лєм даскельо днї пред початком ювилейного виданя Еґзиту хтори по скорейших наявох мал буц спектакуларни.
Прецо то так, односно як ше розвивала и як ше загашела *любовна стория* медзи Еґзитом и державу/власцу? У найкратшим, фестивал Еґзит хтори давного 2000. року настал як вираз бунту и вимоги младих же бизме после нєнормалних дзеведзешатих конєчно постали ушорене, гражданске дружтво и часц нормалного швета. Помали як ше часи и публика меняла, Еґзит прероснул до комерциялного и (полу)приватного подняца чий основни циль постала розвага, док ше активистични скарб зведол на бениґни теми з марґинох явного интересу. Фестивал наисце достал на квалитету, алє то плацене з велїма компромисами упитней принципиєлносци. Гоч як ше власци меняли, партнерство Еґзита з державу було стабилна вяза у хторей обидвом боком було добре – держава доставала рекламу, публицитет и рейтинґ як место одличней розваги и шлєбоди, док фестивал могол раховац на сиґурну и значну финансийну потримовку з буджету.
Медзитим, и ми, публика з того ужили доброго – за релативно розумни пенєж (комплет картох за Еґзит у промотивним периодзе и того року бул туньши як уходнїца на концерт даякого познатшого, алє просекового виводзача з реґиону), мали зме єдинствену нагоду на домашнїм терену патриц и слухац на стотки бенди з комплетного спектру популарней музики и ище вецей диджейох з шицких жанрох електорнїки. Нє рахуюци нулти, 100-дньови Еґзит, з рока на рок, през вкупно вецей як 100 фестивалски днї (надпоминам же Еґзит у своїх вчасних, покус анархичних дньох тирвал и по тидзень та и длужей, потим цали викенд док ше у остатнєй декади узвичаєл на штири вечари/ноци/рана) през бини на Твердинї дефиловали шветово мена – од рок ветеранох хтори творели историю рокенролу по актуални гвизди хтори владаю на стриминґох. Практично кажде цо дацо значи и вредзи дома и у реґиону наступал на Еґзиту, док рейв и техно култура прейґ того фестивалу на нашим просторе афирмовани по мейнстрим статус. Особнє, на Еґзиту сом наживо патрел на дзешатки бенди хтори за даскельо проценти еґзиташох култни, док прешвечлївей векшини їх обскурни мена нїч нє знача. Кеди и дзе би то могло, окрем на Еґзиту…
Тераз, з явну потримовку студентом и гражданским вимогом, Еґзит ше врацел жридлом и кореньом, а кохабитованє у цихосци закончене.
У нових обставинох и розвою ситуациї, вирна публика поволана на остатнї танєц на Твердинї, вєдно створиц памятки хтори ше нїґда нє забуду, на нєповторлїве заєднїцке искуство хторе ше вироятно нїґда вецей нє збудзе. Наисце и було нєповторлїве, нє лєм прето же було остатнє. У медзичаше, зявела ше информация же од шлїдуюцого року Еґзит будзе отримани у Єгипту, под пирамидами. Затераз нє найяснєйше чи слово о ище єдним новим фестивалу под Еґзитову фирму яки през остатнї роки тот бренд розошал насампредз по екс-югославянским реґиону, чи о правим Еґзиту, лєм убудуце у жеми фараонох. Анї нє важне.
Круг ше завар, гоч зме ознова на початку.