Старши читателє, най нє повем патраче ТВ програми, здогадую ше домашнєй сериї „Вецей од бависка” котра описовала збуванє у видуманим месце Ґрадини од 1931. до 1941. року у тедишнєй Кральовини Югославиї од часу велькей економскей кризи, по окупацию през призму двох фодбалских тимох „Граждански” и „Роботнїцки” котри.
Чом тото пишем? Зато же тото цо ше случує на спортских теренох, а окреме на трибинох постало вецей од бависка. Кулминовало на двох репрезентативних змаганьох – у кошарки и фодбалу. На Европским першенству у кошарки дзе наша репрезентация була перши фаворит за злато, и у квалификацийох за Шветово першенство у фодбалу. Почнєме з Риґу дзе Йокич, Боґданович и остаток екипи пришли у полней моци демонстровац силу и освоїц першенство. На концу нє було нїч, випадли зме од Финцох, а на трибинох набилдована екипа у чарних маїцох и качкетох була задлужена же би у Летонскей престолнїци контроловала и санкционовала публику. Скандировало ше: „Пумпай” и „Хто нє скака тот чаци”. Поєдинци з публики були бити и „упристоєни”, а репрезентация, место найвекшого успиху, дожила чежке пораженє. Резултат – пошол селектор Пешич, и приведзени нови котрому жичим шицко найлєпше.
Даскељо тижнї потим фодбалска репрезентация Сербиї бавели квалификацийне змаганє процив Анґлийцох на „Маракани” (стадиону „Райко Митич”). И ту, док Анґлийци понїжовали наших на терену, набилдована екипа, у чарних маїцох и зоз качкетами истей фарби дзелєли позауха шицким котри вигваряли нєприкладни слова. Интересантно же людзе препознали на „Маракани” тих истих цо по Риґи заводзели шор. После дебакла од Анґлийцох, предсидатељ Сербиї критиковал публику же допринєсла такей катастрофи, бо политику принєсли на трибини, и предложел же би ше квалификацийне змаганє процив Албаниї бавело у Лесковцу, „дзе будзе лєпша атмосфера”. Змаганє одбавене у Лесковцу пред 4.000 вибранима патрачами (хто их виберал и чи шицки мали членски карти владаюцих странкох – нє знам). Сербия страцела 1:0, алє заш лєм успих посцигнути, нє було нєприкладного скандираня. Окрем спонтаного „Пикси одлази” котре нє було предвидзене у репертоару вибраней публики. Резултат – пошол селектор Драґан Стойкович Пикси.
Источасно, по варошох Сербиї отримую ше протести процив блокадох котри ше нє розликую вельо од фодбалского змаганя у Лесковцу: вибрана и привежена публика, контроловане околїско зоз полицийним обезпеченьом. Резултат менєй важни, а нє требало би, бо од 1. новембра 2024. року, од кеди спадла стреха и смертельно страдали 16 особи, чежко покалїчена єдна млада жена, алє страдало и образованє, и дзелєни одкази тим цо потримали блокади. Прето же глєдаю одвичательносц. А єй и далєй нєт. Спорт исто єден зоз пошлїдкох, лєм же ту селекторе пошли. Можебуц би, конєчно, и питанє одвичательносци могло поставиц нашому селекторови живота у Сербиї.
У тим „спорту” виберанки терен на котрим ше укаже резултат. А то вецей од бависка.
Становиска висловени у тим тексту виключно авторово и нє вше одражую ушорйовацку политику новинох „Руске слово”.