Свойо красне дзецинство вяже за Скопє и Руски Керестур. Гвари же мал нагоду одрастац у здравим и красним окруженю, и барз є на тим подзековни
Бешеду почина о свойому оцови. А як би и нє, кед ше цеши же то бул познати руски фодбалер Владимир Рац, такволани Зебо. Ваня гвари же його оцец бул єден з двох Руснакох цо вообще бавели у першей фодбалскей лиґи. Праве кед його оцец бавел за македонски „Вардар” у Скопю, 1968. року, народзел ше Ваня. Жили у прекрасней часци Скопя, у блїзкосци гори Водно, бо ше теди цале Скопє обнавяло после велького трешеня жеми 1963. року. Ище вше памета дзепоєдни слики, бо там бивали по його пейц роки. Правда, памятки ше помишали, дацо запаметал зоз приповедкох, а дачого ше здогаднє кед опатра фотоґрафиї.
Медзитим, драга його оца фодбалера, та вец и цалу фамелию, одведла назад до Войводини, просто до Кули.
– Кулски „Гайдук” ше теди борел за преход до першей Лиґи. Прето оца волали же би им помогнул. Вон ше одлучел на тот крочай, бо му родичи жили у Руским Керестуре, та раховал же будзе мац хто чувац мале дзецко. Ту бавел рок, а купел квартель у Новим Садзе. Покля квартель нє бул збудовани, жил сом з бабу и дїдом у Керестуре – бешедує Ваня и додава же аж познєйше постал свидоми якого мал щесца же єдну часц дзецинства препровадзел на валалє.
У Керестуре научел добре бешедовац по руски, гоч го мишал зоз македонским. Родичи го уписали до оводи, а у найкрасших памяткох му остала вихователька Наталия Колєсарова.
Уж о рок, Рацова фамелия ше преселєла до Нового Саду. Ваня ше ознова нашол у новим штредку, требало звладац сербски язик и почац ходзиц до школи. Нови будинок до хторого ше уселєли бул на Лиману I, часци варошу хтора проєктована за красни фамелийни живот. У блїзкосци Дунай, желєнїдло, кей, Штранд… Попри тим, кед Ваньов оцец Владимир закончел фодбалску кариєру, почал робиц як тренер у ФК „Кабел”, хтори тиж ту блїзко, так же шицко цо му требало, було му „под носом”.
У своїх двацетих засновал фамелию
Ваня гвари же мал красну младосц, прежиту у цалком иншаких часох, кед важели иншаки дружтвени вредносци. Гоч му оцец Владимир вчас умар, у своїм 53. року живота, його мац Гелена му вше була на помоци, гоч и вона умарла пред дзешец роками. Зоз свою пару, Снежану, Ваня ше повинчал на 26 роки, и теди ше одселєли на Чардак, до Сримскей Каменїци. Там ше им народзели син и дзивка, а там и нєшка биваю.
Дзешка на початку дзеведзешатих рокох Ваня ше почал занїмац зоз нєрухомосцами. Дас осем-дзевец роки робел як аґент, припатрал ше, учел, записовал и „упивал” шицко цо важне. А часи були чежки и тарґовище нєрухомосцох нє було таке розвите як нєшка. Такой после бомбардованя Снежана и Ваня основали свою аґенцию за нєрухомосци и наволали ю „Мой дом”.
– Добре паметам тот период. Шицко було чудне и нєстварне. Мости були поваляни, ми бивали на Чардаку, а робота нам була у Новим Садзе. Нє знали зме як маме функционовац, та зме на скели преруцели авто до варошу же бизме роботу могли окончовац так як треба, а на скели зме ше врацали назад. Фирму требало розробиц, а напартосц у дружтве була барз велька – нє забул на почежкосци.
Кед ше огляднє, Ваня гвари же му два периоди у роботи були найчежши – перши бул кед розрабяли фирму, и лєм цо почали робиц так як цо задумали, пришол други период кед шицко стануло. То було пред пременку власци у держави, 2000. року. Пред тим, як памета, шейсц мешаци у держави шицко було у стаґнациї. Була барз велька спокуса робиц у тим периодзе.
Свою аґенцию тримаю як на дланї. Вона нєвелька, обидвойо робя у нєй, а попри нїх анґажовани ище лєм три, лєбо штири особи, кеди им кельо треба. Углавним предаваю хижи, лєбо секундарни квартелї, односно тоти цо ше находза у старших будинкох. Ридко кеди предаваю нови квартелї, бо нє можу ґарантовац купцом кеди квартель будзе готови. Прето ше опредзелєли будовац довириє з клиєнтами и дац им ключ до рукох, а нє предавац дацо за цо нє можу буц сиґурни кеди будзе вибудоване.
Вшадзи сцигнєш за пол годзини
– Нови Сад найкрасши город на швеце, по моїм думаню. Правда, успишно го губиме, та вон, нажаль, город у правим смислу – вельки гужви, вельо авта, мало паркинґи, нєплански ше роби, нєт желєни поверхносци… То тото цо подле. Алє, Нови Сад и далєй ма кей, Штранд, рику, Фрушку гору, цали є ровни, широки, вшадзи сцигнєш за пол годзини. Кед заджобнєш циркель на Булевар ошлєбодзеня, то штредок Нового Саду и шицко ци блїзко. Ма шицко цо треба дакому же би опущено жил у красним месце. Нови Сад пре тото прилаплїви и тим цо ше сцу доселїц ту, алє факт и же ше на каждим углє дацо будує и предлужує же нєшка людзе хтори купую квартелї, найчастейше вибераю Лимани, лєбо Нове населєнє, стари часци городу хтори плански направени, хтори маю паркинґи и желєни поверхносци. Нєшка, там дзе дакеди була хижа у хторей бивала єдна фамелия, зоз єдним автом, єст будинок у хторим двацец-трицец фамелиї, ище штерацец авта и тота гужва превелька. Гоч нови квартелї и красши на око, заш лєм ше баржей почитує стари часци городу – приповеда зоз богатого искуства у роботи зоз нєрухомосцами.
У самим варошу єст барз мало порти хтори людзе можу купиц и на нїх направиц хижу, бо ше будовательни зони барз помали ширя, дознаваме од Ваню. Остала лєм периферия – Ветерник, Футоґ, Лединци, Раковац…
– Найважнєйше кед купиш порту, то же биш знал же на тим месце у шлїдуюцих двацец, або и вецей рокох нє буду вибудовани комплекси будинкох. Же коло твойого обисца нє будзе направени будинок. Кед уложиш пенєж до новей порти и кед будуєш нову хижу, а то нєшка воообще нє мали пенєж, потребна ци, заш лєм, така файта сиґурносци – совитує на осторожносц.
Ваня и нєшка зна бешедовац по руски, гоч го нє бешедує часто. Лєм кед пойдзе до Керестура до родзинових, або, як ше то звичайно у живоце посклада, кед пойдзе на хованє. Кед ма шлєбодного часу, люби гонїц бициґлу.
На концу розгварки, Ваня Рац подзелєл з нами и єдно интересантне спатранє на терашню ситуацию з угла вецейрочного поднїмателя, хторе може буц дакому на хасен: – Нєшка пенєж найгорша ствар: кед го маш – патриш же би ши ше од нього ошлєбодзел, односно же биш себе охабел тельо кельо ци треба, а гевто же биш уложел, бо пенєж нєпреривно траци свою вредносц. Кажде хто ма звишок пенєжу, уклада го до дачого, а нєшка то праве нєрухомосци. Ниа, така ситуация – заключує розгварку Ваня Рац.