До Руского Керестура прешлого викенду злял ше на „Червену ружу” швет зоз шицких бокох нашого руского микрокосмосу. Чи як учашнїки хтори наступаю на бини, чи як дїяче у нашим явним живоце, чи просто як любителє и публика нашого найвекшого и найдлуговичнєйшого Фестивалу, Руснаци з обидвох бокох Дунаю, та и дальшей дияспори, два вечари и єдно горуце пополаднє виполнєли престрани двор керестурскей школи.
Кед ше бешедує о „Ружи”, скоро як и кед слово о политики и о фодбалу, кажде ма свойо думанє. Чи була лєпша, чи слабша як влонї, чи є моцнєйша нєшка, чи во время оно док зме були младши, чи досц два, чи нєобходни и треци дзень же би ше указало шицко цо нашо аматере способни до рока витвориц и посцигнуц… Алє, вше ше якошик викришталюю и поєдинєчни импресиї, хтори ше злєю до общого упечатку. Так и тераз.
Наприклад, одлични млади шпивачки (и шпивач) хтори ше змагали за дзивоцку ладу и чобольов, а хтори на „Ружу” пришли споза Дунаю и пущели полни, швижи гласи… Можебуц ище моцнєйше звучало роздумованє наглас двох Миклошевчанох, младих хлапцох, алє уж з мудросцу старших, же, кед чуєш як полни школски двор – и старши и млади и дзеци бешедую, шпиваю, та на концу и бавя ше по руски, вец нє завадза анї оддалєносц, анї гранїца, анї путованє, анї горучава…
Преполна фестивалска бина на „Червеним пупчу”, моцна конкуренция за спомнути чобольов, кошарку и дзивоцку ладу, як и солидни нови шпиванки (кед вилїзана флоскула же жири нє мал лєгки задаток, наисце точна), то тото чому ше з рока на рок наздаваме и радуєме на „Ружи”.