Шведкове зме нєдавней ґенерацийней змени руских новинарох у руских редакцийох радия и телевизиї. Старши пошли до заслуженей (або вигодней) пензиї, а на їх место пришли млади. Вельо скорей, нєобачлїво, пришло до такей пременки и у Новинско-видавательней установи „Руске слово“. И ту старши пошли до заслуженей пензиї, а на їх место пришли млади сили.
На щесце, радийски и телевизийни програми зоз младу ґенерацию принєсли и нови змисти котри нєшка маме нагоду слухац и видзиц. Таки нови змисти уж длугши час читаме и у периодичних виданьох НВУ „Руске слово“. На основи того можеме констатовац же ґенерацийна змена у тих институцийох успишно окончена. Млади ґенерациї з високим образованьом порихтани за окончованє новинарских роботох и мож вериц же з прецеком часу здобуду и одвитуюце искуство з котрим здобуду и одвитуюци угляд нє лєм у рамикох нашей националней заєднїци, алє и звонка нєй.
Кед же то так ствар стої, вец ше дахто годзен запитац же нач вообще о тим и споминац. А спомнуц треба прето же маме вецей културни институциї, професийни и дружтвени, дзе ствари нє так стоя. Окреме кед слово о дружтвених асоцияцийох и наукових обласцох.
Обавам ше же ту змена ґенерацийох нє прейдзе так лєгко як у спомнутих институцийох. Нє прейдзе лєгко, бо зме нє виховали одвитуюци кадри котри би у медзичаше зоз свою дїялносцу здобули и одвитуюци углад у нашим явним живоце.
При тим мам на розуме же у свой час у обласци язика вельки угляд здобул о. Гавриїл Костельник, гоч и нє жил медзи нами. Зоз значним успихом заменєл го по Другей шветовей войни професор Гавриїл Надь, котри за даскельо роки, док исновала Нїзша ґимназия зоз руским наставним язиком (котрей бул на чолє) вєдно зоз своїма колеґами виховал значне число наших будуцих културних и просвитних дїячох Нєодлуга потим заменєл го професор Микола Кочиш, без чийого дїла нє мож анї задумац розвой нашого литературного язика и перших учебнїкох зоз тей обласци як за основни так и за штреню школу. Його дїло з вельким успихом надбудовал професор др Юлиян Рамач. З його одходом до пензиї я нє видзим достойного нашлїднїка, гоч уж маме значне число вишколованих кадрох.
У обласци театралней дїялносци, слава Богу, мамє фаховца Владимира Надя Ачима. Алє и вон уж нє таки млади же би нє требало думац уж од тераз о його нашлїднїкови док за тото придзе час.
У Дружтве за руски язик, литературу и културу уж даскельо децениї активно роби професорка Ирина Папуґа. З єй упартосцу и енерґичносцу у вецей местох дзе жию Руснаци обновене виучованє руского язика з елементами култури и историї. Удало ше єй то, бо ше вельо койчого мушела одрекнуц на хасен общого интереса. Дзекуюци єй схопносци анґажовац коло себе фаховцох, Дружтво часто присутне у средствох явного информованя и медзи просвитнима роботнїками. Нє видзим медзи младима таких цо су на таке дацо порихтани.
И ту ище нє конєц! По вецей наших местох маме културно-уметнїцки дружтва, у котрих театрална дїялносц у велькей кризи, бо зме ше на час нє остарали за кадри котри би предлужели тоту роботу цо ю окончовали їх предходнїки на чолє зоз Дюром Папгаргайом и Драґеном Колєсаром. Старши дослужели, або су вецей нє медзи нами, а младих зме нє пририхтали!
Причину такого стану я видзим у нєдостатку одвитуюцей дзеки, або нєдостаточней порихтаносци Националного совиту и його одвитуюцих целох же би водзели рахунку о кадровей политики у нашей култури. Oкрем Националного совиту ми другу институцию нє маме котра би ше старала о кадрох у нашей култури. А Совит нє мож прето виновациц, бо ма и так вельо обоязки, предвидзени зоз законом.
Я ришенє видзим у векшим явним афирмованю особох котри указую значну активносц и звонка роботного места и роботного часу. То би, по моїм думаню, стимулатиувно дїйствовало на нїх и послужело за явни припознаня и награди. Лєм, нє знам як то мож посцигнуц кед у векшини з нас панує прешвеченє же зме шицки єднаки, же шицки „шицко“ знаме, без огляду на образованє, та – наприклад – и тишлїре „лєпше познаю“ нашу историю од особох котри докторовали з обласци нашей историї! У таких условийох чежко здобуц одвитуюци угляд и афирмацию.
Любел бим кед би тота моя констатация представяла уж прежити анахронизем и кед би млади ґенерациї и у тим поглядзе превозишли тото неґативне нашлїдство.